Groep 8

Welkom op de pagina van groep 8

BERICHTEN

15 okt 2017 - Vrijdag 13 (!!) oktober 2017
 

Via de mams van Ryan verneem ik dat de operatie geslaagd is, maar dat Ryan zes weken zijn been niet mag belasten, laat staan erop staan. Vervelend, maar overkomelijk.

Ryan is vandaag dus nog afwezig, evenals Sem. Allebei deelnemers aan de schoolfinale van de voorleeswedstrijd. Met juf Veerle besluit ik ‘m over de herfstvakantie heen te tillen.

Sem dus ook afwezig, hetgeen enigszins vreemd is, als ik de ‘voetbalberichten’ van de afgelopen dagen uit de klas aanhoor.

Düzgun is te laat en zal zich de maandag na de herfstvakantie om 8.15 uur moeten melden. Zijn wekker deed het niet. Ik vraag mij hardop af waar ouders dan zijn.

 

Na het tutorlezen begin ik meteen met dictee WPVIII. Tussendoor loopt juf Veerle even binnen met haar knuffel Gerrit, de slak. Van het één komt het ander en drie momenten later zit de klas te kijken naar een fotoreportage over Gerrit, de slak die een dagje uit logeren is geweest bij meester Frank. Een heel grappige serie.

 

Dan krijgt iedereen een blad met vijf wolkjes. We nemen de wolkjes met vragen even door. Het is als voorbereiding op de ambitiegesprekken na de herfstvakantie. In één van de wolkjes staat: Wat is je grootste wens?

Esma, al direct: “Niet dood gaan.”

Aisha, even later: “Als ú in de klas bent.”

Allebei aparte en lieve wensen, maar niet geheel de bedoeling met betrekking tot een ambitiegesprek.

 

Soumaya A. kan ineens zo’n vraag hebben. Vandaag ook. Ze komt bij me en vraagt: “Meester, gymmen we in de ochtend of middag?”

Meester, lachend: “Hoe lang zit je al in groep 8?”

Soumaya: “Ik ben het vergeten.” Even later schoot het haar te binnen. Straks, dus.

 

Tijdens gymnastiek (een klein groepje voor meester Frank, want drie zieken, drie strafwerkers en Volkan) kijk ik dictee en SO Uit de Krant na.

“Iets op je kerfstok hebben” werd bij Naomi: Iets op je kerkstok hebben.

”Iemand op heterdaad betrappen” werd bij Esma: Iemand op heterdraad betrappen.

“De draad weer oppakken” werd bij Düzgun: De touw weer oppakken.

 

Wat een ‘mijlpaal’ (Romeinse paal waarop de afstand naar de volgende plaats wordt aangegeven) was ook een vraag. Jamie’s antwoord: Een paal in Rome waaraan je kunt zien hoever het nog is.”

 

Düzgun, één van de strafwerkers, is klaar met zijn strafwerk en als hij nog op zijn plaats zit, vraag ik hem: “Wat heb je geleerd?”

Düzgun: “Uit de Krant, meester.”

Dat bedoelde ik dus niet. Méér wat hij met het maken van dit strafwerk had geleerd.

 

Zeynel komt terug van gymnastiek en roept: “Zóóó, gym was kapot leuk.”

 

Tussen de middag vraagt Zeynel of ik tegen hem wil schaken. Dat wil ik en binnen drie minuten staat hij schaakmat. Variatie op een herdersmat.

 

Om één uur hebben we de afsluiting van de Kinderboekenweek in de hal van de school. Zo’n 200 kinderen zitten bijeen en luistert eerst naar Venn, die een prentenboek voorleest en laat zien. Heel knap van hem.

Daarna de uitreiking van de prijzen voor de beste griezeltekeningen en als afsluiting het Kinderboekenweeklied.

 

In de klas nog even lezen, dan schaken en vervolgens lees ik nog een stuk voor uit Naar het Noorden.

En dan zit de eerste periode in groep 8 er alweer op. Eén week herfstvakantie (mét heel mooi weer) staat voor de deur. Op maandag de 23ste zie ik ze weer.

Van vrijdag de 13de heeft niemand last gehad.

 

 

 


11 okt 2017 - Dinsdag 10 oktober 2017
 

Jamie is al om even over achten in school om zijn WPVIII uit te laten printen. Niet lang daarna volgt Yasmine om haar WPVIII in Word te gaan typen, omdat ze thuis dat programma niet heeft.

 

layda schept op het schoolplein enorm op: “Meester, ik had toch gisteren een boek gekozen in de bibliotheek? En ik heb het nu al uit.”

Meester: “Dat is mooi. Welk boek had je?”

Ilayda: “De Waanzinnige Boomhut en die had 383 bladzijden.”

Meester: “Zo zeg. Dat is goed van jou.”

Soumaya A. en ook anderen: “Maar meester, in dat boek staat maar heel weinig tekst. Alleen maar veel plaatjes.”

Ilayda voelde dat ze een beetje door de mand ging vallen, lachte verlegen en zweeg verder.

 

Ryan is er vanzelfsprekend niet. Hij is naar het ziekenhuis voor de operatie aan zijn heup.

Sem is ook naar het hospitaal voor allerlei audio-onderzoeken.

Aisha wordt door haar zusje ziek gemeld. In een plastic zakje reikt ze mij het gemaakte huiswerk aan. Keurig van Aisha.

Düzgun komt wat later in verband met tandartsbezoek. Om even over negenen verschijnt hij ten tonele met een geseald gebit, waardoor hij een uur niet mag consumeren.

 

In de krant flink wat berichten waaruit begrippen rollen. Eén ervan is het woordje ‘mijlpaal’ (= belangrijke gebeurtenis en Romeins ANWB-aanwijzingsbord).

Meester, na uitleg: “Iedereen heeft mijlpalen in zijn leven. Jullie ook. Wie kan er eentje noemen?”

Lance krijgt de beurt en antwoordt: “DS.”

Na een lang in de lach schieten van mijn kant, krijgt Ibtissam als volgende de beurt. Zij antwoordt: “Kamp.”

Nóg maar een keer uitleggen.

 

Iedereen heeft WPVIII in Word gemaakt en keurig uitgeprint. Ziet er keuriger uit dan geschreven. We behandelen de juiste werkwoordsvormen, hetwelk ze weer als huiswerk opkrijgen voor vrijdag …….. de 13de.

 

Ilayda wil wat vragen, komt naar mij toe en weet prompt niet meer wát ze wilde vragen. Mismoedig loopt ze weg en zegt: “Waarom bén ik zo?”

 

Om één uur worden alle achtstegroepers opgehaald door vierdegroepers en meegenomen naar het speelleerlokaal. Daar liggen kussens en staan banken. De vierdegroepers lezen de achtstegroepers voor uit een leesboekje en dat vinden ze ongelooflijk spannend. De achtstegroepers luisteren goed en doen goed mee.

Dit alles in het kader van de kinderboekenweek. Morgen gaat groep 8 voorlezen voor groep 3.

 

Daarna lees ik De School is Weg van Jacques Vriens uit. De evaluatie leert dat ze het leuk, grappig en soms vies vonden.

 

Dan schaken. Ruim een half uur zijn ze heel rustig en intensief bezig met dit edele spel. Meester Guido geniet ook nog even van de schaakrust in groep 8 door een kijkje te komen nemen.

 

Vervolgens lees ik de eerste drie hoofdstukken voor uit het nieuwe voorleesboek Naar het Noorden van Meindert Kromhout. Indrukwekkend en zielig.

 

Dat Yavuz bijna wéér zijn gymspullen (vanmorgen hingen ze nog aan de kapstok) vergeet mee te nemen naar huis, laten we maar onvermeld. Of toch niet?

Ver na schooltijd komt hij ze alsnog ophalen.

 

 

 


09 okt 2017 - Maandag 9 oktober 2017
 

Jamie en Naomi hebben hun dyslexieverklaring bij zich. Voor het OnderwijsKundig Rapport moet ik de uitgiftedatum hebben en op school zijn ze, bij ontstentenis van de IB’er, niet zo gauw terug te vinden. Dilay is ‘m vergeten en neemt ‘m morgen mee.

 

We moeten zometeen naar de bibliotheek. Volkan (zometeen naar ziekenhuis) en Ryan (in rolstoel en naar juf Maaike) gaan niet mee. Aisha ook niet, maar dat komt omdat ze is ziek gemeld.

 

We lopen naar de bibliotheek. Het is prima en rustig herfstweer Bushra draagt de (nu nog lege) boodschappentas waar straks de boeken in gaan. Onderweg moet ik wel vijf keer tegen haar zeggen dat ze haar veters moet strikken.

 

In de bibliotheek worden we ontvangen door ‘heksen’ juf Irma en juf Elsje. Zij vertellen over de Kinderboekenweek met als thema Griezelen. Veel (thema, griffel, Naar het Noorden) weten de kinderen al.

Daarna gaan ze in ‘enge’ doosjes boekopdrachten zoeken en uitvoeren, steeds in groepjes van twee of drie. Het was niet zo’n succes, omdat sommige opdrachten nog niet compleet waren.

Dan een boek uitzoeken en als afsluiting nog een ‘eng’ filmsprookje.

 

Rond elf uur zijn we terug op school. Volkan is er ook weer. Zónder gips, dus hij kan weer voor 100% meedoen met schrijven.

 

’s Middags verschijnt Aisha op school. Ze voelde zich weer beter. Ik complimenteer haar.

 

Uit de Krant overhoor ik schriftelijk en daarna lezen Sem en Ryan hun voorleesstukje nog een keer voor. Bij Sem gaat het steeds beter; bij Ryan ging het vandaag wat minder. Vrijdag is hij wél aanwezig, vertelde hij. Morgen, immers, zijn operatie aan zijn heup.

 

Dan gymnastiek. Uiteraard niet voor Ryan en Volkan. Zij spelen schaak.

Zeynel en Yavuz, normaal gesproken de beste vrienden, hebben enige mot in de gymzaal. Het wordt door mij beslecht, maar al heel snel worden ze er beiden weer uitgestuurd door meester Frank. Wéér uitspreken en opnieuw naar gym. Het ging beter.

 

Uit de Krant heb ik dan allang nagekeken. Goed gemaakt. Bij een vraag moest “Door de mand vallen”  worden ingevuld.

Rumeysa had genoteerd: Uit de mand vallen.

Ilayda schreef op: In de mand vallen.

 

En zo eindigt een rommelige lesdag.

 

 


06 okt 2017 - Vrijdag 6 oktober 2017
 

Nog even eentje van afgelopen dinsdag. Düzgun c.s. proberen mij tijdens kleine pauzes door de benen te spelen; een zogenaamde panna te maken. Telkens lukt het (uiteraard) niet, maar het bij hen voor elkaar krijgen is ook best moeilijk. Tot vandaag, dinsdag, dus. Op weergaloze wijze speelde meester Van Buren Düzgun door de palen; een loepzuivere panna. Düzgun lachte wél, maar was níet blij.

 

Op het schoolplein, in de stromende regen, zie ik iemand in een rolstoel zitten, een paraplu boven het hoofd houdend. Ik heb dan nog niet door dat dat Ryan is. Even later wél en ik stap op hem en zijn vader af en hoor aan wat er is gebeurd. Ryan liep al een hele tijd moeilijk. Onderzoek in het ziekenhuis, gisteren, wees uit dat het kapsel in zijn heup loslaat. Operatief ingrijpen is onvermijdelijk en dat zal dinsdag gaan gebeuren. Tot die tijd mag hij zijn heup absoluut niet meer belasten. Heel vervelende situatie voor Ryan en zijn ouders.

 

Sem en Düzgun komen iets te laat en moeten zich maandag ruim op tijd melden. Aisha was ook te laat, maar krijgt respijt vanwege een enorme regenbui boven haar huis.

 

Eerst tutorlezen, nadat ik Ryan een makkelijker bereikbare plek heb gegeven en Jamie de opdracht heeft gekregen voor de rolstoel van Ryan te zorgen.

 

Ze vroegen hoe de staking was geweest en sommige kinderen beweerden juf Claimy te hebben gezien op TV. Vrijwel onmogelijk tussen 60.000 mensen.

 

Daarna begin ik maar eerst (eigenlijk vanmiddag gepland) met de klassenfinale van de voorleeswedstrijd. Nú, omdat Ryan deelnemer is en hij vanmiddag naar de anesthesist moet.

Düzgun begint, gevolgd door Ryan en daarna Sem. De klas is jury en houdt aantekeningen bij. Daarna moeten ze op een apart blaadje noteren wie nummer 1, 2 en 3 is. Sem wint met grote overmacht. Ryan wordt tweede en Düzgun eervol derde.

De eerst twee gaan door naar de schoolfinale van volgende week.

 

De uitslag van het Drempelonderzoek is binnen. Spannend. Ik deel ze direct uit en zal na de gymnastiek verder uitleggen hoe de uitslag in elkaar steekt. Veel TL, KBL en BBL. Slecht eenmaal HAVO en eenmaal VWO. Is wel volgens de verwachtingen, trouwens.

 

Gymnastiek. Níet voor, uiteraard Ryan en Volkan. Ook niet voor Soumaya N. (gymschoenen vergeten), Düzgun (gymspullen maandag vergeten mee naar huis te nemen) en voor Ibtissam (vereiste gymkleding niet in orde). De laatste drie werken in de klas aan strafwerk.

 

’s Middags doen we dictee over de werkwoorden van WPVII. Ik kijk meteen na, terwijl ze verder aan hun griezeltekening werken. Ilayda komt naar mijn bureau en vraagt: “Meester, mag ik uw Pritt gebruiken?”

Meester: “Waarom?”

Ilayda, logisch: “Om te lijmen.”

 

Rumeysa, op een gegeven moment: “Meester, stilzitten. Ik teken u na.” Ze zit wat te schetsen en laat me even later het resultaat zien. Daarbij zakt ze door haar hoeven van het lachen en zit het naast mij uit te proesten van plezier.

 

Dan nog even voorlezen. Ik nader het einde van het boek, dat best wel spannend wordt op lovegebied.

Ik wil het boek zo snel mogelijk uithebben, zodat ik kan beginnen aan de ‘Gouden Griffel;’ Naar het Noorden van Koos Meinderts. Gaat maandag lukken. Het is tenslotte Kinderboekenweek.

 


05 okt 2017 - Woensdag 4 oktober 2017
 

Om half twee arriveer ik op het schoolplein. Soumaya N. en Ilayda spelen ‘Rond de Tafel’ en als ze me zien, begroeten ze me en vraagt Soumaya verbaasd: “Waarom komt u op school op uw vrije dag, meester?”

Meester: “Ik heb een cursus.”

Soumaya, zeer gemeend: “Dat is werkdruk.”

 


04 okt 2017 - Dinsdag 3 oktober 2017
 

Rumeysa’s vader belt om even over achten naar school om te melden dat Rumeysa zich absoluut niet om 8.15 uur kan melden, omdat het hek van de garage niet open gaat en ze vastzitten. Hij is kwaad en gooit er nog een flinke (in mijn ogen onacceptabele) krachtterm tegen aan.

 

Sem wordt ziek gemeld.

 

We beginnen maar direct met het KinderBoekenWeeklied Gruwelijk Eng. Morgen is de opening van de KBW en zingen alle kinderen van de school in de hal dit lied.

 

Slechts drie kinderen (Lance, Dilay en Naomi) hebben hun WP-huiswerk in Word gemaakt. Nu was het deze week nog niet verplicht, maar de komende week wil ik het toch echt in Word en uitgeprint gerealisserd zien.

 

Tijdens de bespreking ervan, zit Rumeysa enorm te gapen. Ze verdwijnt er bijna zélf in.

Meester: “Jij bent niet om half negen naar bed gegaan, mevrouwtje.”

Rumeysa, verlegen en na enig twijfelen: “Nee, om negen uur ongeveer.”

Daarop draait Ilayda zich supersnel om naar Rumeysa en zegt: “Dat is niet waar, want om tien uur kreeg ik nog een berichtje van jou.”

Meester, in de lach schietend: “Dan ben jij ook niet op tijd naar bed gegaan.” Ilayda schrikt zich een hoedje van deze val door de mand en gaat beschaamd weer recht zitten.

 

Gruwelijk Eng is ook de aanslag in Las Vegas, waarbij een idooit vanuit een hotel op concertpubliek schoot met 58 doden en honderden gewonden als gevolg.

 

Juf Kelly vraagt in de pauze of ik Zeynel even naar haar wil sturen, want hij heeft zijn zusje Sude, die bij juf Kelly in groep 3 zit, gisteren thuis enorm goed geholpen met rekenen. Een compliment waard. Zeynel glundert als hij terug de klas in komt.

 

Düzgun en Ryan lezen hun stukje voor voor de voorleeswedstrijd, waaraan ze meedoen. Om even te oefenen voor de klas. Het gaat redelijk goed. Vrijdag is de klassenfinale.

 

’s Middags schuifelt Sem de klas binnen. Tóch nog gekomen. Hij was vanmorgen niet lekker, maar gaat het tóch proberen. Mooi, kan hij meteen zíjn voorleesstukje voor de klas voorlezen. Wél moet hij het eerst even voorbereiden, want dat heeft hij verzuimd te doen, thuis.

 

We nemen een KBW-krant door en daarna krijgen ze de opdracht een griezeltekening te gaan maken. Sommigen willen iets op internet opzoeken dat daarmee heeft te maken en ter inspiratie. Dilay vraag ook of ze iets mag opzoeken en krijgt toestemming. Echter, het smartboard staat niet aan, waarop ze vraagt: “Meester, mag het bord open?”

 

Tegen drieën krijgt oud-leelring Noor (nu in MAVO-2 van Hofstad Houtrust) even het woord. Vorig jaar heeft zij iets meegemaakt in haar klas, dat onder de noemer ‘groepsdruk’  kan worden geplaatst. Toevallig hadden we het daar in de ochtend over.

Ook meldt ze even de 2 á 3 uur huiswerk die ze gemiddeld per dag heeft. Hard werken, dus.

 

 

 


02 okt 2017 - Maandag 2 oktober 2017
 

Vòòr schooltijd krijg ik van meester Frank een heel leuke grappige opmerking door van Martyna uit groep 7. Bij de woordenschatwoordjes werd het woord ‘rechter’ behandeld en uiteraard ook naar de betekenis gevraagd. Martyna wist het en antwoordde: “Dat is een man die ruzies oplost met een hamer.”

 

Van Ilayda krijg ik weer een high five in de rij.

 

Bij het binnenlopen van de klas showt diezelfde Ilayda (“Kijk meester”) mij haar pols. Twee armbadjes (waarvan eentje met haar naam erop) sieren haar pols.

 

Soumaya A. voegt mij bij het binnenlopen van de klas “Meester, ik zal vandaag niet praten” toe. De afgelopen dagen heb ik haar geregeld moeten waarschuwen. Mooi, dat het dóórkomt.

 

Als ze mij bij de klassendeur de hand hebben gegegevn, moeten ze hetzelfde doen met de twee NIO-jufs van het HCO. Zij, juf Henriet en juf Naniek, zullen de NIO-test afnemen.

Yavuz komt op de valreep binnen, maar Rumeysa is duidelijk te laat. Zij moet zich morgen om kwart over acht melden, omdat het de tweede keer is.

 

De NIO behelst Taal, Reken en Ruimtelijk Inzicht en bestaat uit zes rondes. De jufs leggen alles heel rustig en duidelijk uit aan de hand van voorbeelden. Daarna moeten ze aan de bak. Voor ieder onderdeel staat een bepaalde (niet al te veel) tijd.

 

Na vier onderdelen is er pauze en krijgen ze complimenten van de jufs voor hun concentratie en goed werken. Eerder hadden ze al een compliment ontvangen over hun handschrift.

 

Na de pauze de laatste twee onderdelen. Ineens hoor ik geknak. Ik kijk de klas rond en zie Volkan de vingers van zijn niet-ingegipste hand knakken. Snel stopt hij ermee.

 

’s Middags staat er ineens iemand van het WateringseVeldCollege in de klas die folders kwijt wil. Het betreft een woensdagmiddagcursus TweeTaligOnderwijs (TTO) en kost zomaar eventjes 50 euro. Dan is freerunnen op HofstadMAVOHAVO goedkoper, want voor niks.

 

WPVII wordt uitgedeeld en als huiswerk mee naar huis gegeven voor morgen. Verleden tijd, voltooid deelwoord, onvoltooid deelwoord en gebiedende wijs moeten worden gevonden en genoteerd (het liefst in Word).

 

Daarna bibliotheekboeklezen. Ondertussen kijk ik de werkwoordspellingsoefening na. Aisha is ervan overtuigd alles correct te hebben en wil wedden. Dat doen we om een hand en de eer. Ik win (uiteraard).

 

Vervolgens naar gymnastiek. Volkan blijft bij mij in de klas.

Drie dames hebben wederom, en da’s tegen de afspraak van meester Frank in, een lange broek aan. Aisha wisselt ‘m snel om voor een korte, die ze dus wél bij zich had (???). Soumaya N. en Ibtissam mogen naar de klas. Soumaya schrijft haar agenda vol met ‘gymspullen meenemen’ en Ibtissam maakt een briefje voor haar ouders, die in contact moeten gaan treden met meester Frank over het dragen van een lange gymbroek.

 

Cyrelle, oud-leerling, komt even langs en vertelt. Ze zit nu in HAVO-4 en heeft 3 á 4 uur huiswerk per dag. Ik laat het goed tot de klas doordringen. “En da’s nog niet eens VWO, dames en heren.”

 

Bij het naar huis gaan, zegt Sem: “Ik vond het een leuke dag, meester.” En dat met een NIO-test. Ongelooflijk.

 

Na schooltijd (rond tien over drie) komen Ilayda en Rumeysa vragen of ze de schoolbal mogen gebruiken voor ‘Rond de Tafel.’  In eerste instantie zeg ik “Nee.”

Ilayda: “Vijftien minuutjes?”

Meester, na enig nadenken: “Tien, dan.”

Als ik om tien voor vier naar huis ga, zie ik een aantal achtstegroepers ‘Rond de Tafel’ spelen, waaronder Ilayda en Rumeysa mét de schoolbal. Die tien minuutjes zijn dus “iets” langer geworden. Beschaamd holt Ilayda met de bal terug de school in. Voorlopig dus niet meer.

 

 


29 sep 2017 - Vrijdag 29 september 2017
 

Sem meldt zich keurig om kwart over acht, gaat de klas in en haalt alle stoelen alvast van de tafels.

 

Als ze op het schoolplein in de rij gaan staan, geef ik Ilayda metéén een high five. Ze schrikt er een beetje van. Van Dilay, die vóór haar staat, geen reactie.

 

Ryan trekt zijn jas uit, hangt zijn gymtas op, bukt om zijn jas aan een haakje te hanegn, komt weer omhoog en stoot ongemeen zijn achterhoofd tegen de kapstok. Langzaam wellen de tranen in zijn ogen. Vervelend.

 

Voordat we met tutorlezen beginnen, vraag ik eerst naar de werkweekbetalingsstrookjes. Slechts een enkeling levert het in en verrassenderwijs Sem ook al. Nou ja, ál.

Een aantal meiden geeft aan niet mee te gaan met werkweek, waarop ik weer aangeef dat ik dat dan graag van hun ouders hoor en niet zomaar hier even in de klas. Vreemd, nogmaals, want het is enorm leuk zo’n werkweek.

 

Na tutorlezen meteen dictee over WPVI. Daarna SO Uit de Krant en dan is het alweer pauze om direct daarna door te gaan naar gymnastiek.

 

’s Middags hebben we de maandsluiting, verzorgd door de kleutergroepen. Drie heren (Volkan, Düzgun en Jiyan) moet ik terecht wijzen, want ze lopen ineens te rennen door de gang en gymzaal. Düzgun vindt het blijkbaar érg leuk en blijft staan lachen, waarop hij naar de klas kan vertrekken.

 

Na de maandsluiting bespreek ik klassikaal de werkwoordspellingsoefening, welke ze zelf mogen nakijken. Ik vermoed sterk dat er hier en daar iemand stiekem achter een stam een ‘t-tje’ plakt, want sommigen halen wel érg weinig fouten.

 

Dan schaken. Ze moeten iemand kiezen tegen wie ze nog níet hebben geschaakt. Een halfuur gaat dat lekker en heerst er een prima sfeertje. Daarna neemt de concentratie af en stoppen we.

Ze moeten de tafels en stoelen in de NIO-opstelling plaatsen, want maandagmorgen hebben we de volgende stop op weg naar het VO-advies. Spannend.

Maar eerst weekend.

 


29 sep 2017 - Donderdag 28 september 2017
 

Meester, op het schoolplein: “Dilay, ik heb mama net gesproken over je bezoek aan de cardioloog, gisteren. Fijn, dat alles OK is.”

Even later gaat de bel en gaat ook Dilay in de rij staan. Dilay staat altijd vooraan en Ilayda achter haar. Ter bemoediging van het eerdere gesprekje geef ik Dilay een high five. Ilayda bracht ook haar hand omhoog, maar zonder resultaat van mijn kant. Zegt ze: “Hij skipt mij weer.”

 

Soumaya N. is naar de orthodontist en zal later komen.

Sem is duidelijk te laat. Voor de tweede keer en hij moet zich morgen om 8.15 uur melden.

 

De kinderen zet ik aan het Begrijpend Lezen en werkwoordspelling. Op de gang, maar toch in de buurt, neem ik de Technisch Lezen Drempeltoets af. Iedere leerling moet in 90 seconden zoveel mogelijk woordjes lezen.

 

Om half elf komt Soumaya terug en navraag doet blijken dat ze géén beugel hoeft.

 

Alle kinderen krijgen hun resultaten van het Drempelonderzoek terug. Bij rekenen schiet Bushra in de stress en vraagt: “Meester, 8 – 17 is toch 9?”

Het gaat om de zogenaamde puntsom . – 17 = 9. Op de punt moest het juiste antwoord worden genoteerd en dat is absoluut niet 8.

Ik leg het op het bord uit, waarna er “Oóóó ja” klinkt.

 

’s Middags bespreken we de Begrijpend Lezentekst. Ik lees de tekst voor en stel al veel vragen. Het gaat over ‘jutten’ op het strand van Texel, waarop Bushra vraagt: “Meester, ik heb weleens gehoord van een jutezak. Heeft dat ermee te maken?” Meteen loop ik naar de kast, waar ik zo’n zak (van Sinterklaas) heb liggen. De kinderen kijken me na en als ik de zak tevoorschijn haal, hoor ik iemand zeggen: “Ik wíst het.”

Inderdaad heb ik vrij veel spullen om te visualiseren, hetgeen al een aantal keren is voorgekomen, dit schooljaar.

 

In de kranten van deze week veel berichten over “Schaken bevordert het denken en de prestaties.” Ik laat het zien en bespreek het met ze. Puur toeval, natuurlijk, dat ik met deze groep aan de schaak ben gegaan, maar toch. Daarom gaan we nu ook een tijdje schaken, maar wél volgens weer wat strengere regels. Zo wil ik dat het stil is, dat ze niet alleen met de pionnen de overkant willen halen en dat de schaaktermen worden benoemd zoals deze horen en niet “Ik kan hem doodmaken/opeten/vermoorden.”

 

Alvorens partijtjes te gaan doen, doen we eerst een partij op het grote schaakbord voor de klas. Ze doen enthousiast mee en er ontstaan leuke discussies over wat de beste zet zou zijn.

 

Dan nog een klein stukje voorlezen. Om drie uur snel naar huis, want ik moet met Livio naar zwemles in het Sportfondsenbad in Delft. Om vijf uur begint zijn les.

 

Oplossing van de puntsom, voor hen die het nog steeds niet weten: 26 – 17 = 9

 


27 sep 2017 - Dinsdag 26 september 2017
 

Iedereen , óók Rumeysa (nekpijn gehad), is aanwezig, zodat we lekker dóór kunnen met ‘drempelen.’

 

Maar eerst strookjes werkweekbetalingsregeling. Een achttal heeft het bij zich. De rest moet het noteren voor morgen of donderdag. Sem heeft het ook niet bij zich,  doet niks en als ik hem erop aanspreek, zegt hij: “Ik neem het vanmiddag mee, meester.”

Meester, zijn pappenheimers kennende: “Dat vergteet je.”

Sem: “Nee, hoor.”

Meester: “Wedden?”

Sem : “OK.”

Het wordt tien keer op de hometrainer ‘lopen.’ Hij of ik.

 

Over de werkweek hebben we nog een leuk gesprekje. De meesten verheugen zich er al op, maar een aantal is negatief en zegt niet mee te gaan. “Kan niet, want het is een onderdeel van het lesprogramma,” maak ik duidelijk, waarna enthousiaste verhalen volgen van anderen.

 

Het eerste Drempelonderdeel van vandaag is Spelling. Volkan typt op een Alphasmart zijn antwoorden en dat lukt prima.

 

Als ze lekker bezig zijn, vraagt Aisha ineens: “Meester, ik heb geen goedwerkende gum.” Ze krijgt er eentje van mij te leen.

 

Na de pauze beginnen we met het meest intensieve onderdeel en wel Rekenen. Als ze lekker aan de slag zijn, gaat ineens de slow-whoop, hetgeen betekent: Brandontruimingsoefening. Balen. Soumaya A. verwoordt dat het best met: “Hè, ik zat net zo lekker in mijn rekenritme.”

 

Geordend lopen we de trap af naar de nooduitgang. Rumeysa laten we bij de fietsen achter. Expres om te zien of de BHV’ers hun werk goed doen bij vermissing van een persoon. Ze vindt het hartstikke leuk zich daar te mogen ophouden.

 

Op het Middenveld is het verzamelen en de BHV’ers gaan terug het gebouw in op zoek naar Rumeysa, nadat ze van mij te horen hebben gekregen dat zij ‘vermist’ is. Ze vinden haar niet en da’s niet goed, natuurlijk.

 

Terug in de klas het rekenritme weer oppakken tot twaalf uur.

 

Zodra de middag begint, vraag ik Sem naar zijn strookje.

Sem, verschrikt: “O, vergeten.”

Tien keer op en neer ‘lopen’ op de hometrainer wordt zijn deel. Deze weddenschap heb ik dus gewonnen, zoals ik vrijwel altijd weddenschappen win. Ik vertel van een weddenschap, heel lang geleden, met een collega om tien gulden. Ze verloor en dacht dat ik een grapje maakte met die tien gulden. Nee, dus en schoorvoetend balend betaalde ze me. Nooit meer een weddenschap gedaan met mij. Nog wél altijd heel dikke vrienden.

 

Drempelonderzoek Rekenen wordt afgemaakt. Daarna nog huiswerk (WPVI) voor donderdag opgeven en het laatste gedeelte van de middag voorlezen.

 

 


25 sep 2017 - Maandag 25 september 2017
 

Op het schoolplein spreekt de moeder van Volkan mij aan. Volkan staat naast haar en ineens zie ik dat Volkans rechterhand in het gips zit. Moeder was een beetje in paniek, want vandaag begint het Drempelonderzoek en nu kan hij niet schrijven. Ik stelde haar gerust met het feit dat het multiple choice is en er slechts hokjes zwart gemaakt moeten worden.

Moeder van Volkan: “Doet ú dat dan?”

Meester: “Nee, Volkan zélf. Met links.”

 

In de klas horen we de oorzaak van het gips. Afgelopen zaterdag was Volkan met vrienden gaan zwemmen in het Zuiderparkbad. Hij borstcrawlde iets te ver door en knalde tegen de kant aan. Een kleine breuk was het gevolg. Aan zijn hand. De zwembadmuur overleefde zonder schade.

 

Rumeysa wordt ziek gemeld en Sem zal deze ochtend niet verschijnen in verband met artsenbezoek.

 

Een kort rondje weekend.

Ibtissam: “Ik heb vrijdag buiten gespeeld en …. zaterdag buiten gespeeld én zondag buiten gespeeld.” Sterk weekend, dus.

Aisha heeft géén pizza gegeten (wél bíjna), maar macaroni.

Naomi heeft gewinkeld met haar ouders, omdat ze zes jaar bij elkaar zijn.

 

Ik deel de werkweekbetalingsregeling uit en wil morgen de strookjes retour hebben.

 

Dan beginnen we aan het eerste onderdeel van het Drempelonderzoek en wel Woordenschat.

Na de pauze doen we Begrijpend Lezen. Voor de dyslectische kinderen lees ik de verhaaltjes en vragen voor en ontdek aardig wat foutjes in de (nieuwe) teksten (meest woordjes vergeten). Slordig. Vanmiddag ga ik een mail sturen naar de organisatie.

 

Omdat ik de antwoorden meteen en snel kan nakijken middels mallen, hebben ze snel hun resultaat weer terug. Als Zeynel zijn aantallen ‘goed’ ziet, valt het blijkbaar mee, want hij zegt: “Ik had hartpijn, meester.”

 

Esma moet ’s middags naar de tandarts. Sem, daarentegen, is er weer en haalt de twee onderdelen Drempelonderzoekin in in de personeelskamer.

Diezlefde Sem doet even later niet mee met gymnastiek, want hij is zijn gymspullen vergeten. Hij weet wat hij moet doen. Uiteraard doet Volkan ook niet mee.

 

Als ze terugkeren van gymnastiek is er onder een paar meiden oneneigheid. Ilayda, Ibtissam en Naomi moeten even nablijven. Ik hoor ze aan, wil er niet lang over praten, want de schuld ligt bij alle drie, en stuur ze naar huis.

 

 

 


22 sep 2017 - Vrijdag 22 september 2017
 

Op het schoolplein verhaalt Dilay over het overlijden van één van de vier geboren kittens van haar tante. Dilay: “Nu zijn er nog drie over. Twee vrouwtjes en een mannetje, maar ik weet niet welke het mannetje is.”

Soumaya N. staat er bij, hoort het aan en antwoordt heel droog: “Omdraaien.”

 

Ilayda is er nog niet. Zij blijkt naar de beugelboer te zijn. Even later komt ze met een ‘mond vol ijzerwerk’ de klas binnen. Moeilijk pratend, nog, maar dat vind ik eerder een voordeel dan nadeel. Grapje.

Meester: “Hoe lang moet die in?”

Ilayda, beetje triest: “Acht maanden.”

 

We zijn dan al druk bezig met tutorlezen. Tijdens dat tutorlezen melden zich de personen die de inspiratieworkshop in groep 8 gaan doen, zogenaamde ECHO-ambassadeurs. Juf Emine, Akshid en Yavuz houden alle drie een verhaal over zichzelf. Wie zij zijn geworden en dan voornamelijk op kracht en doorzettingsvermogen vooroordelen overwinnend. Inspirerende verhalen. Akshid hield ook een pleidooi over de mobiele telefoon. “Kijk niet voortdurend op dat ding, want het tast je concentratievermogen aan.,” maakte hij duidelijk.

Daarna werd in drie groepjes van gedachten gewisseld over de toekomst van de achtstegroepers.

Het was leuk en leerzaam.

 

Dan snel een kleine pauze. Sem is wederom zijn brood vergeten. Even later zie ik Ryan hem een stuk ontbijtkoek overhandigen. Lief.

 

Dan snel naar gymnastiek, waar Yavuz en Rumeysa wat langer bleven, want blijkbaar een probleem(pje).

 

ECHO heeft voor ieder kind een soort goodiebag achtergelaten, welke ik op het einde van de ochtend uitdeel. Het meest in het oog springend is de spinner. Daarnaast wat informatie over van alles en nog wat. De tas is handig. Een soort zwemtas met logo van Den Haag erop.

 

’s Middags dictee WPV. Dat sommigen veel last hebben van niet goed luisteren blijkt als ik rondloop. Ze moesten steeds een regel overslaan. Bij zeker vier leerlingen was dat niet gebeurd.

 

Daarna doen de vier topografieonvoldoendes hun herkansing en die wordt wonderwel véél beter gemaakt dan gisteren.

 

Soumaya A. vertrekt om twee uur ook naar een beugelboer. Ben benieuwd, maandag.

 

Dan mogen ze iets voor zichzelf gaan doen en de meesten gaan schaken. Leuk.

Daarna maak ik alvast de Drempelonderzoekopstelling voor maandag in orde en lees ik de rest van deze schoolweek voor.

 

Voor maandag hebben ze geen huiswerk. Immers, het wordt mooi weer en maandag dus ook nog die toets.

Bij het “Tot maandag’ geef ik Ryan te kennen dat hij het T-shirt, dat hij aan heeft, niet meer naar school moet aan doen. In grote letters staat erop:

Fuck Google

   Ask me

Op zich leuk, maar het woordje ‘fuck’ past niet op een nette school als de onze.

 


21 sep 2017 - Donderdag 21 september 2017
 

De verdeling over de groepen, gisteren, is goed verlopen, vernam ik uit de verschillende monden.

 

Zeynel en Jiyan kan ik gaan opgeven voor de masterclass Freerunnen op het HofstadMAVO. Een cursus van zes woensdagmiddagen, welke na de herfstvakantie begint.

 

De brief over het aanstaande Drempelonderzoek heeft iedereen thuis afgegeven, afgelopen maandag. Behalve Aisha, die vanmiddag daarmee alsnog aan de slag moet.

Daarop vraagt Lance, die nooit zoveel vraagt: “Meester, waarom duurt het zo lang voor we ons advies krijgen?”

Ik begreep hem niet helemaal, want november is best vroeg. Wat ik wél begreep, was, dat hij dacht, dat hij, zodra hij bij meester Van Buren in groep 8 kwam, zijn advies zou krijgen.

 

Ibtissam en Soumaya N. gaan lid worden van turnvereniging Donar. Alleen niet die in het Zuiderpark, want “Dat is acht minuten rijden met de fiets, maar eentje dichter bij huis, want die is maar zes minuten fietsen.” (????)

 

De schoolfoto’s zijn er en ik deel ze uit. De eersten trekken zowat hun foto uit mijn hand om ‘m zo snel mogelijk te verbergen. Ik zeg er wat van, waarna het beschaafder gaat. Blijkbaar schamen ze zich voor zichzelf.

 

Dan SO topografie Australië plus wat extra vragen. Sommigen zie je er moeite mee hebben, hetgeen ook later blijkt. Een viertal krijgt morgen een herkansing wegens een flinke onvoldoende.

Een antwoord moest luiden: Grote Victoria Woestijn.

Soumaya N. schreef op: Grote Victoria Oceaan.

 

Esma leest in haar bibliotheekboek, weet een woordje niet en komt het vragen. Vrijwel altijd weet ik antwoord, maar deze kwam mij ook onbekend voor. Maquillage.

Ik moest de Dikke Van Dale raadplegen.

 

Dan betreedt meester Frank de klas en neemt het van mij over. Hij vertet over de geboorte van Emily (voluit: Emily Nimrodel Roos) en deelt een traktatie uit. Ook vertelde meester Frank over de ontvangen geboortekaartjes. Hij en zijn Wendy hebben ervan genoten.

 

Ik heb het nog even over Prinsjesdag. Niemand is gaan kijken en ook heeft niemand er iets van meegekregen middels journaal of iets dergelijks. “Geweldig.”

Meester: “Hoe heet het gebouw waar de koning iets voorlas?”

Iemand: “Ridderzaal.”

Meester: “Hoe heet wát hij voorlas?” (troonrede)

Volkan: “Preek?”

 

De overblijvers schaken tussen de middag tegen elkaar. Hoor ik Esma, spelend tegen Zeynel, zeggen: “Je kán je eigen team niet eten.”

 

’s Middags allerhande zaken afgehandeld en verder weinig opzienbarends gebeurd.

 

Na schooltijd de eerste les “Circus” in de gymzaal. Best veel achtstegroepers doen eraan mee en vonden het “Heel leuk.”

 

Dan nog even de oplossing: Maquillage = schminken/make-up aanbrengen.

 

 

 

 


18 sep 2017 - Maandag 18 september 2017
 

Naomi komt op het schoolplein naar mij toe en roept lichtelijk paniekerig: “Meester, er is daar een babyduif en die kan niet wegvliegen.”

Inderdaad loopt er een manke duif in de bosjes. We laten ‘m maar.

 

Ryan is gelukkig weer beter. Sem komt later binnen vanwege huisartsenbezoek. Hij heeft zijn hand gekneusd.

Jamie komt ook wat later. Oók huisartsenbezoek.

 

Het eerste dat ik met de klas deel is de geboorte van de dochter van meester Frank, afgelopen zaterdag. Emily is haar naam.

Straks gaan we geboortekaartjes voor haar, meester Frank en zijn vrouw maken.

 

Eerst een kort rondje weekend, nadat ik Ilayda en Soumaya A. naar buiten heb gestuurd om met de grijpers de bosjes te ontdoen van allerlei weekendtroep.

Yavuz had een heel bijzondere. Hij vertelde: “En ik ben naar de wasstraat gegaan met mijn moeder.”

Ibtissam is zaterdag naar Donar geweest, zal woensdag een proefles gaan volgen en dan lid worden.

Düzgun is op Netflix aan een serie begonnen.

Meester: “Welke?”

Düzgun: “Flash. En ik heb, uuuh, 17 afleveringen gezien.”

Dat ouders dat toestaan, begrijp ik niet.

Lance heeft met zijn nieuwe DS gespeeld.

Aisha heeft twee keer pizza gegeten. Eerst bij Valentini en de volgende dag bij haar tante.

Meester: “Welke smaakte het best?”

Aisha, enigszins moeite met het dilemma: “Die van Valentini.”

Volkan is het hele weekend thuisgebleven. Volkan: “Want ik had pijn in mijn armen en pijn in mijn benen.”

Oorzaak? Onbekend.

 

Ze krijgen ook een brief voor hun ouders mee over het komende Drempelonderozek. Volgende week maandag begin ik met het afnemen daarvan.

 

Na de pauze maken we geboortekaartjes voor meester Frank en zijn vrouw Wendy. Creativiteit, daaromtrent, bij de leerlingen is ver te zoeken. Heel simpele kaartjes en amper versieringen.

 

’s Middags hebben de kinderen direct gymnastiek in verband met een omzetting. Sem loopt naast mij en zegt ineens: “Meester, u bent een goede meester.”

Meester, trots: “En waarom is dat zo, Sem?”

Sem: ‘U zégt het gewoon eerlijk.”

We babbelen nog even door over zijn uitspraak en geven elkaar daarna een boks.

 

Voor Rumeysa en Ibtissam is er géén gymnastiek. Zij waren vergeten hun gymspullen van school mee naar huis te nemen, afgelopen vrijdag. Ze gaan aan de slag in hun agenda’s. Als ik Ibtissam erop wijs dat ze “gymspullen meeNEMEN” moet opschrijven in plaats van “gymspullen mee,” slaakt ze een enorm diepe zucht. Ik maak haar duidelijk dat niet meer te willen horen. Immers, de volgende keer strafwerk zou dan betekenen dat ze drie uur lang zwaar en constant zou moeten zuchten.

 

Als Yasmine terugkomt van gymnastiek en de twee meiden ziet zitten, roept ze: “Ojo, jullie bestaan ook nog.”

 

Het rekenhuiswerk (slecht gemaakt) wordt besproken en extra huiswerk wordt voor donderdag opgegeven.

Daarna deel ik het werk uit dat ze aanstaande woensdag moeten gaan maken, als ze zijn verdeeld over de verschillende groepen. Meester Frank zal er, om begrijpelijke vaderschapsredenen niet zijn en ikzelf, om andere redenen, ook niet.

 

Ryan en Yasmine gaan om kwart voor drie de klas uit. Allebei moeten ze naar de huisarts. Lekker zwak klasje. Vier kinderen die vandaag artsenbezoek hadden.

 

Dan kunnen ze kiezen uit huiswerk rekenen maken of voorlezen. Het gros kiest voor het laatste en dat doe ik dan ook.

Daarna is het ”Tot donderdag” en dan zitten we alweer over de helft van de week.

Morgen vrij, want Prinsjesdag. Niemand van de klas zal naar de de Glazen Koets gaan kijken, heb ik geconstateerd. Jammer, want één keer moet je dat toch weleens hebben gezien.

Met mijn kleinzoon Livio (6) ga ik morgen alweer voor de derde keer. Hij blijft het iets bijzonders vinden. En dat ís het ook.

 

 

 

 

 

 

 


17 sep 2017 - Vrijdag 15 september 2017
 

Naomi komt het schoolplein oplopen en ik maak kenbaar dat ik blij ben dat ze er weer is. Bovendien heeft ze haar NIO-toestemmingsformulier bij zich, waarmee alle ouders het hebben geretourneerd. Fijn.

Ryan wordt door juf Lilian ziek gemeld. Vreemd, want ik zag zijn ouders net nog door de school schuifelen en de klas van zijn broertje in gaan.

 

Een aantal meiden zit nog wat te smoezen en ik vraag wat er aan de hand is. Ibtissam maakt duidelijk dat ze morgen naar de turnzaal gaan.

Meester: “Wat is daarvan de reden?”

Ibtissam en ook Soumaya N.: “We gaan misschien lid worden.”

Ik juich het toe; lid worden van een sportvereniging is zóó belangrijk.

Meester: “Hoe heet de club?”

Ibtissam: “Donar.”

We beginnen met tutorlezen en daarna direct dictee over WPIV. Sem, nu vlak voor mijn neus zittend, moet enorm niezen. De spetters zitten op mijn contactlenzen en kleding. Nee, grapje.

Hij heeft geen zakdoekjes bij zich, dus plant ik een WC-rol op zijn bureau.

 

De dicteezinnen bedenk ik altijd zelf. Vaak onzinnige om maar zoveel mogelijk WP-woordjes erin te verwerken. De laatste zin luidt: Wij pleiten voor meer deinen op het water.

Bushra, links van mij zittend, hoort de zin aan, beseft de absurditeit ervan en schiet in een onbedaarlijke lachstuip, waarbij de tranen over haar wangen rollen. Het is zó aanstekelijk, dat we allemaal gaan meelachen.

 

Mondeling overhoor ik de woordjes van Uit de Krant. Heel snel vuur ik vragen af die snel moeten worden beantwoord.

Meester: “Stollen?”

Iemand: “Hard worden.”

Meester: “Wát kan stollen?”

Iemand anders: “Lava en bloed, meester.”

Meester: “Ik heb uitgelegd dat bloed stolt door iets wat in actie komt als er ergens een wondje is. Wie weet nog hoe die heten?” (bloedplaatjes)

Zeynel: “Bloedverdunners.”

 

Tijdens de leswisseling naar jeugdjournaal zie ik ineens een been van Ibtissam, nog zittend op haar stoeltje, recht omhoog gaan. Ze is heel erg lenig, maar dit is een wel erg vreemd tafereel, zo midden in de klas.

Zeker al een beetje aan het oefenen voor morgen bij Donar.

Niet veel later presteert Esma precies hetzelfde. Gaat zeker ook mee naar Donar, morgen.

 

In de kleine pauze bezeert diezelfde Zeynel zich tijdens ‘rond de tafel.’ Hij komt naar me toe en laat zijn duimnagel zien. Daaronder is bloed aan het opkomen en ik stuur hem naar juf Lilian. Over stollen heb ik het maar even niet.

 

Gymnastiek. Niet voor Aisha, want zij heeft haar gymschoenen niet bij zich. In de klas moet zij in haar agenda bij iedere maandag en vrijdag noteren: gymspullen meenemen.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen. Daarna aardrijkskundehuiswerk conroleren en weer huiswerk (topografie Australië) opgeven voor komende donderdag.

 

Schaken staat tegenwoordig hoog op de agenda en ook vandaag gaan we een halfuur schaken. Daarna nog een kwartiertje voorlezen uit De School is Weg, nadat oud-leerlingen Helin en Jasmin (musical-DVD’s ophalend) hebben aangegeven het op hun nieuwe school (Hofstad Lyceum) best wel zwaar te hebben. Twee á drie uur huiswerk per dag is geen sinecure.

 

 


14 sep 2017 - Donderdag 14 september 2017
 

Naomi is nog steeds (gisteren ook) ziek.

Rumeysa komt óver half negen de klas binnenstappen en ik begroet haar met: “Goedemiddag, Rumeysa.”

Rumeysa: “Goedemiddag, meester, uuuh, goedemorgen.”

Nog geen twee tellen later ontvang ik Düzgun met dezelfde begroeting en ook hij zegt per ongeluk: “Goedemiddag, meester.”

Ze begrijpen.

 

Vanmorgen had ik gelezen in het verslag van gisteren van meester Frank dat vijf heren onenigheid hadden en dat dat al afgelopen maandag in de kleedkamer is ontkiemd. Ik kijk de klas rond en zeg: “Ik begrijp dat er herrie in de tent is?” Ze kijken me vreemd aan en ik vervolg met: “Herrie in de tent met vijf heren, gisteren?” Dan begrijpen ze waar het over gaat en om een lang verhaal kort te maken: Ze gaan op eigen initiatief met z’n vijven de gang op, zijn na vijf minuten weer terug en delen mede dat alles is bijgelegd.

Ik geef ze een compliment.

 

In de krant een bericht over een vadervluchteling die na een jaar zijn ‘kroost’ weer ziet. Ze komen erachter dat ‘kroost’ een ander woord is voor ‘kinderen.’ Dat woord gaat worden genoteerd in het schrift.

Meester: “Een woord dat er heel erg op lijkt, maar dat iets heel anders betekent, is kroos. Weet iemand wat dat is?”

Zeynel: “Tony Kroos.”

Een Duitse voetballer, dus.

 

Ik overhoor Uit de Krant schriftelijk en na de pauze krijgen ze hun nagekeken schrift terug mét cijfer. Wederom verbaasde reacties als: “U kijkt altijd zo snel na.”

 

Yavuz is om half elf van school gehaald om met zijn moeder naar de orthodontist te gaan. Als hij weer terugkomt, vraag ik: “En?”

Yavuz: “Goed, meester. Ik hoef geen beugel.”

 

In de werkwoordspellingoefening staat het woord ‘grammofoonplaat’ en ze vragen wat dat is. Ik tover een afbeelding op het scherm, welke de meesten wel herkennen.

Meester: “Komt niet meer zoveel voor, maar sommige ouders zullen ze nog best hebben.”

Aisha: “Ja, ik heb er thuis eentje gevonden, meester.”

 

Tussen de middag schaakt het grootste gedeelte van de overblijvers. Geregeld hoor ik uitlatingen als” Ik heb ‘m gedood” en “Ik heb ‘m vermoord.”

Geslagen, dus.

 

’s Middags rekenen afgemaakt, daarna bibliotheekboeklezen, de voorleeswedstrijd geïntroduceerd en vragen over aardrijkskunde beantwoord. Yavuz stak zijn vinger op en toen hij de beurt kreeg, wist hij niet meer wat hij ging vragen. De klas reageert dan tegenwoordig met: “Mijn oma was tachtig, toen ze daar last van kreeg.”

In de eerste weken deed ik deze uitspraak geregeld als een kind niet meer wist wat zijn of haar vraag was. Het is dus inmiddels gemeengoed geworden en klinkt wel grappig.

 

Net als we gaan schaken, komt juf Lilian mij zeggen dat er speciaal bezoek voor mij is. Ik denk aan mijn kleinzoon of kleindochter. In ’t geheel niet. Mijn vader staat ineens voor mijn neus.

Hij was ter hoogte van het HAGA-ziekenhuis in een enorme regenbui beland, was even gestopt en moest prompt daarna nodig plassen. Helemaal naar Rijswijk, waar hij woont, zou hij niet meer redden. Wél de school waar zijn zoon al veertig jaar werkt.

Een kwartiertje bleef hij in de klas en beantwoordde voor zijn vertrek nog wat vragen (over studeren, leeftijd, beroepen). Leuk.

 

Zeynel en Yavuz doen na schooltijd de klas en ik heb daarna nog een vergadering.

In de stromende regen ga ik daarna ook naar huis.

 

 


12 sep 2017 - Dinsdag 12 september 2017
 

Op het schoolplein, al, reprimandeer ik Zeynel. Hij wist het eigenlijk al, toen hij gistermiddag thuis ging gamen.

 

Soumaya N. wordt ziekgemeld en Esma moet eerst naar de huisarts en zal uiteindelijk pas om 11.15 uur de klas betreden.

 

Weer enkele NIO-toestemmingsformulieren ontvang ik. Nog 5 te gaan.

 

De drie werkstukken van gisteren geef ik terug mét commentaar én 1 punt in mindering op het eindcijfer vanwege te laat inleveren. Daardoor twee onvoldoendes.

Düzgun heeft eindelijk ook zijn werkstuk bij zich en ik neem het in ontvangst.

 

Zeynel vraagt wanneer ze hun eerste cijferrapport gaan krijgen. Niet, dus, want daarvoor in de plaats komt het ambitiegeprek. Vervolgens hebben we het over de inhoud daarvan en automatisch over VO-adviezen, werkhouding, inzet, motivatie, uitstelgedrag. Een leuk gesprek met veel vragen. Sommigen zie je denken van “O, ik moet iets aan mijn schoolhouding gaan veranderen en wat vroeger naar bed.”

Uiteraard blijft er natuurlijk áltijd het eerste cijferrapport. Dat krijgen ze ergens in februari.

 

Op de gang overhoren ze elkaar de woordjes van Uit de Krant. Eerst moeten ze in een lange rij op schoenmaat gaan staan. Sem en Ryan hebben wel ‘erg grote poten’ en staan dan ook helemaal rechts. Dan dubbelen en met je maatje de woordjes over en weer beantwoorden.

Opmerkelijk is, dat zoveel mogelijk meisjes worden gemeden door jongens en andersom. Ongezonde situatie, hoor.

 

Ilayda tegen mij: “Meester, er zit iets in uw haar.”
Yavuz, lollig met een benepen stemmetje: “Je bedoelt haarkleur.”

 

Bushra, tussen de middag, bij het volgeschreven whiteboard: “Meester, mag ik dit uitgummen.”

Uitvegen, dus.

 

’s Middags doen we nog even rekenen ná het bibliotheekboeklezen. Ilayda is heel fanatiek. Steeds neemt ze haar bibliotheekboek mee naar huis. Ze is nu op een bladzijde of twintig verwijderd van het eind en neemt het wéér mee naar huis. Moet vanavond lukken het uit te krijgen.

 

Daarna een half uur schaken. Het gaat steeds beter, al denken velen nog steeds dat als ze de koning slaan, dat ze dan hebben gewonnen.

Meester: “Néé, dan staat de koning schaak en moet je tegenstander die in veiligheid brengen. Je zegt dan ‘schaak’.”

Rumeysa: “Moet je dan roepen SCHAAK!!!?”

Meester: “Nee, natuurlijk niet schrééuwen. Het is geen Bingo.”

 

Het laatste kwartier lees ik voor en daarna wens ik ze “Tot donderdag.” Of misschien eerder, want als de vrouw van meester Frank vannacht bevalt, is meester Frank natuurlijk afwezig en word ik gebeld om in te vallen.

 

Alle werkstukken (werkstuk over jezelf) zijn (eindelijk) ingeleverd. Hieronder een bloemlezing van grappige quotes:

Jamie: Ik woog 4560 gram en ik ben niet gemeten;

Rumeysa: ….. want over een paar maanden krijg ik mijn niveau (advies, dus);

Dilay: Ik vindt voetbal en volleybal en turnen heel erg leuk en met slijm spelen;

Ilayda: Ik ben geboren op de normale manier;

Naomi: Het was een pittige bevalling voor mijn moeder;

Esma: Hoe: Normaal bevallen. Kilo: 3.400 kg;

Zeynel: Toen ik klein was was ik echt stout. En ik maakte heel veel dingen stuk;

Volkan: Ik was een klein schattig kindje. Ik luisterde heel veel naar mijn ouders;

Aisha: Mijn gezin bestaat uit 5 mensen. Vader, moeder, Alina (mijn zusje), Zain (mijn irriterende broertje);

Yavuz: Welke juffen en meesters: Groep 8: meester Van Buren (waarmee ik nu in de klas zit);

Jiyan: Ik ben geboren op 22-5-2006 en ben opgegroeid met mijn ouders en 2 broer;

Ryan: In de couveuse met uitzicht op zee. Misschien hou ik daarom zo van zwemmen;

Bushra: Ik ben om 8.00 uur geboren en om 13.00 uur mochten wij naar huis;

Sem: Hobby 1: Vuurwerk;

Ibtissam: Als baby was ik een schatje;

Lance: Geen aparte quote kunnen ontdekken;

Soumaya N.: Mijn moeder bracht mij altijd naar Bart Smit, zodat ik zou stoppen met huilen;

Yasmine: Ik was best rustig voor een pasgeboren baby;

Soumaya A.: Ik ben nooit verhuisd geweest;

Düzgun: Ik mocht elke week met me moeder naar de blokker.

 


11 sep 2017 - Maandag 11 september 2017
 

9-11. Alweer16 jaar geleden.

 

Aisha meldt zich keurig om 8.13 uur. Een gevolg van afgelopen vrijdag.

 

Naomi wordt ziekgemeld, helaas.

 

Ryan heeft, als laatste, zijn EHBO-formulier bij zich. Hij levert het niet zelf in, maar Lance pakt het van zijn bureau. Reden? Ryan is vanaf vandaag iedere maandag het eerste halfuur onder de pannen bij een andere juf.

 

Een flink aantal heeft ook het ingevulde NIO-toestemmingsformulier bij zich. Een vijftal moet nog.

 

Ik geef de nagekeken werkstukken terug aan de makers mét commentaar. Daarna wil ik de vier nog niet ingeleverde innemen. Slechts Soumaya N. en Yasmine (dan ook nog zonder plastic mapje) leveren ‘m in. Soumaya A. moest nog een foto ergens inplakken en Düzgun was wel naar de bibliotheek geweest, zaterdag, maar was zijn USB-stick vergeten, ging terug naar huis en toen hij terugkwam in de bibliotheek werden de computers net afgesloten. Alles, maar dan ook alles op het laatste moment.

Ik geef daarna ook een conclusie van mijn kant over de gemaakte werkstukken. Niet echt geweldig, zeker gezien het feit dat er geen enkele 9 of 10 is uitgedeeld, geeft al te kennen. Velen zijn op het laatste moment eraan begonnen, terwijl ze er drie weken de tijd voor hadden.

 

Het weekend leverde veel familiebezoek (uit Duitsland) en gamen op. Alleen Sem heeft de vuurtoren bezocht in het kader van Open Monumentendag. Dat hadden méér ouders met hun kind hebben kunnen doen, vind ik. Algemene ontwikkeling.

 

Het meest bijzondere weekendverhaal kwam van Yasmine. Zij was tegen de trekhaak van de auto gelopen en ook nog van de trap af gegleden. De trekhaak mankeerde gelukkig niks.

 

Ibtissam komt naar mijn bureau en zegt: “Mam….., uuuh, o nee, meester.”

 

Na bibliotheekboeklezen schaken we om het afgelopen vrijdag aangeleerde in de praktijk te brengen. Op die manier leer je het, natuurlijk. Ze vinden het leuk.

 

Dan naar gymnastiek. Als ze omgekleed zijn, moeten ze in het halletje zitten. Düzgun is één van de eersten, gaat zitten, zit na te denkenen en zegt dan: “Ik wou een mop vertellen, maar ik ben ‘m vergeten.

 

Yavuz heeft met Zeynel weekdienst. Echter, hij doet het alleen, want Zeynel is ‘m al gepiept. Morgen even aanspreken.

 

 

 


08 sep 2017 - Vrijdag 8 september 2017
 

Veel regen, dus ik kom in mijn natgeregende regenpak om half acht op school aan. Het belooft de gehele dag regenachtig te worden.

 

Düzgun geeft me bij de klassendeur een hand en zegt, met een ernstig gezicht: “Meester, ik had een nachtmerrie over u.”

Meester, lachend: “Vertel.”

Düzgun: “Het was op werkweek en u was boos dat we nog niet sliepen en toen scheen ik met mijn telefoon en toen ging u schreeuwen en toen kreeg u verf over u heen.”

 

Sem is nog steeds ziek en Aisha is er nog niet. Na twintig minuten verscheen ze (haar zusje al eerder????). Haar verklaring was dat de wekker niet was afgegaan.

Meester: “En je ouders dan?”

Een niet duidelijk antwoord volgde. Maandag om kwart over acht melden.

 

Ryan laat zijn werkstuk zien en wel een foto waarin hij in een couveuse ligt.

Ryan: “Kijk meester, dat ben ik. Ik had uitzicht op zee. Misschien dat ik daardoor van zwemmen houd.”

 

We hebben eerst tutorlezen en daarna is het werkstukkentijd. De vier werkstukken van gisteren heb ik nagekeken en krijgen ze terug. Eén leerling gaat huilen als ze hoort dat het niet optimaal (maar wel nog net een voldoende) was.

De andere neem ik in, want vandaag de laatste inleverdag. Vijf dus niet. Düzgun, Ibtissam, Soumaya A., Soumay N. en Yasmine. Zij hebben een USB-stick bij zich en of ik het nog even wilde printen. Daar begin ik dus niet aan en word enigszins boos. De redenen (Inkt was op, nog maar drie velletjes papier) zijn ook te gek voor woorden. Uiteindelijk besluit ik dat ze maandag hun werkstuk compleet in moeten leveren.

 

Ibtissam levert haar EHBO-formulier in. Ryan zal het maandag doen, volgens een aantekening van zijn vader in zijn agenda en Aisha gaat het vanmiddag meenemen.

 

Dictee over de woordjes van WPIII en dan is het alweer pauze. We gaan niet naar buiten, omdat het flink regent. Bovendien moeten we zometeen al naar gymnastiek.

 

’s Middags staat Sem ineens in de deuropening. Ondanks nog flink verkouden en hoesten moest hij het van zijn moeder tóch maar gaan proberen. Prima, moeder.

Hij levert zijn werkstuk in en begint aan een soort van inhaalrace van alles wat hij heeft gemist.

 

Ibtissam heeft ook haar werkstuk bij zich.

Meester: “?????”

Ibtissam: “Ik heb blaadjes gekocht en het geprint, meester.”

Meester: “Wat zei mama erover?”

Ibtissam: “Dat ik voortaan eerder moet beginnen.”

Meester: “Dus mama is het met mij eens.”

Ibtissam, schuchter: “Ja.”

Prima, mama.

 

SO Uit de Krant. Daarna moeten ze bibliotheekboeklezen en kijk ik het SO na. Als de weekdienst (Yasmine en Bushra) opdracht krijgt de schriften weer uit te delen, zegt Bushra: “Hebben we al een cijfer.”

Ik knik, waarop ze verrast roept: “Echt? Nú al?”

Yasmine reageert daarop met: “Bij juf Veerle duurde het twee weken.”

Toen de anderen hun schrift terugkregen, vielen soortgelijke opmerkingen.

 

Daarna ga ik met het gros van de klas rond het grote schaakbord zitten en leer ze, net als de vijf van vorige week (het Offerfeest is dus alweer een week geleden), schaken. De vijf schaakt tegen elkaar.

Ook het gros vindt het leuk om te leren en doet enthousiast mee. Om tien over half drie ben ik klaar met mijn instructie en zouden we onderling nog partijtjes kunnen doen. Ik zie daarvan af, omdat ik ook nog een stukje wil voorlezen uit De School is Weg, hetgeen ook geschiedde.

 

En dan zit de derde week groep 8 er alweer op. Ik wens ze een prettig weekend met niet al te veel huiswerk (behalve de werkstukfiguren) en zie ze hopelijk maandag weer allemaal.

 

 


07 sep 2017 - Donderdag 7 september 2017
 

Dilay op het schoolplein, bijna in de rij: “Meester, me zusje is vandaag jarig en me tantes poes, hihi.”

 

De moeder van Yavuz, met Yavuz op een afstandje, meldt mij dat Yavuz zijn ‘Uit de Krantschrift” vergeten is mee te nemen naar school. Dat Yavuz dat zélf had gemeld, was beter geweest. Is trouwens niet de eerste keer, meld ik weer.

Zijn moeder is zo lief het strakjes te komen afgeven.

 

Jiyan wordt ziek gemeld. Sem is er al een paar dagen niet.

 

Drie kinderen moeten nog steeds hun EHBO-formulier inleveren. Ibtissam, Ryan en Aisha, die het blijkbaar (Haar moeder, meldt ze) is kwijtgeraakt en een nieuw krijgt.

Alledrie moeten ze het in hun agenda schrijven en die agenda aan mij laten zien. Had Ryan opgeschreven: Folmelier meenemen.

 

Drie kinderen (Lance, Dilay en Ilayda) leveren hun werkstuk in en de drie van eergisteren krijgen het terug met commentaar.

 

Er gaat een “Hoi” op als de onderwijsstaking ter sprake komt. Donderdag 5 oktober gaan we ‘plat.’

 

Düzgun zit (herhaaldelijk) enorm te gapen. Als ik hem vraag of hij om half negen is gaan liggen, zegt hij heel eerlijk: “Half tien, meester.”

Even later overkomt Soumaya A. hetzelfde. Ook zei  lag niet om half negen. “Kwart over negen,” zegt ze.

Allebei hun ouders waren op de kennismakingsavond aanwezig en hebben toen gehoord van mijn adagium. Jammer, dat ouders er niet op letten. Als het straks slechte cijfers oplevert ………

 

Het begrip ‘up-to-date’ bespreken we en even later komt Aisha mij vertellen dat ze dat al wist, omdat haar vader deze rubriek altijd leest en daardoor helemaal up-to-date is.

 

SO Uit de Krant. Ik kijk het even later na en moet lachen om de vondsten van “Op hoge poten ergens naartoe gaan.”

Soumaya A. schreef op: Op hoge hakken ergens naartoe gaan;

Yavuz noteerde: Met hoge stappen ergens naartoe gaan;

Yasmine, Esma en Aisha hadden: Met hoge poten lopen;

Rumeysa produceerde: Op hoge voeten ergens naartoe gaan;

Bushra’s oplossing: Op de hoogte ergens naartoe gaan.

 

Laatstgenoemde had bij de naam van de burgemeester van Den Haag (Pauline Krikke) opgeschreven: Pimela Krikke.

 

’s Middags bibliotheekboeklezen. Soumaya N. vult een leesrapport in, omdat ze haar boek uit heeft. Dilay reageert meteen met: “Ik ben ook uit met me boek, meester.”

 

Dan staat ineens de moeder van Ibtissam in de deuropening en vraagt: “Goedemiddag meester. Mag ik Ibtissam vragen of ze mijn huissleutel heeft? Die heeft ze geleend.”

Ik sta op en loop naar haar toe om te begroeten. Ibtissam is ook al onderweg naar haar moeder en overhandigt haar de huissleutel en ………. een pinpas. Had ze blijkbaar ook geleend, maar (allebei) nog niet teruggegeven.

 

Dan houd ik mijn verhaal over het eerste werelddeel, namelijk Australië. Op een gegeven moment kom ik bij De Grote Victoria Woestijn en de ‘provincie’ Victoria. Bushra weet dat die zijn vernoemd naar de toenmalige koningin van Engeland, Victoria.

Zegt Ilayda: “Victoria’s Secret.”

 

Dat Australië geen eiland is, maar een werelddeel leg ik ook uit. Op het woordje ei-land maak ik een grap dat er veel kippen rondlopen en er dus heel veel eieren in Australië zijn. “Vandaar EI-land,” besluit ik.

Aan Düzguns gezicht zag ik dat hij het geloofde en weerlegde heel snel deze stelling.

 

De laatste twintig minuten las ik voor en af en toe was het hilarisch.

 

 

 

 


06 sep 2017 - Dinsdag 5 september 2017
 

Van Jiyan krijg ik een doosje gevuld met baklava en andere zoetigheden. Lief.

 

Sem wordt ziek gemeld, helaas.

Aisha, daarentegen, is weer van de partij. Jammer, nogmaals, dat ze er gisteren niet was. Voor de schoolfoto’s.

 

Ik vraag naar EHBO-formulieren en krijg er weer een paar. Blijkbaar herinnert Soumaya N. dat ze het ding óók bij zich heeft, graait in haar tas en haalt er een soort van prop papier uit welke ze gladstrijkt tot een EHBO-formulier. Foei.

Morgen moeten er nog vijf worden ingeleverd bij meester Frank.

 

Drie kinderen met een af werkstuk. Yavuz, Aisha en Jamie leveren het in. Alle drie de werkstukken blader ik door en constateer dat ze er verzorgd uitzien. Prompt vraagt een aantal of ze een plastic mapje mogen pakken voor hún werkstuk. Ik had dat aangegeven en ze pakken.

 

Ik pak een krant en wil wat berichtjes met ze doornemen. Nu vraagt Rumeysa: “Meester, hebben ze al wat gevonden van die romp?”

De afgelopen week vragen ze daar steeds naar, benieuwd als ze zijn of er ledematen van de mysterieus verdwenen duikbootjournaliste zijn opgedoken, nadat haar romp werd gevonden.

Nee, nog steeds geen ledemaat/lidmaat(???).

 

We doen de betekenissen van de woordjes van WPIII. Een woord is ‘gewei’ en ik pak een deel van een echt gewei van mijn prikbord. Het hangt er al sinds jaar en dag en is mooi demonstratiemateriaal. Het gaat de klas rond en ze weten nu wat een gewei is en hoe het voelt.

Het laatste woord is ‘vijl’ en ik pak er eentje uit mijn gereedschapsla. Dit is het signaal voor Dilay om op te merken: “U heeft ook alles, hè?”

 

Ze krijgen een werkwoordspellingoefening voorgeschoteld. Persoonsvormen moet op de juiste manier worden ingevuld. ‘Snuiven’ is een heel werkwoord, waarvan uiteindelijk ‘snuift’ moet worden genoteerd. Ilayda twijfelt, komt naar me toe en vraagt: “Meester, is snuift met een lange f of een korte f.”

Ik schiet eerst in de lach en leg dan uit dat een ‘v’ nooit op die manier (snuivt) in een woord kan staan.

 

’s Middags doen we verkeer en rekenen. De middag besluit ik met een halfuurtje voorlezen uit De School is Weg van Jacques Vriens. Als ik er lekker inzit (en de kinderen ook), ben ik bij een zin die luidt: “Jan Zak wordt ook wakker.” Op het moment dat ik luid en duidelijk “Jan Zak” lees, komt net juf Lilian met een kopje thee binnen. We moeten smakelijk lachen om deze toevalligheid.

 

Om drie uur wens ik ze allen “Tot donderdag.”

 

 


04 sep 2017 - Maandag 4 september 2017
 

Op het schoolplein feliciteer ik Ryan (keurig gekapt en gekleed) en zijn moeder met de verjaardag van Ryan, afgelopen zaterdag.

 

Als ik bij de rij ga staan om naar binnen te gaan, komt Ibtissam aangelopen. Oók keurig gekleed in een heel mooie jurk, voor de schoolfotograaf. Hoor ik een aantal meiden haar begroeten met: “Je zou toch niet in een jurk komen?”

Ibtissam, geïrriteerd daarop reagerend: “Ja, denk je dat ik dat zélf heb gedaan?”

 

Als ze in de klas zitten, zie ik dat de meesten (eigenlijk allemaal) heel mooi zijn gekleed voor de schoolfotograaf. Echter, Aisha missen we. Later wordt zij ziek gemeld.

 

We zingen voor Ryan (11 geworden) die, enigszins angstig, bovenop de keukenkruk heeft moeten plaatsnemen. Even later horen we dat hij een PS4 Pro heeft gekregen.

 

Dan heel snel een bijna lege klas, want veel kinderen moeten hun broertje of zusje uit een andere klas gaan halen om op de foto te gaan. Ik merk al snel dat het wéér een bijna verloren dag gaat worden met al die oponthouden.

 

De Offerfeesters vraag ik naar hun ervaringen, afgelopen vrijdag. De meeste jongens zijn eerst naar de moskee geweest. Enkele meisjes óók. Daarna veel familiebezoek, eten en geld ophalen.

Opvallend is, dat geen enkele leerling die het Offerfeest heeft gevierd, ook maar iets van overgebleven lekkers voor de meester heeft meegenomen. Is weleens anders geweest.

 

Hier en daar ook nog wat weekendverhalen. Lance heeft ook van alles gedaan, waaronder badminton.

Meester: “Op welke club zit je?”

Lance: “Geeneen. Ik doe het voor de leukheid.”

 

Ryan deelt Cornetto’s uit als traktatie aan de kinderen. Met de punt van de Cornetto op het voorhoofd naar boven (unicorn) bedanken we hem ervoor en eten het ijsje.

Direct daarna gaan we met kleine pauze (eerder vanwege eerder gymnastiek). Ik zie dat Ryan de overgebleven Cornetto’s nog op zijn bureau heeft staan en maak hem erop opmerkzaam. Niet zo slim.

 

In de kleine pauze kunnen we al direct voor de groepsfoto. Jammer, dat Aisha er niet is. Nu is het stel niet compleet.

 

We kleden om voor gymnastiek. De kinderen moeten dan in het halletje zitten en wachten tot meester Frank klaar is met de vorige groep. Zeynel, ineens: “Meester, weet u dat ik de laatste Çakmak ben die u lesgeeft?”

Vervolgens noemen we de namen van de Çakmaks die bij mij in de klas hebben gezeten en komen tot 10 (!!). Bijna een familiebedrijf.

 

Sem (zwaar verkouden) en Yasmine (geen gymspullen bij zich, want vanmiddag zwemles) gymmen niet mee. Sem leert haar in de klas schaken.

 

Wanneer de klas weer terug is, vinden ze op hun bureau hun dicteeschrift met cijfer. Direct komt Bushra naar mij toe, wijst aan wat ik onder haar dictee heb geschreven (Mooie sluitlijn, zeg!) en vraagt: “Meester, bedoelt u dit sarcastisch?”

Haar sluitlijn met potlood was schots en scheef. Lachend zeg ik: “Ja, eigenlijk wel.”

 

De individuele foto’s kunnen al worden gemaakt en één voor één stuur ik ze er naartoe. Een aantal moet nog even make-up maken in de WC (vooral meiden).

Zeynel, een knul, vraagt: “Meester, heeft u gel?”

 

Tussen de middag krijg ik van mijn overblijfouder een bakaje baklava en even later van Yasmine een zakje met ander lekkers. Kijk, zo gaat het goed.

 

Even voordat we beginnen moet ik een ruzie tussen Sem en Ryan beslechten. Ze hadden elkaar (voor de grap) met vulpen inktspetters toegebracht. Uit het verhaal begreep ik dat Ryan was begonnen en Sem daarop had gereageerd. Allebei hun shirts zaten onder enkele vlekken. Ryan was tamelijk aangeschoten wild en wilde Sem het liefst meteen te lijf. Ik stuurde Ryan op tournee om de klassen verder rond te gaan voor zijn verjaardag.

 

De laatste meiden gaan op de foto en that’s it.

 

Tijdens het doorspreken van het leesrapport kwam eerst oud-leerling Semi binnen voor zijn afscheidsavondDVD’s. Ik maakte meteen gebruik van hem hem te vragen iets te vertellen over de eerste twee weken in de brugklas. Viel hem eigenlijk wel wat tegen qua huiswerk.

Niet veel later verscheen Zuhal. Oók voor haar DVD’s. Ook zij vertelde voor de klas over haar brugklaservaringen totnutoe. Viel ook tegen qua huiswerk.

 

Aan Sem vroeg ik even na drieën of er nog problemen waren met Ryan. Hij antwoordde: “Nee meester, we zijn té goede vrienden om nog ruzie te hebben.”

 

Na schooltijd verscheen ook Nefise nog even. Géén DVD’s voor haar (niet besteld), maar wel een opmerkelijke opmerking. Tijdens de Nederlandse les woordenschat wist ze heel veel moeilijke woorden te benoemen en dus heel vaak haar vinger op te steken met steeds het juiste antwoord. De juf Nederlands was prettig verbaasd. Oorzaak: Uit de Krant.

Mooi om te horen.

 


02 sep 2017 - Vrijdag 1 september 2017
 

Inderdaad dus maar vijf kinderen. Jamie, Naomi, Sem, Lance en Ryan. We gaan aan één tafel bij elkaar zitten en babbelen wat. Ook doen we enkele berichtjes uit de krant.

Sem meldde zich trouwens keurig om kwart over acht. Voor hem begint morgen het Offerfeest.

 

Voor Ryan is het oudejaarsdag. Morgen is hij jarig en maandag deelt hij uit. Dat zou hij eerst vandaag doen, maar dat was dan wel heel erg goedkoop geworden.

 

Tegen kwart voor tien gaan we naar gymnastiek. In de gang staat juf Veerle al met haar groep en juf ziet dat Lance zijn bril nog op heeft.

Juf Veerle: “Moet je bril niet af, Lance?” vraagt ze.

Lance: “Ik houd mijn bril altijd aan, juf.”

 

Ze hebben voor het eerst gymnastiek van de nieuwe gymmeester, meester Frank. En voor één keertje samen met groep 7, omdat daar ook een flink contingent Offerfeesters afwezig is.

 

Als ze terugkomen in de klas hoort Jamie gepraat en muziek vanaf een heel oud Veroncia-cassettebandje (met jingles en radiofragmenten) dat ik op heb staan en vraagt: “Wat is dat?”

Naomi hoort het ook en antwoordt: “Radio.”

Jamie: “Van heel lang geleden. Hoor je aan die vaste stem.”

(??????)

 

Met z’n zessen gaan we rond mijn nieuw aangeschafte schaakbord zitten en ik leer ze in drie kwartier hoe alle stukken over het schaakbord gaan. Ze vinden het leuk en interessant.

Daarna gaan ze zelf aan de slag. Lance speelt tegen Ryan en ik hoor Lance zeggen: “Je kan me niet doden.”

Sláán, dus.

 

Tussen de middag is er een regenbui zó heftig en lang, zoals ik zelden heb meegemaakt (hooguit in de tropen op Bali en in Maleisië). Naomi en Sem zaten er midden in en komen dus min of meer drijfnat de klas binnen. Echt ongelooflijk, zoveel water als er naar beneden kwam.

 

We zijn trouwens met z’n víeren, want Jamie is opgehaald door zijn moeder om naar de Opticus op de Leyweg te gaan voor een nieuwe bril. Hij zal niet meer terugkeren, vandaag.

 

We gaan verder met schaken. Lance speelt tegen Sem en ik hoor Lance zeggen: “Ik heb net jouw ding doodgemaakt.”

Waarop Sem reageert met: “Daarmee kan ik jou niet killen, want hij staat vast.”

Tsja, de schaaktermen zitten er nog niet in.

 

Ook hebben ze het geregeld over ‘opeten.’

 

Sem speelt tafelvoetbal tegen Naomi en ineens hoor ik hem zeggen: “Ik moet even mijn innerlijke skilltruc vinden.”

Ik vraag hem wat dat is en het blijkt een bijzonder schot te zijn dat tot een doelpunt leidt.

 

Op het einde van de middag, als ze bijna naar huis gaan, vraagt Sem: “Meester, hoe vond u deze dag met veel weinig kinderen?”

Ik moet lachen om deze uitspraak en zeg hem, dat ik het best wel gezellig vond …. voor een dagje.

 

Sem en Ryan vragen of ze een schaakbord en schaakstukken mee naar huis mogen nemen. Om te oefefenen. Natuurlijk mag dat.

 

Ryan wens ik een heel fijne verjaardag, morgen.

 

Het was een relaxte dag met veel meer grappige opmerkingen dan de dag van gisteren.  Apart.

 

 


02 sep 2017 - Donderdag 31 augustus 2017
 

Het regent, dus ik kom nat aan op school.

De kinderen druppelen ook binnen, omdat het rond tien voor half negen nog steeds regent.

 

Sem is wederom niet geheel op tijd en moet zich morgen of maandag om 8.15 uur melden. Morgen of maandag, omdat hij nog niet weet of hij morgen afwezig zal zijn in verband met de viering van het Offerfeest.

 

Yavuz verschijnt met bril op school. Iets dat hij al veel langer had moeten doen, maar weigerde. Ik complimenteer hem, want de bril staat hem goed. Ook vraag ik hem hoe ik er uitzie nu hij waarschijnlijk wat scherper kan zien. Hij lacht verlegen.

 

Die bril is een gevolg van de kennismakingsavond van afgelopen dinsdag, welke ik even de revue laat passeren. De opkomst was prima; 15 van de 20.

Uiteraard had ik het ook over ‘half negen naar bed met een boek, negen uur slapen.’ Ik refeerde aan de (jonge) kinderen die om half negen nog bij de speeltuin aan het spelen waren en over een achtstegroeper (zijn ouders waren niet aanwezig) die om half negen nog doodleuk over het schoolplein fietste. De aanwezige ouders waren het met mij eens.

De vader van Yavuz heeft moeite met het laten slapen gaan van Yavuz, omdat Yavuz ‘tegenstribbelt.’ Ik maakte duidelijk dat ouders immer de baas zijn en het kind maar te doen heeft wat paps of mams zegt. Zo ook met de bril van Yavuz. Yavuz wil ‘m niet op. Nu dus wel. Waarschijnlijk is mijn naam thuis gevallen.

 

Enkele EHBO-formulieren krijg ik retour. De rest maandag, hopelijk.

 

Voor de VSD-naschoolse activiteit “Circus” zijn nog vier plekjes open. Prompt melden zich nog vier achtstegroepers, waaronder Ibtissam. Ze moeten wél alsnog een strookje bij mij inleveren. Ook maandag.

 

Waarom maandag? Morgen is het Offerfeest en zoals het er nu uitziet, zal ik het met vijf kinderen moeten doen.

 

Dictee over de woordjes van WoordPakket II. Naomi, Jamie en Dilay doen het voor het eerst op een AlphaSmart, hetgeen ze reuze spannend vinden. Het overzetten in Word op de computer, om het daarna te kunnen uitprinten, lukt nog niet helemaal.

 

Door het AlphaSmartgebruik door Jamie, vergist Ryan, die tegenover Jamie zit, zich in zijn dicteeschrift. Na de eerste zin komt hij erachter dat hij in het schrift van Jamie zit te schrijven. We lossen het op.

 

Meteen erachteraan SO Uit de Krant.

 

Voor de rest gebeurde er niet veel bijzonders, deze donderdag.

 

 


29 aug 2017 - Dinsdag 29 augustus 2017
 

Soumaya N. vertelt: “Meester, ik heb gisteren een nieuwe telefoon gehad en ik heb ‘m gelijk laten vallen. Nu is het scherm stuk.”

Meester: “De nieuwste iPhone?”

Soumaya: “Nee, de iPhone 6S. Ik laat het wel maken, maar ik moet het zelf betalen.”

Kost gauw 100 tot 150 euro. Pfff.

 

Sem is er gelukkig weer. Hij had gisteren last van migraine.

Zeynel heeft blijkbaar last van zijn knie, waarop hij gisteren is gevallen, en wordt afwezig gemeld. Jammer.

 

Ik deel de vorige week gemaakte foto’s uit, die ze op hun verjaardagstekening moeten plakken. De meeste kinderen zijn niet tevreden met zichzelf.

 

Om half tien krijg ik van juf Lilian een kop koffie, zoals gebruikelijk. Ook een Bossche Bol. Gisteren trakteerde juf Lilian hierop, omdat ze jarig was (ook 63). Er zijn nog een paar bollen over en ik krijg er eentje.

De klas zet ik aan het spellingwerk, zodat ik er even rustig van kan genieten.

 

Om tien uur gaan de kinderen aan de fruithap. Van Jamie krijg ik weer een blauwe bes, waarop Sem zegt: “Meester, u heeft een verslaving aan blauwe bessen.”

 

Bushra komt met haar fruitje bij me en zegt, lichtelijk in paniek: “Meester, mijn mandarijs is lek.”

Er zit een rot plekje aan. Uiteindelijk gooit ze ‘m in de prullenbak.

 

We rekenen en ze moeten ook zelf aan de slag. Ineens mis ik Ryan. Hij is naar de WC zonder dit eerst te vragen. Ik haal ‘m op en maak duidelijk dat ik dat duidelijk heb verteld, vorige week, en dat iedereen zich daaraan moet houden. Ryan heeft er moeite mee.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen. Daarna maken we begrijpend lezen af en moeten ze nog even aan het rekenwerk. Best wel vervelend, want het is knap warm in het lokaal.

 

De laatste twintig minuten lees ik voor uit De School Is Weg van Jacques Vriens. Erg leuk.

 

Om drie uur zit het erop en wens ik eenieder “Tot donderdag.” Immers, morgen staat meester Frank voor de groep.

 


28 aug 2017 - Maandag 28 augustus 2017
 

Zag het er vrijdag ernstig gebroken uit; vandaag valt het gelukkig mee. Niet gebroken, maar zwaar gekneusd. Yavuz blij.

 

Bushra zít op het schoolplein en ruimt iets op dat blijkbaar is gevallen. Als ik naderbij kom, zie ik dat het iets van speelgoedsnot is. Ze begint ook direct over haar werkstuk over zichzelf. “Meester, ik was aan het typen in Word en toen was alles ineens weg,” vertelde ze. Ik maakte haar duidelijk dat dat niet kan zonder dat je er zelf opdracht voor hebt gegeven. Gelukkig had ze nog niet zoveel getypt.

 

De moeder van Ryan komt vragen hoeveel kinderen er in de klas zitten. Het is voor de tractaties van Ryan, die vrijdag zijn verjaardag (zaterdag echt jarig) viert. Gek, dat Ryan dat zélf niet weet.

 

Sem wordt ziek gemeld en da’s vrij snel in het nieuwe schooljaar.

 

Eerst laat ik VSD-strookjes in de andere groepen ophalen en daarna beginnen we aan het weekend.

Lance: “Ik heb krabben gezocht. In Zeeland.”

Meester: “Heb je daar nog iets mee gedaan?”

Lance: “Nee.”

Hij had ze wel teruggegooid.

 

Ryan heeft een serie op Netflix gekeken.

Meester: “Welke?”

Ryan: “Airo,” althans, dat verstond ik, maar kon het niet thuisbrengen, dus ik vroeg: “Spel.”

Ryan: “Nee, is geen spel.”

Later begreep hij wat ik bedoelde en spelde: A-R-R-O-W.

 

Ook vroegen ze wat ík in het weekend heb gedaan. Opmerkelijk, want bijna geen enkele klas heeft dat zó vroeg in het schooljaar gevraagd. Ik vertelde dat ik op zaterdagmorgen altijd mijn (alleenstaande) vader bezoek en dat we Livio en Gisel in het weekend te logeren hadden en dat we met hen gisteren naar het strand zijn geweest.

 

Tussen de middag maak ik de silhouetten van Dilay en Yavuz, omdat zij vrijdag afwezig waren. Enkele kinderen zeiden: “U ook, meester.” En voor het eerst in mijn loopbaan liet ik mijn profiel omtrekken. Esma deed dat voortreffelijk.

 

Als alle kinderen weer aanwezig zijn, maken degenen die nog niet klaar zijn hun silhouet af. Het lukt. Ook Yasmine lukt het net voordat zij naar zwemles moet.

 

Nog één keer geef ik zelf gymnastiek. Yavuz doet (vanzelfsprekend) niet mee en fungeert als mijn tijdwaarnemer.

Die gymles verloopt gelukkig zonder ongelukken.

 

 


27 aug 2017 - Vrijdag 25 augustus 2017
 

Sem is bijna te laat en Aisha écht (doordat ze nog snel even haar gymspullen ging halen). Vanaf volgende week ga is strenger worden.

 

Ryan krijgt dit jaar de taak van absentielijstkopieerder en –wegbrenger. Hij is ermee verguld.

 

Yavuz zit al een aantal keren te gapen.

Meester: “Hoe laat ben je naar bed gegaan?”

Yavus weet het écht niet.

Meester: “Wel vòòr twaalf uur?”

Dat dan weer wel.

Na dit toch wel genãnte intermezzo, zit meneer nog geen twee minuten later zich uitgebreid uit te rekken.

 

Ze krijgen hun dicteeschift terug. Daarin staat al een dictee van de wenmiddag in juni. Ze hebben toen ook zelf hun naam op de voorkant van het schrift moeten schrijven. Ilayda, bij het weerzien van haar schrift en wijzend op haar naam: “Meester, hij is helemaal uitgelekt.”

 

Yasmine krijgt de taak van jeugdjournaalaanzetter. Ze is er ook mee verguld.

 

Het is kleine pauze en dus tijd voor de fruithap. Nu heb ik de afgelopen dagen bij Jamie steeds een aantal blauwe bessen uit zijn doosje ‘gepikt.’ Ik loop zijn richting op en lachend reikt hij me een blauwe bes aan.

 

Jiyan probeert mij in de kleine pauze te poorten. Het lukt hem niet. Mij lukt het hem tot twee keer (!!!) toe door de benen te spelen.

 

Ilayda komt mij iets vragen. Terewijl ze daaraan begint, druk ik haar mijn koffiebeker in haar handen met het verzoek deze naar juf Lilian te brengen. Ze staat wat te goochelen. Plotseling schiet het ding uit haar handen en klettert in 71 stukjes uiteen op de grond. Beduusd kijkt ze ernaar en we schieten in de lach.

 

Met gymnastiek doen we het spellencircuit dat juf Veerle voor haar groep heeft gebruikt. Wederom problemen van fysieke aard. Eerst krijgt Dilay het enorm benauwd. Daarna stoot Yavuz zijn teen en kan nauwelijks meer staan. Bij juf Lilian haalt hij wonderzalf en gaat zich daarna omkleden.

 

Diezelfde Yavuz gaat met zijn moeder naar de huisarts. Na schooltijd krijg ik te horen dat hij zijn teen heeft gebroken en in het gips zit. Pffff.

Dilay is ’s middags ook niet meer op school wegens huisartsbezoek.

 

De eerste vrijdagmiddag staat altijd in het teken van het maken de silhouetten. Altijd een aardig klusje, temeer daar we nu andere ‘smartboarden’ hebben, welke hoger hangen. Dus moest ik een oplossing bedenken voor de ‘kleinere’ kinderen. Met twee kratten onder de keukenstoel lukte het.

Vrijwel de gehele middag zijn we ermee bezig. Een flink aantal lukt het zijn of haar silhouet af te krijgen. De rest zal het maandag voltooien.

 

Dan een korte evaluatie over de afgelopen week. ‘Leuk, leerzaam, grappig, veel huiswerk en snel voorbij’ werden genoemd. In het algemeen hebben ze het als prettig ervaren. Ik ook.

 

 

 

 

 

 

 


27 aug 2017 - Donderdag 24 augustus 2017
 

Hèhè. Eindelijk is de groep compleet, want Rumeysa is er. Veel in te halen, maar ze gáát ervoor.

 

Lance, Sem, Ryan, Aisha en Dilay hebben een strookje ingeleverd voor de naschoolse activiteit “Circus.” Ibtissam wil ook wel, maar is al twee keer vergeten haar strookje mee te nemen. “Ik neem het vanmiddag mee, meester,” zegt ze. Ik geef haar een geel Post-itbriefje en geef opdracht het op te schrijven en op haar bureau te plakken.

 

Meester: “Half negen, Lance?”

Lance is een man van weinig woorden en knikt ‘ja.’

Meester: “Met een Duckie?”

Lance: “Nee. Mocht niet van mijn moeder.”

 

Esma is ook om half negen naar bed gegaan, zegt ze.

Meester, quasi verbaasd: “Had je geen bezoek?”

 

We doen rekenen en wel grote getallen. De wereldbevolking bestaat uit inmiddels ruim 7,5 miljaard mensen en aan de hand van een wereldklok (www.poodwaddle.com/worldclock.swf) laat ik zien hoeveel mensen er per seconde worden geboren en doodgaan.

Ook is er een leeftijdsindeling te zien. Bij die van ‘55 – 94 years’ zegt iemand: “Daar hoort u bij, meester.” Yavuz reageert daarop met: “U ziet er nog jong uit, meester.”

Waarop Esma weer reageert met: “Mijn oma is jonger dan u.”

 

Daaruitvolgend hebben we het over dat de ene jong aan kinderen begint en de ander wat later.

Bushra: “Ik was 36 toen ik werd geboren, meester.” Een gelach stijgt op en snel heeft Bushra haar vergissing door.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen en dan biologie. Ik pak de HET-pop en stof ‘m eerst wat af. Raar gezicht, natuurlijk, en de dames en heren lachen besmuikt.

Alle organen passeren de revue en er worden best veel vragen gesteld. Altijd een leuke les.

 

Trouwens, Ibtissam is haar Circusstrookje vergeten, hoor. Ondanks het briefje. Ongelooflijk.

 

Dan nog even aan de verjaardagstekening werken. Van Rumeysa neem ik ook een foto, zodat ik ook, voor wat betreft de foto’s, het stel compleet heb.

 

 


23 aug 2017 - Woensdag 23 augustus 2017
 

De eerste woensdag na een vakantie ben ikzelf aanwezig. Daarna zullen de woensdagen worden vervuld door meester Frank.

 

Yavuz vraagt, bij het betreden van de klas: “Meester, ik heb een vraagje. We gaan vandaag toch de wereldtoets doen?”

 

Ik had verwacht dat Rumeysa vandaag acte de présence zou geven, maar dat wordt nu dus pas morgen.

 

We beginnen met SO over De Wereld. Aan mijn vraagstelling moeten ze nog even wennen, maar het gaat best goed, blijkt achteraf. Slechts een enkele onvoldoende.

 

Japan is het land van de rijzende (=opkomende) zon.

Soumaya N. had genoteerd: Japan, zonnenland.

 

Heel veel kinderen zijn gisteren om half negen naar bed gegaan. De meesten met een boek.

Lance lag ook om half negen, maar níet met een boek.

Lance: “Ik ging Donald Duck lezen.”

Oók goed.

 

Esma is pas om tien uur (!!) naar bed gegaan. Was ook te zien aan het vele gapen van haar.

Meester: “Wat is daarvan de reden?”

Esma: “We hadden bezoek.”

Nader informeren leerde dat dat bezoek er al om vijf uur was. Vreemd dat je dan zolang nog moet opblijven.

 

Ook een aantal strookjes voor de naschoolse cursus “Circus” ontvang ik. Leuk.

 

We zijn bezig met begrijpend lezen, als Dilay haar vinger opsteekt en zegt: “Meester, mijn gum ging daarheen.”

Blijkbaar heeft het ding een eigen wil gekregen en is aan het wandelen geslagen. Later blijkt dat ze een bolletjesgum heeft, dat van haar tafel afrolde.

 

Jarige Venn uit groep 4 komt binnen met zijn tractatie. Ik feliciteer hem en vraag wat hij heeft gekregen.

Venn: “Alleen maar genoeg geld.”

 

Om twaalf uur is deze woensdag voorbij. Voor morgen hebben ze niet al teveel huiswerk, zodat ze nog even kunnen genieten van het mooie weer.

 

 


22 aug 2017 - Dinsdag 22 augustus 2017
 

“Ben je er al?” vraag ik lachend als ik Esma op het schoolplein zie staan. Ze moet ook lachen.

 

Soumaya A. vraagt aan mij, ook nog op het schoolplein: “Meester, gaan we vandaag iets leuks doen?”

Ik schrik een beetje en vraag of ze zich gisteren heeft verveeld. Nee. Gelukkig.

 

Een onderdeel huiswerk was aan ouders vragen of ze weten hoe een inwoner van Monaco heet. ‘Monacaan’ was het meest gegeven antwoord, dus fout. Geen enkele ouder wist het. Ook Lance’ moeder wist het niet en zei dat ze het niet geloofde. Lance: “Ze zou het vroegen aan u.”

Enig juist antwoord: Monegask.

 

Ik deel de weekdiensten voor het gehele jaar in en ze moeten in hun agenda noteren wanneer ze het hebben. Volkan en Zeynel hebben vandaag gelukkig ook een agenda.

 

Ik herhaal De Wereld, waarover ze morgen een SO krijgen. Veel gapers tussendoor. Reden om mijn bekende praatje “half negen liggen, negen uur slapen” af te steken. Sommigen gaan pas om half tien/tien uur (!!!) naar bed.

 

Ieder kind heeft in de schoolpleinrij zijn eigen tegel, zodat er geen gedoe is.

Na de kleine pauze gaan ze er dan ook netjes op staan. Ilayda hoor ik zeggen: “Dit is mijn vierkantje.”

 

Het fomulier over ‘Werkstuk over jezelf’ moest worden doorgenomen en vragen worden gesteld. Esma, een beetje op z’n Engels: “Meester, wat is een anekdot?”

Anekdote, dus.

 

Woordpakket I wordt voorzien van betekenissen. Bij ‘donkerblond’ zetten we ‘haarkleur.’ Andere haarkleuren worden ook genoemd en ik zit te wachten op de mijne. Ryan heeft ‘m en zegt: “Grijs.”

 

Op een kartonnetje moeten ze hun naam en geboortedatum schrijven en op de andere kant welke jeugddroom ze hebben. Yavuz, en met hem nog een flink aantal, wil advocaat worden.

Meester: “Waarom?”

Yavuz: “Omdat ik me wil bemoeien.”

 

Soms heeft een leerling zo’n (onbewust) impertinente vraag voor je. Vandaag was dat Soumaya N., die tussen de middag vroeg: “Meester, was u vroeger knap toen u jong was?”

 

In de middag moeten ze allemaal een leesboek uit de bibliotheek pakken. Er staan heel veel nieuwe boeken in van onder andere Mirjam Mous en Mel Wallis de Vries. Ze pakken ze en moeten erin beginnen. Na twintig minuten zijn de meeste al een heel eind en willen het liefst verder lezen (pageturners). Ze mogen ‘m mee naar huis nemen, maar morgen weer mee terug.

 

In de bibliotheek staan ook twee dagboeken van Anne Frank. Blijkbaar wil Yavuz er ook eentje, maar komt met een ander boek terug. Bij binnenkomst zegt hij, enigszins teleurgesteld: “Anne Frank is op.”

 

Dan beginnen we aan de verjaardagstekening. Onderdelen van hun hobby’s moeten rond een nog te nemen portretfoto worden getekend, alsmede de verjaardagsdatum.

Terwijl ze bezig zijn, neem ik foto’s. De dames hadden het liefst nog even naar het toilet gegaan om toilet te maken. Het resultaat is op de achterkant van dit boekje en bij pagina 7 te vinden.

 

Aisha komt tijdens het tekenen bij me en vraagt: “Meester, me lens valt er steeds uit. Mag ik naar de WC?”

Dat mag, maar ik vraag me af hoe ze dat dan gaat doen.

Aisha: “Met water.”

Niet al te handig. In mijn kast heb ik een flesje met lensvloeistof staan en overhandig het haar.

 

Ze zijn druk bezig met de verjaardagstekening en na een tijdje maak ik een rondje. Bij Sem zie ik een rode rechthoek getekend met daarin een wit driehoekje. Meester, wijzend op dat rechthoekje: “Aah, ik zie dat je de Marokkaanse vlag hebt getekend,” waarop Sem in een onbedaarlijke lach schiet en nog net kan zeggen: “Hihihi, da’s YouTube.”

De heren eromheen hebben precies hetzelfde symbool getekend en lachen even onbedaarlijk mee.

Weer een (oude) les moet voor de meester worden opgehaald: Nooit zelf tekeningen benoemen, maar kinderen laten vertellen wat het voorstelt.

 

Om drie uur luidt Naomi (weekdienst) de bel en wens ik ze tot morgen. Een tweede leuke dag zit erop.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


21 aug 2017 - Maandag 21 augustus 2017 - eerste schooldag
 

Even voorstellen:

11 meisjes: Soumaya Akrouh, Aisha Anjum, Rumeysa Aydin, Yasmine el Bouhnani,

Dilay Deniz, Ilayda Günal, Bushra Homeda, Ibtissam el Idrissi, Esma Ince, Naomi Koolwijk en Soumaya Nouar.

9 jongens: Lance Ang, Ryan Bisram, Zeynel Çakmak, Jiyan Çiftçi, Jamie Kroon,

Sem de Niet, Düzgun Pehlivan, Yavuz Tabar en Volkan Tas.

 

Op het schoolplein al, schud ik enkele heren, die al in de rij staan, de hand. Meiden zijn  nog niet te bekennen.

 

Bij de klassendeur begroet ik iedereen en mogen ze een plekje zoeken. Alle jongens zitten bij elkaar aan de ene kant van het lokaal en alle meiden aan de andere. Apart. Over drie jaar op het Voortgezet Onderwijs zal het zéker anders zijn.

 

Esma zal iets later komen, krijg ik door. Toen ze om kwart voor negen de klas binnenstapte, bleek dat ze zich had verslapen. “Op de eerste dag al?” spreek ik lachend mijn verbazing uit.

Beter nog dan Rumeysa, die helemaal niet komt opdagen. Blijkt dat zij de eerste twee dagen toegestaan verlof heeft gekregen. Beetje vreemd, vind ik, want die eerste dagen zijn superbelangrijk om een goede start te maken.

 

Door de ochtend heen vraag ik waar ze in de vakantie zijn geweest. Het hoeft geen betoog dat velen in Turkije hun vertier hebben gezocht. Eén plaats, Elazig, springt eruit. Wel vijf kinderen waren daar.

Meester aan Esma, die er ook is geweest: “Waar ligt dat?”

Esma, logisch: “In Turkije.”

 

Düzgun is in Monaco (!) geweest. Bij familie. Hoe een inwoner van Monaco heet, weet hij niet. Niemand trouwens en dat is weer een mooie om thuis aan de ouders te vragen. Net als tijdens de wenmiddag in juli, toen ze thuis moesten vragen hoe een inwoner van Moskou heet (Moskoviet). Heel veel ouders wisten dat niet.

 

Ook controleer ik de adresgegevens van de dames en heren. Tot mijn verbazing weet een flink aantal (zéker zes, voornamelijk heren) hun postcode niet. Ik noem het en zal het het volgende uur een flink aantal keren terugvragen. Ze werden er wel een beetje tureluurs van.

 

Dilay komt naar me toe en vertelt blij: “Meester, ik ben blij, want me tante heeft een poesje en die is zwanger.” Het poesje, dus.

 

Van Soumaya N. krijg ik een cadeautje. Uit Marokko. Het is een houten pennendoosje met een pennenomhulsel erin. De vulling van een ballpoint moet ik daar nog in schuiven. Echt heel lief.

 

 

Yasmine en Ryan hebben tussen de middag thuis gevraagd of mams wist hoe een inwoner van Monaco heet. De mamsen wisten het niet.

 

We doen De Wereld en ik vertel er, aan de hand van een informatieblad, veel over. Ook over de hoeveelheid zoet water die er op aarde is en waarmee we dus zuinig moeten zijn.

Meester: “Wáár komt zoet water voor?” om er duidelijk op te laten volgen: “Staat in de tekst.” Ze zoeken en Ryan steekt zijn vinger op. Ryan leest op: “Gebergten, meren en poo-lijs.”

 

Dan is het tijd om de boeken te bespreken die in hun laatjes zitten. Die moeten worden gekaft. “Uiterlijk vrijdag in orde,” maak ik duidelijk. Nou, dat is tegenwoordig een loze opdracht, want uit heel veel schooltasssen worden stretchkaftjes op tafel gedeponeerd. Het lijkt wel ondergoed. Heel snel zijn door de meesten de boeken voorzien van zo’n stretchkaft. Een enkeling (Jamie) gaat het nog op de ouderwetse manier doen.

 

Enkele kinderen plakken er ook al een etiket op. Blijkbaar heeft Bushra haar biologieboek voor zich en vraagt: “Meester, is het biográfie?”

Meester: “Nee, biológie.”

Bushra en Ibtissam, die naast haar zit: “Oóóó ja.”

Soumaya A. reageert daar weer op met: “Zijn ze lang niet naar school gegaan.”

 

Dan nog gymnastiek. Deze week nog van mij; volgende week van een nieuwe gymmeester. We doen eenbaltikspel. Ineens grote paniek. Dilay is door haar voet gezwikt en kan er bijna niet meer op staan. Terwijl ik bezig ben haar te genezen, ook weer ineens een ENORME klap. In de hoek vallen de grote valmatten over opgestapelde banken heen. Sem staat erachter en blijkbaar heeft hij, per ongeluk, het beslissende zetje gegeven. Gelukkig ligt er niemand onder.

 

Dan is het alweer drie uur. Dilay, met Naomi de eerste weekdienst, luidt de bel en ze doet dat uitstekend.

Even later neem ik ook afscheid van hen. De eerste schooldag zit erop. Ik vond het een prima dag. De kinderen ook, getuige enkele uitlatingen bij het verlaten van het klaslokaal als “U bent een aardige meester, meester” en “U bent lief.”