Groep 8

 

Maandag 18 november 2019

 

Alina meldt zich om 8.12 uur in de personeelskamer. Na een keurig “Goedemorgen” van beide kanten, vraag ik: “Wat zei mama?”

Alina: “Ze had het wel verwacht.”

 

Op het schoolplein zie ik vele kinderen met een keurig kapsel. Voor de schoolfotograaf, natuurlijk, die vandaag onze school bezoekt.

 

Als ik Daniël bij de klassendeur een (zoals altijd stevige) hand geef, zegt hij: “Meester, ik vind het een fijn gevoel als u mij een stevige hand geeft.”

 

Iedereen is aanwezig en dat is altijd fijn. Nu extra, want dan is de laatste klassenfoto op de basisschool immers compleet.

 

Miran heeft Kruistocht in Spijkerbroek uit en hij is er dolenthousiast over. Een 10 geeft hij het boek.

Yash G. had ‘m al uit en is ‘m sinds vorige week voor de tweede keer (!!) aan het lezen. Bepaalde passages (Genua, de demonenaanval) wil hij graag nóg een keer lezen. Gaaf, als je kinderen op die manier enthousiast voor lezen kan krijgen.

Lina heeft Niemands Jongen uit en geeft het boek ook een 10. Selina neemt het boek over.

 

Juf Lilian komt de kinderen ophalen die een broertje of zusje in een lagere groep hebben zitten om op de foto te gaan.

 

Alina heeft haar schoen bij zich om te zetten. Echter, het is een rechterexemplaar en het moet een linker zijn. Ze neemt geen risico en neemt de rechter weer mee naar huis.

 

Ali heeft met 11 - 0 gewonnen. Ömer verloor wederom; nu met 3 - 4 in de laatste minuut.

 

Daniël heeft gejudood en er was een heel speciaal iemand bij zijn club op bezoek. Daniël: “Ja, hij is wereldkampioen van heel de wereld.”

 

Dan is onze klas aan de beurt om op de foto te gaan. We lopen naar het speelleerlokaal en stuk voor stuk gaan de kinderen op de foto in een setting van een oude schoolbank. Juf Lilian en ik gaan samen (voor de laatste keer) op de foto. 

 

Na de individuele foto’s wordt direct de groepsfoto genomen.

 

Terug in de klas gaan we verder met het weekend. Miran, Roni en Ömer zijn in de stad naar een Turkse film geweest. Recep Ivedik 6. Turks gesproken en Nederlands ondertiteld, dus goed te volgen voor ze.

 

Reshi heeft weer wat Netflix gekeken. Walking Dead. Nu geen 13 afleveringen, maar ‘slechts’ twee. Hij is nu in seizoen 7 (van de twaalf).

 

Lina heeft oliebollen gekocht bij de kraam op de Leyweg. Ze kwalificeerde ze als ‘lekker.’ Binnenkort start ze een uitgebreider vergelijkend warenonderzoek door bij verschillende bakkers oliebollen te gaan kopen, begreep ik.

 

Jortïanny heeft gisteren haar haar gedaan voor de fotograaf. Allemaal vlechtjes. Jortïanny: “Het duurde vijf uur en da’s een record, meester.”

Meester: “Zo, da’s lang.”

Jortïanny: “Nee, meester. Normaal duurt het wel twaalf uur.”

 

SO Uit de Krant en daarna controleer ik het taalhuiswerk. Ongeveer de helft moet het opnieuw maken, omdat het niet met vulpen was geschreven, maar met potlood of balpen. Ze weten dat ik de smoes ‘Ik had geen vulpen thuis’ absoluut niet meer accepteer. Moet je maar beter nadenken als je huiswerk op krijgt.

 

Na het taalwerk te hebben nagekeken, behandel ik nog enkele berichten van uit de krant en noteren we ‘pyromaan’ en ‘kleptomaan.’

 

’s Middags eerst bibliotheekboekezen en daarna verder met rekenen. Of toch niet. Ik heb zin om (ook voor de laatste keer) de sinterklaasliedjes van de CD De Hulpsinterklaas van Henk Temming te gaan zingen. Het zijn alternatieve sinterklaasliedjes die lekker in het gehoor liggen. Iedereen krijgt de teksten uitgedeeld en ik vertel dat ik dit al heel lang doe in groep 8, dus ze zijn best oud. “Hoe oud?,” vraagt iemand. Ik pak de CD, kijk naar het jaartal en zeg: “De CD is uit 1991,” waarop Jortïanny meteen reageert met: “Toen was m’n moeder één.”

 

Ze lezen de teksten mee met de liedjes. Sommigen herkennen enkele nummers. In het algemeen vinden ze het leuk. Morgen verder, want nu naar gymnastiek.

Behalve Illias. Hij is voor de eerste keer zijn gymspullen vergeten. Illias: “Moet ik tot het einde van het jaar schrijven, meester?”

Meester: “Ja, wat dacht jij dan?”

Als ik, na de andere kinderen naar de gym te hebben gebracht, terugkeer in de klas, verneem ik dat hij al klaar is. Hij heeft inderdaad tot het einde van het jaar geschreven “Gymspullen meenemen.” Tot het einde van dit kalenderjaar. Lachend kijkt hij mij aan en ik hem, waarna hij doorgaat met de rest van het schooljaar. Slimpie.

 

Redouane en Nigel, allebei van vorig jaar, staan ook in de klas. Redouane komt een afspraak maken voor een presentatie over zijn VO-school, het Edith Stein. We maken de afspraak, welke hij samen met Amina, ook op Edith Stein, zal houden op 10 december.

 

Vrijdag 16 november 2019

 

Bij de jassenruimte ontdoen ze zich van hun jas en hangen die op. Zo ook Azzam en Yash G. Vrijwel gelijktijdig hebben ze ‘m uit en bij het zien van elkaars trui/hoodie kijken ze elkaar ongelooflijk verbaasd aan. Allebei hebben ze precies dezelfde aan. “Hè?,” hoor ik van allebei en ik reageer lachend met: “Twee halen, één betalen?”

 

Alina zal wat later komen. Een telefoontje naar school deed dit duidelijk worden. Om negen uur stapt ze de klas binnen en wordt duidelijk dat ze zich hebben verslapen. Maandag 8.15 uur.

 

Na tutorlezen géén meester Chyramain. Hij is ziek.

Dus kan ik meteen door met andere zaken, zoals de Sinterklaaslootjes. Mo en Azzam steken hun vinger op. Ze hebben het lootje dus niet bij zich. Azzam is het ‘gewoon’ vergeten en Mo beweert bij hoog en bij laag dat hij het lootje in zijn broekzak had gestopt. Zelfs de back-up van een extra dag helpt dus niet. “Dan maar geen lootjes trekken,” zeg ik en zet demonstratief de doos met wél ingeleverde lootjes weg. Ze schrikken en ik laat het voorlopig zo.

 

De HMH-verslagen heb ik gelezen en ik neem ze allemaal door om te besluiten met een cijfer. De meesten zijn erop vooruitgegaan ten opzichte van het Segbroekverslag, maar een toch nog te groot aantal heeft zich niet veel aangetrokken van de eerdere aanwijzingen, zoals punten en hoofdletters, verkeerde spelling en grammatica.

 

Ook nog enkele berichten uit de krant met als meest opmerkelijke het homokoppel pinguïns in dierenpark Amersfoort, dat een ei aan het uitbroeden is, nadat  ze het eerder van een heterokoppel pinguïns had gestolen. Hilarisch.

 

Pauze. Jas aan en naar buiten. Mo, verrast en ineens heel erg vrolijk: “Meester, ik vind mijn lootje in mijn jaszak. Ik had het dus in mijn jaszak gedaan.”

 

Na de pauze draag ik Azzam op een nieuw blanco lootje in te vullen en alsnog in te leveren. Een zucht gaat door de klas.

 

Azzam en Lina lezen voor de klas nogmaals hun leesstukje nogmaals voor om te oefenen. Het is al weer beduidend beter dan gisteren.

 

Daarna spreek ik de dames en heren ernstig toe. Het gebemoei, het reageren op elkaar, het commentaar leveren op elkaar, het antwoord geven voor een ander, zelfs geven sommigen antwoord als iets door iemand aan míj wordt gevraagd. Je wordt er doodmoe van, dus tijd voor een pittige toespraak. Vervelend.

 

’s Middags beginnen we direct aan de schoolfinale voorlezen. Groep 7 komt bij ons in de klas. Volle bak, dus. Azzam begint, daarna Lina en we besluiten met de twee zevendegroepers (Bertug en …….).

Meester Frank en ik jureren en na een kort beraad op de gang blijkt dat Lina het het best heeft gedaan en voorleeskampioen 2019 van Nutsschool Morgenstond is geworden. Ze schrikt ervan en neemt daarna het grote applaus in ontvangst.

In februari gaat zij onze school vertegenwoordigen in de regionale voorleesronde in de Centrale Bibliotheek in de stad.

 

Dan Sinterklaaslootjes trekken. Ieder kind moet op de gang komen, een lootje trekken, meteen kijken of hij/zij zichzelf niet heeft (gebeurt geen enkele keer), lootje diep wegstoppen en weer verder gaan met bibliotheekboeklezen.

Het verliep vlotjes en hopelijk houden ze alles geheim.

 

Jolin, Venn en Sara van vorig jaar komen  weer even buurten. Het huiswerkgehalte van de eerste twee (Gymnasium Haganum) neemt zienderogen flink toe, blijkt. Zitten ze er nog maar amper twee maanden. Ik laat het goed doordringen tot de klas, dat het allemaal niet zo eenvoudig is als het klinkt, VWO.

 

Tegen drieën wijs ik ze op hun huiswerk voor maandag en tip ik ze snel te beginnen met hun surprise en gedicht. “Het handigst is eerst het cadeautje te gaan kopen,” zeg ik.

 

Dan zit deze week (de negende, alweer) erop en wens ik ze een fijn weekend.

 

Donderdag 14 november 2019

 

Iedereen is, net als gisteren, aanwezig.

 

Ik begin met de verslagen over het bezoek aan Hofstad MAVO/HAVO, die vandaag op mijn mailadres moeten zijn binnengekomen. Vrijwel iedereen heeft het gestuurd, behalve Roni (“Ik heb het wel opgeslagen, meester, maar ik ben vergeten het op te sturen”), Gaby (“Ik had het naar het verkeerde mailadres gestuurd, meester”) en Yash G. (heel verbaasd kijkend: “Ik heb het wel verstuurd, meester, maar ik kan het op mijn telefoon opzoeken en nog een keer versturen”). Dat deed hij alsnog en het kwam direct binnen. Yash R. had het wel opgestuurd, maar zonder bijlage. ’s Middags zou hij dat alsnog doen.

 

Veel Sinterklaaslootjes zitten reeds in het doosje. Nog een stuk of zes. Eigenlijk moest ik ze vandaag allemaal binnen hebben, dus ik ben blij met mijn back-up van een extra dag.

 

Dan aan de slag met CITO-werkwoordspelling Vervolg I of II. De meesten hebben het op Vervolg II (het wat moeilijkere) niveau gemaakt.

Tot aan de pauze zijn ze ermee bezig.

 

Na de pauze zit ik klaar met de resultaten (de inmiddels bekende Romeinse cijfers). Zeggen ze verbaasd: “Nu al?”

Meester, ook verbaasd: “Weten jullie dat nou nog niet dat ik altijd snel ben met nakijken en resultaten?”

Ja, eigenlijk moesten ze dat wel toegeven, dat ik altijd supersnel ben. Hoorde ik iemand zeggen: “In groep 8 gaat alles snel.”

 

Ik zet ze aan het werk en half op de gang/half in de klas neem ik de DMT-leestoets af. In één minuut zoveel mogelijk woordjes lezen.

Als dat is afgerond, kijken we gezamenlijk het gemaakte werk na.

 

Jortïanny stapt om één uur de klas binnen en roept naar de aanwezigen: “Hallo, vriendelijke mensen.” Vervolgens stapt ze op mij af, geeft me een hug en zegt: “U bent net een opa van mij.” 

 

’s Middags oefenen Azzam en Lina een keer met voorlezen voor de klas. Morgen is de schoolfinale en ik wil wél dat groep 8 wint. Ze lazen goed voor. Hier en daar gaf ik wat aanwijzingen en vanuit de klas kwamen die ook.

 

Daniël wordt door zijn zus Cyrelle opgehaald om naar de orthodontist te gaan.

De rest stapt naar gymnastiek. 

Alina gymt niet mee. Ze heeft een briefje van haar moeder bij zich met daarop de reden. 

Ze assisteert meester Frank.

 

Daniël komt terug van de ortho en kan nog een plukje mee gymmen.

 

Na gymtijd vragen ze nog naar de resultaten van de DMT-leestoets. Ik geef ze door. Was goed gedaan.

 

 

 

Dinsdag 12 november 2019

 

De regen klettert uit de hemel. Ook als ik op de fiets stap om naar Hofstad MAVO/HAVO te rijden. Benieuwd hoeveel er alsnog met ander vervoer komen.

 

Wanneer ik arriveer aan de Albardastraat, mijn fiets in de fietsenstalling heb geparkeerd en denk de eerste te zijn, staat ineens Alina voor mijn neus. Zij is met de bus gekomen.

We praten een tijdje met elkaar als ik plotseling wordt omhelsd door Martyna, nú leerling van HMH en vorig jaar nog in mijn klas. Aandoenlijk en lief. Ze heeft het prima naar haar zin op deze school en haalt goede cijfers.

 

Een tamelijk grote groep jongens komt op de fiets aanrijden en ik wijs ze de fietsenstalling. Zéker geen suikerklontjes.

 

Mo’s broek is drijfnat, maar hij heeft een reserve bij zich en gaat in de school zijn broek verwisselen. In het toilet.

 

Daarna nóg een flinke groep fietsers. Allemaal drijfnat. Ik geef ze een dik compliment voor het feit dat ze gewoon op de fiets zijn gekomen.

Slechts enkelen hebben hun vervoer veranderd en zich laten afzetten met de auto (Ömer en Azzam) of kwamen per bus (Lina en Jortïanny). Halve suikerklontjes.

 

We zijn de eerste school van de vier en worden ontvangen door mevrouw Dispa, de brugklascoördinator en goede vriendin van mij. Ieder kind krijgt een mapje met daarin het persoonlijk lesrooster. Meestal zijn er twee kinderen van onze klas bij elkaar bij een les. Alleen Jortïanny is alleen nu Gülbahar, vermeend nieuwe achtstegroeper van een tijdje geleden, niet meer op onze school zit. Ik zal de eerste les met Jortïanny meelopen.

 

Mevrouw Dispa deelt de mapjes dus uit en noemt dus steeds de naam van de desbetreffende leerling. Yash R. hoort dat allemaal met stijgende verbazing aan en zegt op een gegeven moment: “Zo, zij spreekt de namen écht goed uit.”

 

Een filmpje over HMH volgt en daarna gaan alle leerlingen met hun docent mee naar de eerste les. Jortïanny (en ik) hebben tekenen en wel het maken van silhouetten. Een koud kunstje voor Jortïanny, want dat hebben we in de klas al gedaan.

Jortïanny moet vervolgens naar Chinees en ik begeleid haar tot aan het lokaal. Ik ga een kopje koffie drinken met een petit fourre in de personeelskamer. Vreemd gevoel hier nooit meer terug te keren. Meer dan twintig jaar gast geweest.

 

Illias, Daniël en Miran zitten bij Geschiedenis en ik ook. Op een tablet moeten ze hun geboortedatum opzoeken in www.datum.nl Vervolgens op een voorgedrukte ‘krant’ een aantal feiten van hun geboortedag noteren (het weer, wie geboren/overleden, bijzondere gebeurtenis). Leuke opdracht.

 

Na een half uur ging deze groep naar het gymnastieklokaal voor een gevarieerde gymles onder leiding van drie (!) gymdocenten. Jammer, dat Miran last kreeg van zijn buik en langs de kant moest.

 

Terug in de aula kreeg iedereen een pakje drinken, waarna de lesochtend werd afgesloten.

Gelukkig is het droog en kan de terugtocht naar school/huis wat prettiger worden aanvaard. Azzam nog niet. Hij is zijn tas kwijt. Heeft ‘m ergens laten staan, maar weet niet waar. Uiteindelijk blijkt het in de gymnastiekkleedkamer te zijn.

Samen met Ömer gaat hij weer terug naar school, nadat Ömer zijn vader heeft gebeld om hen met de auto te komen ophalen. Suikerklontjes.

 

Tussen de middag zitten Rabia en Esma, leerlingen van afgelopen jaar, in de klas bij de overblijvers. Ook van hen krijg ik een hug en we babbelen over hun vorderingen op het VO. 

 

Om één uur arriveert Nigel (óók van vorig jaar) met zijn leerlingmentor Wytze (5VWO). Een opdracht van zijn school (VCL) is om op de ‘oude’ basisschool een presentatie te geven over het VCL. Aan de hand van een powerpoint doet hij dat met verve. Alles aan en in het VCL is ‘lekker leuk’ en ‘lekker gezellig.’

 

Nigel blijft ‘hangen;’ Wytze heeft nog les en vertrekt.

Met de klas evalueer ik het bezoek aan HMH van vanochtend. In ’t algemeen hebben ze het als prettig ervaren. Om dat te staven krijgen ze allemaal een enquêteformulier om in te vullen. Deze worden teruggestuurd naar HMH en zullen worden gebruikt voor verbeteringen/aanpassingen.

Als ze dit formulier hebben ingevuld, krijgen ze tijd om zelf aantekeningen te gaan maken voor het in te leveren verslag over het bezoek aan Hofstad MAVO/HAVO. IJverig gaan ze aan de slag.

 

Enkele opmerkingen uit die enquêteformulieren:

Elisse: `Tip: Het lokalen waren niet echt gezellig, dus meer decoraties;

Daniël: Ik vond eigenlijk alles leuk, dus ik niks vond ik niet leuk;

Jortïanny: Leuke kluisjes;

Lina: Top: Lieve docenten;

Alina: Het kan met meer les emotie;

Mo: Ik vond het weer er niet goed passen;

Roni: De school meer versieren/ De school was een beetje droog;

Illias: Jullie doen veel aan bewegen;

Graziela: Tips: De sfeer is saai;

Selina: Tips: Een beetje meer met emoties;

Azzam: Tip: Er waren kinderen aan het schreeuwen.

 

Tussendoor laat ik steeds twee leerlingen een andere vragenlijst op de computer invullen. Ze (her)kennen het wel. SCOL.

 

Miran is aan het tekenen geslagen in zijn tekenschrift. Hij is druk bezig met het natekenen van een stickertje, een opdracht. Op een gegeven moment staat hij met zijn schrift bij me om zijn product te laten beoordelen. Het schrift vòòr zich houdend, zegt hij: “Meester, ik schaam me eigenlijk een beetje om dit te laten zien.”

Ik bekijk het resultaat en zie een tamelijk verminkt en ongelukkig figuurtje. Lachend zet ik er een heel klein zesje onder.

 

Tegen drieën maak ik ze duidelijk op het op te sturen HMH-verslag, Nieuwsbegrip en in te vullen Sinterklaaslootje. Daarna: “Tot donderdag.”

Van Jortïanny krijg ik, al enige dagen, geen hand, maar een ingewikkeld gedoe met handen en vuisten, zoals rappers wel doen. Grappig.

 

Maandag 11 november 2019

 

In China schijnt het vandaag Single’s Day te zijn, verwijzend naar de eentjes in de datum. Wat ze al niet bedenken.

 

Graziela zal wat later komen in verband met orthobezoek.

Yash R. wordt voor de ochtend afgemeld. 

Illias en Reshi zijn gelukkig weer van de partij.

 

Azzam vertelt dat hij in principe nu tot de selectie van het Nederlands cricketteam behoort. Er volgen nu nog zes selectietrainingen voor de definitieve uitverkiezing. Applaus klatert.

 

Mo is bij het internationale judotoernooi 4de geworden. Net geen medaille. Applaus klatert.

 

Daniël heeft geld gekregen op zijn verjaardag. Hij gaat iets van computerspellen kopen, begreep ik.

 

Meester: “En Alina. Wat heb jij gedaan in het weekend?”

Alina: “Vrijdag lag ik aan het slapen.”

 

Yash G. heeft Kruistocht in Spijkerbroek uitgelezen en honoreert het boek met een ….. 10.

 

Selina: “Ik heb heel lang op mijn telefoon gezeten.”

Meester: “Lijkt me niet handig.”

Selina: “?”

Meester, lollig: “Om bovenop je telefoon te gaan zitten.”

Meester: “En wat heb je dan gedaan op je telefoon?”

Selina: “Filmpjes gekeken op Joetoep.”

Youtube, dus.

 

Ali heeft met 10 - 2 gewonnen, afgelopen zaterdag en Ömer heeft zowaar een keer verloren. Met 0 - 4 van MVV. Het lag aan de scheidsrechter, beweerde Ömer. Jaja.

 

Graziela komt de klas binnen en is een beetje boos. Ze waren al bij het Hollands Spoor toen duidelijk werd dat de orthodontist ziek was. Dus moesten ze onverrichterzake weer terug met de tram.

 

Meester: “Zijn er nog ouders die morgen meegaan naar Hofstad MACO/HAVO?”

Niemand reageert, waarop ik weer zeg: “Jullie hebben het natuurlijk ook niet gevraagd, want je vindt het helemaal niet leuk als je vader of moeder meegaat.”

Jortïanny, helemaal met mij eens: “Dat is schamend, meester.”

 

Ik inventariseer hoe ze morgen naar HMH gaan en vrijwel alle kinderen kiezen voor de fiets. Ik geef ze een groot compliment, want dát is de bedoeling.

Nu maar hopen dat het morgen niet is zoals vandaag; veel regen en harde wind.

 

We gaan verder met CITO en wel werkwoordspelling-Start. 

Daarna CITO-Rekenen deel 3. Reshi, Daniël, Illias en Miran halen eerdere CITO’s in.

 

’s Middags staat Yash R. met zijn moeder in de gang. Mams komt Yash afleveren en vertelt dat ze vannacht pas om half drie thuis waren vanuit Spanje. Vertraging op Barcelona was de oorzaak.

Yash heeft een geweldig taekwondotoernooi achter de rug en is tweede geworden. Even later vertelt hij zijn verhaal voor de klas, laat zijn medaille (heel groot) zien, waarop applaus klatert.

 

Iedereen krijgt een blanco Sinterklaaslootje. Donderdag of vrijdag moet dat ingevuld en wel retour zijn. Vrijdag gaan we lootjes trekken.

 

Dan nog enkele woordjes vanuit de krant (debat, HTM en alternatief) om daarna naar gymnastiek te gaan. Miran niet. Hij schrijft zijn agenda vol met ‘gymspullen meenemen.’

 

Als ze terugkomen van gymnastiek geef ik nog wat laatste aanwijzingen voor morgen als we elkaar bij Hofstad MAVO/HAVO zullen treffen. Een verslag zal weer moeten worden gemaakt.

 

Ömer en Miran vegen de klas. Als ikzelf later in de middag de klas verlaat, zie ik dat de opgeveegde rommel niet in de prullenbak is gedaan, maar in de papierbak. (!!!)

 

Azzam en Mo komen, nat en wel, weer terug naar de klas. Azzam vraagt: “Meester, weet u al wat ik voor rekenen heb. Die Romeinse cijfers.”

Ik kijk hem eerst niet-begrijpend aan, maar realiseer me dan dat hij graag wil weten of hij een I, een II, een III, een IV of een V heeft gehaald voor zijn CITO-Rekenen. Ik laat het hem zien en Azzam is tevreden.

 

Miran en Roni zie ik vanuit mijn lokaal langs de school lopen met een ALDI-winkelwagen. Die stond al sinds de afscheidsmusical van mijn vorige klas op school. Roni en Miran vroegen of ze ‘m terug mochten brengen. Uiteraard mocht dat, want dan zijn wij ‘m maar weer kwijt. Aardig van ze.

 

Vrijdag 8 november 2019

 

De verslagen van Gaby en Yash R. zijn nu wél binnen gekomen en ik verwerk ze.

 

Op het schoolplein ontmoet ik Yash R. met zijn moeder. Zoals inmiddels bekend gaat Yash voor een internationaal taekwondotoernooi naar Spanje en waar hij in eerste instantie om half elf zou worden opgehaald van school, is de vraag nu of hij meteen mee kan. Geen probleem, natuurlijk. Ik wens Yash veel succes en zie hem maandag met een medaille retour.

 

Illias en Reshi zijn (nog) steeds ziek. Vervelend.

Dus gewoon weer drie afwezigen op een totaal van 18 leerlingen. Is toch ruim 16%.

 

Daniël is jarig, vandaag. Door een oudergesprek voor schooltijd ben ik helemaal vergeten de vlag en zijn verjaardagstekening op te hangen. Snel gedaan en Daniël gefeliciteerd.

We zingen nog niet voor hem, want eerst tutorlezen.

 

Daarna naar drama.

Jortïanny, een geleerd woordje in praktijk brengend: “Meester, we gaan naar een trieste gebeurtenis.”

 

Selina moet om kwart over negen even naar de tandarts. Tegen tien uur is zij weer terug en net op tijd voor de traktatie van Daniël. We hadden al voor hem gezongen en begrepen dat zijn moeder zijn tractatie zou komen brengen. Even later gebeurde dat en wát voor traktatie. Mams is naar de stad geweest om bij Dunkin’ Donuts donuts te gaan halen. En wát voor donuts. Allemaal heel mooi en smaakvol versierd. Als de kinderen die verrassing zien, reageren ze enthousiast en merkt Selina op: “Zo, Daniël dat is wel budget.”

Inderdaad een prijzige traktatie.

Eerst bordjes en servetjes en daarna deelt Daniël uit. Even later zitten ze allemaal lekker te smikkelen.

 

We bekijken het jeugdjournaal, doen de pauzehap en gaan daarna naar buiten.

 

Na de pauze direct door met CITO-Rekenen deel 2. Daniël en Miran maken eerst hun Begrijpend Lezen.

 

’s Middags inventariseer ik hoe de dames en heren aanstaande dinsdag naar Hofstad MAVO/HAVO gaan. Een aantal op de fiets (hetgeen de bedoeling is), een aantal met de bus, een enkeling met de auto, en een flink deel weet het nog niet.

Ook krijgen ze een uitnodigingsbrief van het Wellant College en bespreek ik de verslagen over het bezoek aan het Segbroek College. Uiteraard geef ik ook het cijfer door.

Van Miran heb ik om één uur zijn verslag op USB-stick gekregen, want openen in e-mail lukte niet. Zijn beoordeling volgt later.

 

Daniël gaat met Ömer en Roni de klassen rond. De rest mag even iets voor zichzelf doen.

 

Om kwart voor drie eindig ik deze rommelige, drukke, maar ook heel leuke week af met een stuk voorlezen.

 

Donderdag 7 november 2019

Druk dagje, vandaag. Eerst voorleeswedstrijd, dan naar de Gevangenpoort en vanmiddag weer gymnastiek.

 

Reshi wordt door zijn moeder ziek gemeld. Hij heeft flinke koorts.

Daniël, daarentegen, is er gelukkig weer.

Illias wordt door zijn moeder gebracht en zij deelt mede dat Illias weer last van zijn buik heeft, maar dat hij het tóch maar moet proberen. Ook zij huldigt het principe: je kunt wel voor ieder wissewasje en pijntje thuisblijven, maar zo werkt het niet.

 

In mijn mail heb ik veel ‘Segbroekverslagen’ binnen gekregen. Alleen die van Yash R. en Gaby missen nog. Zij gaan het nogmaals versturen.

Al die verslagen over ons bezoek aan het Segbroek College staan op de schoolsite onder ‘groep 8’ en zijn leuk om te lezen. 

Uiteraard ga ik ze beoordelen en krijgen ze er een cijfer voor.

 

Ze krijgen een brief over het aanstaande bezoek aan Hofstad MAVO/HAVO waar ze op eigen gelegenheid naartoe moeten gaan. Voor hun ouders.

 

Dan snel aan de voorleeswedstrijd beginnen, want we hebben acht (!) deelnemers. Eigenlijk negen, maar Reshi is weggevallen.

De deelnemers zet ik met hun boek op verschillende plekken buiten de klas, waar ze nog even kunnen oefenen. De rest van de klas gaat als jury fungeren. Op een blad moeten ze aantekeningen bijhouden en aan het eind komen tot een persoonlijke top-3.

Azzam, winnaar van vorig jaar, moet als eerste. Op de kruk voor de klas leest hij zijn stukje voor.

Daarna Gaby, Ali, Graziela, Yash R., Selina, Lina en Alina.

Ali leest een stukje voor uit een griezelboek van Paul van Loon. Een zin luidde: En al snel begon het te schemeren.

In plaats van schemeren, las Ali: Sché-méren.

Alina legde de klemtoon van het woord ‘democratie’ in haar stukje op een andere plek dan gewenst, waardoor er ‘demo-crá-tie’ ontstond.

 

Na drie kwartier zijn we door de deelnemers heen. Ieder jurylid schrijft op een ander blaadjes zijn of haar top-3. Miran assisteert mij bij de puntentelling. Als alle uitslagen zijn verwerkt, blijkt dat Azzam eerste is geworden en Lina tweede. Zij gaan door naar de schoolfinale, volgende week.

 

Daniël schrijft zijn stukje over ‘Hoe denk ik over mezelf?’ Een grappige zinsnede daaruit luidt: Bij de NIO heb ik goed gescoord en bij de drempo niet zo goed.

(drempo moet zijn: drempelonderzoek)

 

Tegen half elf lopen we naar de bus aan de Hengelolaan. Gelukkig ís er een bus. Vlotjes rijden we richting centrum. Onderweg wijs ik ze op de route naar Hofstad MAVO/HAVO en op het markante schoolgebouw van Gymnasium Haganum.

 

Bij de McDonald’s laat de buschauffeur ons uit en lopen we een stukje naar de Gevangenpoort. De vader van Yash G. assisteert.

Het regent, dus schuilen we even letterlijk onder de poort en wijs ik ze op het beeld van Johan de Witt.

 

Binnen worden we ontvangen door Hans Lukkien, de begeleider en verteller vandaag. In een kamer met guillotine krijgen we zijn inleiding te horen en al meteen is duidelijk dat deze man door de wol is geverfd en zeer boeiend vertelt.

De kinderen luisteren zeer aandachtig en geven goede antwoorden. 

Roni wordt uitgekozen om plaats te nemen in een schandblok, hetgeen een grappig beeld oplevert. De andere kinderen mogen met denkbeeldige paardendrollen naar hem gooien.

 

De volgende ‘kamer’ is een grote gevangeniscel waar wel vijftien gevangenen tijdelijk verbleven. Ook deed de meester het licht even uit om te ervaren hoe erg het allemaal wel niet was (kou/hitte, weinig eten en drinken, één secreet, geen bedden).

 

Daarna bezochten we nog enkele ruimten, welke veel indruk maakten. Doordat het allemaal zo boeiend en interessant was, vloog het uur voorbij. De meester bedankte ons na en wij bedankten hem met een applaus.

 

De regen valt met bakken uit de hemel, dus lopen we snel naar de McDonald’s waar de bus staat. Niet, dus. Onze bus arriveert net voor de Gevangenpoort, dus weer teruglopen.

Om half één zijn we terug op school.

 

In de klas luncht de goegemeente. Illias ook, maar heel weinig. Hij heeft erg veel last van zijn buik, zit zelfs te huilen, dus bel ik zijn moeder. Die belt weer zijn vader, die even later weer terugbelt dat Illias over vijf minuten wordt opgehaald.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen en vervolgens een evaluatie over het bezoek aan de Gevangenpoort. De algemene teneur is dat ze het een heel leuk uitstapje vonden en soms ook wel eng.

 

Dan gymnastiek als laatste onderdeel van deze rommelige, maar leerzame en onderhoudende dag.

 

 

Dinsdag 5 november 2019

 

Gisteravond VO-voorlichtingsavond gehad. Oók m’n laatste.

Grote opkomst. Van de 17 ouders (van de 18) die hadden aangegeven te zullen komen, zijn er ‘slechts’ twee niet geweest. Eentje was ziek geworden, of zoiets, en de ander kwam er om tien over zeven pas achter. Vandaag aan hun kinderen gevraagd, maar beter was geweest als hun ouders persoonlijk iets van zich hadden laten horen.

 

Reshi’s moeder vraagt om tien over acht, ik zit nog aan een bakje koffie, of zij mij even kan spreken. Op de gang staat Reshi en mams maakt duidelijk dat Reshi zich niet heel erg lekker voelt, maar tóch naar school wil om zijn CITO-toets te maken.

Prima instelling, natuurlijk. Of ik haar wil waarschuwen als het écht niet gaat.

 

Bij binnenkomst in mijn lokaal zie ik een plastic tasje staan met drie ingepakte flessen van verschillend formaat erin. Mo heeft het neergezet. Gisteren kwamen zijn ouders met de vraag of ik weleens alcohol drink. Gematigd. 

Wat is het geval? De zaak waar Mo’s vader werkt, Le Bateau op Kijkduin, gaat,wegens sloopwerkzaamheden aldaar, sluiten en ze vinden het zonde om alles weg te gooien. Lief, dat ze aan mij dachten, al kun je dat op twee manieren opvatten. 

Ik schrijf een bedankkaartje en geef dat aan Mo.

 

Daniël is helaas nog steeds ziek.

 

Uiteraard heb ik het met de kinderen nog even over gisteravond. De meesten hebben er wel over gepraat met hun ouders.

Selina, enigszins boos: “Ja, meester. Toen ze gisteren terugkwamen, begonnen ze meteen over waarom ik van begrijpend lezen die foute antwoorden niet had verbeterd.” Anderen vielen haar bij. 

Inderdaad had ik gerefereerd aan de werkinstelling en huiswerkattitude door het voorbeeld van die door niemand verbeterde fouten te geven.

 

Jortïanny kreeg van haar moeder haar grappige antwoord, dat ze een tijdje geleden gaf, te horen. Haar moeder moest er erg om lachen. De vraag luidde: “Hoe ver ligt Australië bij ons vandaan?”

Antwoord van Jortïanny, toentertijd: “Héél ver.”

 

Dan weer CITO en wel CITO-Begrijpend Lezen Vervolg I of II. IJverig gaan ze  aan de slag.

Miran begint met BL-Start, omdat hij er gistermorgen niet was.

 

Tijdens het werken van de kinderen heb ik tijd om de stukjes “Hoe denk ik over mezelf” door te lezen en in mijn VO-map te plakken. Een paar opmerkelijke opmerkingen:

Selina: Later wil ik iets doen als advocatiek;

Miran: Ik wil bij het Turkse leger aansluiten;

Ömer: Ik ga later mijn eigen bedrijf neerzetten;

Elisse: Wat ik later wil worden weet ik nog niet, maar misschien een tekenares;

Ali: En met HAVO kan je prima meester of juf worden.

Tip van de meester voor Ali: Doe maar alleen mééster

 

Tot de kleine pauze zijn ze met BL bezig. Dan even naar buiten om te luchten. Een aantal jongens voetbalt op het verder lege schoolplein. Ik geef af en toe ook een trap. Gaby ziet het en reageert naar mij met: “Meester, u bent 10 jaar ouder dan mijn vader, maar u bent véél fitter.”

 

Juf Lilian komt zeggen dat de bus naar het Segbroek College een kwartier eerder zal zijn, dus om kwart voor twaalf.

 

Als we weer binnen zijn, draag ik ze op in hun agenda te noteren dat ze over het bezoek aan het Segbroek College een verslag in Word moeten maken en dat naar mij moeten sturen (dvburen@nutsschoolmorgenstond.nl). Velen pakken meteen een notitieblok en pen bij zich.

 

Om vijf over half twaalf lopen we naar beneden. Reshi ook, maar die gaat met zijn moeder mee naar huis. Nog niet helemaal 100%, dus geen risico.

 

De bus staat al aan de Hengelolaan en we stappen in. Er moet nog een andere school worden opgehaald in Loosduinen (de Ds. W.E. Den Hertogschool).

We rijden over de Lozerlaan en ik wijs de kinderen op de vele stippen op de bomen die geveld gaan worden. Ze weten wat die stippen betekenen.

Meester: “Hoe heten die bomen?”

De meesten weten het: populieren.

Meester: “En hoe heet de boom op ons schoolplein ook alweer?” (plataan)

Jortïanny roept direct: “Zweeloostraat.”

Niet goed geluisterd, dus.

 

In de bus mogen ze nergens aankomen. Ook niet aan de uitklaptafeltjes die aan de stoel vòòr iedere passagier zijn bevestigd. Miran wil al enkele aantekeningen voor zijn verslag maken, maar op zijn knieën schrijft dat een beetje moeilijk. Hij vraagt: “Meester, mag ik op de eettafel aantekeningen maken?”

 

Op de Loosduinse Hoofdstraat parkeert de chauffeur de bus, want op dit punt moet de school naar de bus toe komen. We staan bijna een half uur te wachten, maar geen school. De chauffeur belt zich een slag in de rondte. Tegen half één vertrekken we en pikken de school uiteindelijk op op een ander gedeelte van de Loosduinse Hoofdstraat. Daar stond die school dus al vanaf tien voor twaalf te wachten. De communicatie verliep dus niet helemaal geweldig.

 

Iets te laat arriveren we bij het Segbroek College aan de Klaverstraat. De vader van Gaby staat ons al op te wachten, want hij loopt mee.

 

In de aula leggen we onze jassen neer en de kinderen zijn al onder de indruk van de grootte van alles. In de kantine worden we doorverwezen naar de eerste les en dat is gymnastiek in een ontzettend grote en nieuwe gymzaal. Daar krijgt iedere leerling een linnen Segbroektasje, pen, infoblad en kubuspuzzeltje.

Dan een soort trefbal als spel. Leuk om te spelen.

 

Vervolgens dienen we ons te melden in lokaal 003 voor Frans van mevrouw Koppert. 

Zij ontvangt iedere leerling met een hand en “Bonjour.” 

De getallen van 1 t/m 20 worden in het Frans geoefend. Alina merkt op dat ‘sept’ (7) vroeger ook de zevende maand in het jaar was. De juf kijkt ongelovig, want dat wist ze niet. Ali maakt haar duidelijk dat ‘januari’ en ‘ februari’ er toen nog niet waren.

De Franse les eindigt met een bingo en Alina wint.

 

De laatste les is wiskunde door meneer Witkamp. Hij legt het een en ander uit, waarna de kinderen de opdracht krijgen allerlei verschillende geometrische figuren te voorzien van een naam aan de hand van een soort determinatiekaart.

 

Om kwart voor drie lopen we weer terug naar de bus, die eerst de andere school in Loosduinen aflevert. Wij zijn rond kwart over drie terug op school. Nog even wat laatste aanwijzingen voor donderdag (voorleeswedstrijd, bezoek aan Gevangenpoort en vandaag of morgen verslag opsturen) en dan naar huis.

Morgen zijn ze vrij vanwege de lerarenstaking.

 

Maandag 4 november 2019

 

Daniël wordt ziek gemeld. Misschien is hij er vanmiddag weer.

 

Miran heeft een afspraak bij de huisarts en zal de gehele ochtend afwezig zijn (??). Vanmiddag zal hij er weer zijn.

 

Jortïanny is naar de tandarts en zal na een half uur weer op school verschijnen.

 

Reshi op het schoolplein tegen mij, overduidelijk: "Kapper geweest."

Klopt.

 

Lina geeft mij bij de klassendeur een hand en vraagt meteen of zij haar gymspullen uit haar fietsmand mag gaan halen. Niet de eerste keer dat dat gebeurt.

Terug in de klas pakt ze haar spulletjes uit haar rugzak tevoorschijn en hoor ik ineens een: "O."

Ik vraag haar wat er aan de hand is en Lina maakt duidelijk dat ze in haar rugzak haar originele fietsleuteltje heeft gevonden. Was ze dus kwijt geraakt en met het reservefietssleuteltje was ze naar school gefietst. Gaat lekker met Lina.

 

Ali heeft met 10 - 1 zijn voetbalwedstrijd gewonnen. "Het ging heel hard regenen, meester," vertelt hij. Ali staat op doel en heeft het dus dubbel koud gehad.

 

Ömer heeft met 4 - 2 verloren, afgelopen zaterdag. Dat gebeurt hem niet vaak.

 

Elisse heeft geschaatst op De Uithof. Het was tamelijk druk, vertelde ze.

 

Mo heeft gejudood, dit weekend. Komend weekend heeft hij een internationaal toernooi, evenals Yash R.

Sportieve groep.

 

Gaby heeft geshopt. In In de Boogaard. Ze heeft voor een flink bedrag kleding gekregen en is daarmee vandaag grotendeels ook uitgerust.

 

Roni is naar de bioscoop geweest en heeft weer een 16+ film gezien. De titel is mij even ontschoten, maar het was geen Assepoester.

 

Reshi heeft veel muziek gemaakt op zijn nieuwe keyboard. Vooral muziek uit The Excorcist. Griezelig, dus.

 

Dan starten we met de tweede CITO-toets en Begrijpend Lezen. IJverig gaan ze aan de slag en werken geconcentreerd totaan de pauze. Na het jeugdjournaal gaan we naar buiten, waar het opvalt dat Ali wel heel erg vaak op de grond valt bij het voetballen. 

 

Het eerste gedeelte van Rekenen en Wiskunde staat daarna op het programma. Een gedeelte van de klas lukt het niet het allemaal af te krijgen. Doen we vanmiddag.

 

's Middags is Miran aanwezig. Van Daniël geen spoor. Té ziek, denk ik.

 

Na CITO krijgen ze allemaal een blanco blaadje, waarop ze in een kort verhaaltje moeten schrijven welk advies ze denken te gaan krijgen, wat ze graag willen worden en naar welke VO-school ze best wel heen willen.

Roni zit zijn stukje te schrijven, als hij ineens aan mij vraagt: "Meester, is het Hoofdstad MAVO of Hofstad MAVO?"

 

Dan naar gymnastiek. Roni en Alina niet. Allebei gaan ze aan de slag met hun strafwerk. Voor Roni valt dat mee, maar Alina moet flink aan de bak. Niet, dus. Ze heeft haar strafwerk (de tafels van 1 t/m 75) thuis al gemaakt. Er staat zelfs al een handtekening van haar moeder onder. Pro-actief, dus.

Alina: "Ja, meester, ik wou me eerst ziek laten melden, maar van mijn moeder mocht dat niet."

Geweldig als ouders helemaal achter de meester staan.

 

's Middags, onder schooltijd, Aadi en Redouane als oud-leerlingen van vorig jaar op bezoek. Na schooltijd twee oud-leerlingen, Yasmine en Soumaya A., van twee jaar geleden op bezoek. Heerlijk, maar waar moeten zij volgend jaar om deze tijd naartoe? Dan is er geen meester Van Buren meer op Nutsschool Morgenstond. Het antwoord weet ik al: Dan zal het aantal bezoekjes van oud-leerlingen drastisch verminderen en uiteindelijk droog vallen. Dát zal ik gaan missen, net als zij.

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 1 november 2019

 

Om 8.12 uur meldt Daniël zich, enigszins onwennig en verlegen, in de personeelskamer bij mij. 

 

Ömer is gelukkig weer aanwezig, vandaag. Een klein griepje zat hem gisteren dwars.

 

We beginnen met tutorlezen om daarna meteen door te lopen naar dramales naar meester Chyramain. Als we hem zien, knipperen we even met de ogen. Hij ziet ietwat anders uit. Haar geknipt en baard getrimd, hetgeen hem een ander uiterlijk geeft. Even wennen.

 

Van meester Chyramain kreeg ik te horen dat het erg lang duurt voordat er gewerkt kan worden vanwege kletsen, bemoeien en druk zijn. Ik herken het maar wát goed en terug in de klas onderhoud ik ze erover.

 

 

Er zijn gisteren twee gymtassen blijven hangen. Van Roni (1ste keer) en van Alina (4de keer!!!!!). Dat wordt maandag strafwerken en geen gymnastiek.

Het spreekwoord van ‘de ezel’  laat ik even de revue passeren. Voor Alina.

 

Dan jeugdjournaal, pauzehap en naar buiten.

 

Na de pauze het tweede CITO-gedeelte van Spelling. Het betreft Vervolg I of II al naargelang het aantal goede antwoorden van gisteren. Vrijwel iedereen gaat Vervolg II, de moeilijkere, maken.

Ömer neem ik eerst apart het eerste gedeelte af, omdat hij er gisteren niet was.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen en weer een aantal vijfdegroepers. 

Vanaf twee uur besluit ik de klas de VO-voorlichting te geven, welke ik vrijdagavond ook de ouders voorschotel. Nú aan de kinderen, omdat het volgende week heel druk is met uitstapjes (Segbroek College en Gevangenpoort). En ik wil er een flink aantal CITO-toetsen doorheen werken.

Ze vinden het interessant en er komen veel vragen. Pas tegen drieën sluit ik de laatste dia en wens ze een fijn weekend.

 

Donderdag 31 oktober 2019

 

Om 7.55 uur meldt Azzam zich keurig en dus ruim op tijd.

Om 8.13 uur meldt Mo zich keurig en dus ook ruim op tijd én bovendien mét gestrikte veters.

Ömer wordt ziek gemeld en Illias zit vanuit Delft in de file, dus zal later verschijnen.

 

Roni heeft een prachtige nieuwe winterjas aan met een vlaggetje van Noorwegen erop.

Meester: “Van welk land is dat vlaggetje?”

Roni: “Oostenrijk?”

Roni, verder: “Meester, als ik morgen te laat kom, kan ik er niks aan doen.”

Meester: “?”

Roni: “Vanavond is Halloween op Leyweg.”

Meester: “Nou meneer, morgen ben jij gewoon op tijd op school. ’s Avonds een vent, ’s morgens een vent.”

 

Bij binnenkomst in de klas vraagt Lina of ze haar gymspullen mag halen.

Meester: “?”

Lina: “Ja, ik ben ze vergeten op mijn fiets.”

Is niet de eerste keer. Het mag.

 

Gisteren veegden Yash R. en Miran (weekdienst, dus) keurig de klas. Als beloning koos Miran voor een snoepje en Yash nam de plak cake die ik van een jarige had gekregen. Echter, toen ik gistermiddag mijn lokaal verliet, lagen er een flink aantal cake-kruimels op de grond. 

Vanmorgen confronteerde ik Yash met die kruimels. Hij had niet gemerkt dat ze waren gevallen. Dat ze van hém moesten zijn, kon hij niet ontkennen.

 

Ik behandel enkele berichten uit de krant. Het woord ‘tragedie’ passeert de revue en Reshi (die weet wat het betekent) moet het onthouden om zometeen in het schrift te noteren. Voor alle zekerheid schrijft hij het op een blaadje.

Na een tijdje gaan we over tot het noteren van de woordjes en ik vraag aan Reshi welk woordje hij ook alweer had.

Reshi, kijkend op zijn blaadje: “Trage die.”

 

Ik wijs ze op woordjes als ’s avonds’ en ’s morgens,’ welke moeten worden geschreven met ’s. Vervolgens vraag ik naar nog enkele andere voorbeelden.

’s Middags, ’s nachts en ’s ochtends worden genoemd. Reshi weet er ook nog eentje en antwoordt: “Baby’s.”

 

Ik wil al een klein onderdeeltje van de reguliere CITO-toetsen gaan doen en wel Spelling.

Meester: “Pak je vulpen en schuif  de tafels een 20 centimeter uit elkaar.”

Of het afgesproken werk is, weet ik niet, maar die 20 centimeter nemen ze dermate serieus, dat heel veel linialen tevoorschijn worden gepakt en de tafels nauwkeurig op afstand van elkaar worden geschoven. Een kolderiek tafereel.

 

Een zevental kinderen heeft een “Kruistocht in Spijkerbroek” om thuis ook te lezen. Navraag bij die lezers leert, dat er wel heel erg weinig bladzijden per dag worden gelezen. En dat, terwijl ze zo enthousiast waren. Jammer.

 

’s Middags krijgen we er enkele vijfdegroepers bij. Hun juf Irene is met zware rugpijn naar huis gegaan.

 

Na het bibliotheekboeklezen doen we nog wat rekenen, waarna het alweer tijd is om naar gymnastiek te gaan. De dagen gaan weer snel. Morgen alweer november.

 

Woensdag 30 oktober 2019

 

Om 8.13 uur meldt Lina zich in de personeelskamer. Ze is goed op tijd.

Om 8.14 uur meldt Illias zich in de personeelskamer. Hij is ook goed op tijd.

Om 8.23 uur meldt Azzam zich op het schoolplein bij mij. 

Azzam: “Goedemorgen meester. Ik moest me aanmelden.”

Meester: “Goedemorgen Azzam. Beetje laat. Morgen om 8.00 uur.”

Daniël moest zich ook om 8.15 uur melden, maar is in geen velden of wegen te bekennen. Later verneem ik dat hij ziek is gemeld.

 

Mo is vandáág te laat en zal zich morgen om 8.15 uur moeten melden. 

Meester, lollig: “Gisteren heel vroeg uit bed. Vandaag te laat?”

Mo’s verweer: “Ja meester, ik ben gevallen toen ik naar school ging.”

Meester: “O, da’s vervelend. Hoe kwam dat?”

Mo: “Mijn veter zat los en daar ben ik over gestruikeld.”

Ik heb veel ‘te-laat-smoezen’ gehoord in 42 jaar, maar deze kende ik nog niet.

 

Ze lopen elkaar de woordjes van Uit de Krant te overhoren. Hoor ik Miran het woord ‘criticus’ aan iemand anders vragen, maar hij legt de klemtoon verkeerd. Hij zei: “Critícus,” dus de klemtoon op de middelste lettergreep in plaats van op de eerste. Klonk grappig.

 

Tutorlezen als eerste. Daarna doe ik een rondje ‘NIO afgegeven?” Dat hebben ze allemaal en vrijwel alle ouders waren content.

Ook ontvang ik de laatste VO-strookjes, op eentje na. Illias had ‘m thuis klaarliggen, maar omdat hij zich vanmorgen moest haasten (!) op tijd te melden, was hij het vergeten.

 

Veel nieuwe woordjes noteren we in het Uit de Krant-schrift. Daaronder het homoniem ‘ton’ met wel vier betekenissen.

 

De pauze is lekker vriesfris. Tijdens die pauze worden foto’s gemaakt voor de website. Even later in onze klas ook enkele, terwijl ze flink aan het werk zijn en aan het schaakbord (Mo en Azzam).

 

Bij het naar binnen gaan, vraagt juf Lillian aan Roni of hij een kop koffie voor meester Van Buren mee naar boven wil nemen. 

Roni, boven: “Ik heb trek in koffie. Lekker.”

Meester: “Neem jij ‘m maar, dan.”

Roni kan het niet geloven en vraagt wel vijf keer: “Echt? Echt? Echt? Echt? Echt?”

Meester: “Ja, echt. En nu niet meer vragen, maar opdrinken.”

Roni genoot ervan. Grappig. Vergeet hij zijn leven niet meer.

 

Het jeugdjournaal heeft een grappig onderwerp over faamnamen. Een radioprogramma organiseert dat ieder jaar en de winnaar van dit jaar is een meneer met de naam: Mat Ras (snel uitgesproken: Matras).

Enkele andere mededingers: Conny Plassen, Anna Nas, Bern Vierkant, Wil de Peuter en Elke Kant. Allemaal écht bestaande namen.

 

Vervolgens flink aan de slag met Begrijpend Lezen, rekenen en Spelling.

Begrijpend Lezen betreft de eerste acht vragen. Die kijk ik na, waarna ze de rest als huiswerk voor morgen opkrijgen.

 

De laatste twintig minuten van de ochtend lees ik voor uit Groep Acht aan de Macht, waarna deze woensdag met mij voor de klas er op zit.

 

Na schooltijd komt een oud-leerling van 4 jaar geleden op bezoek. Julia. Ze is afgelopen zomer geslaagd voor haar VMBO-TL en ze had me uitgenodigd bij de diploma-uitreiking aanwezig te zijn. Ik kon niet, maar zij verontschuldigde zich met: “Ik was er ook niet, meester. Ik was naar Polen.” Ze bood dus min of meer haar excuses aan. 

Ze is nu doorgestapt naar HAVO en nodigt mij wederom uit voor over twee jaar. Dan ben ik natuurlijk niet meer hier op school. Hoe kan ze mij dan bereiken, is de vraag. Ik geef haar mijn visitekaartje met gegevens, zodat ze me tegen die tijd kan bereiken. Gek.

 

Ton: 100.000 euro; 1000 kilo; om iets in te doen; naam.

 

Dinsdag 29 oktober 2019

 

Illias moest zich om kwart over acht melden. Geen Illias in velden of wegen te bekennen.

Mo zal iets later komen. Tandartsbezoek.

Jortïanny wordt ziek gemeld.

 

Lina, Daniël en Azzam komen over de streep van half negen binnen en moeten zich morgen om 8.15 uur melden. Lina is het er niet helemaal mee eens. Geen probleem. Klassikaal maak ik eenieder erop attent dat om 8.25 uur de eerste bel gaat en dat je dan al in de rij moet gaan staan. Om half negen gaan we met de lessen beginnen en dien je aanwezig te zijn. Gewoon een kwestie van ruim op tijd van huis gaan en niet op het laatste nippertje.

 

Veel strookjes retour voor de VO-avond, maar nog niet allemaal. Een zevental zal het morgen alsnog moeten inleveren.

 

Illias komt ruim een uur later op school. Zijn beugeldraad was los gaan zitten, dus even naar de ortho. Morgen alsnog om 8.15 uur.

 

Mo heeft wallen onder zijn ogen en ik vraag hem of hij slecht heeft geslapen.

Mo: “Nee, meester, maar ik ben vroeg opgestaan.”

Meester: “Hoe vroeg dan?”

Mo: “Om vijf uur, want ik moest naar de tandarts.”

Meester, lachend: “Toch niet zó vroeg?”

Mo: “Nee, maar om zes uur gingen we weg.”

Lachend beëindigden we dit gesprek, want veel wijzer werd ik niet.

 

Ze krijgen een flinke tekst Begrijpend Lezen voorgeschoteld. Gaby is als één der eersten klaar en ik kijk het na. Bij een vraag heeft ze twee antwoorden omcirkeld, dus ik roep haar even bij me. Ze kijkt en verklaart zich nader met: “Ik wou eerst D doen, maar ik ben tóch voor C gegaan.”

 

’s Middags voltooien we BL. Net als ik met de NIO-uitslag wil beginnen, stappen Jolien en Venn de klas binnen. Allebei zitten ze op Gymnasium Haganum en ik stel ze wat vragen. Beide zitten (nu al) zo’n twee tot tweeëneenhalf uur per dag aan hun huiswerk. De kinderen schrikken daar wel een beetje van.

 

Dan de NIO. Ze schrikken en Selina omschrijft het als: “Ik krijg een hartverzakking.”

Ik bespreek in het algemeen de uitslag, terwijl ieder kind z’n eigen uitslag voor de neus heeft. Best een moeilijk formulier, maar aan het einde is het allemaal redelijk tot goed te begrijpen voor ze.

 

Daarna hebben we nog een flink klassengesprek over ouders met erg hoge (VO)verwachtingen en de gevolgen daarvan. Mijn mening wordt ook gevraagd en ik maak duidelijk dat er nooit druk op kinderen moet worden gelegd. Uiteindelijk komt iedereen op de plek waar hij/zij behoort. Vooral plezier hebben op je school brengt je het verst. In het rumoer meende ik iemand te horen zeggen: “Was u mijn vader maar.”

Leuk.

 

Maandag 28 oktober 2019

 

Selina begint in de rij al met een verhaal over allerlei nieuwe spullen en ook: “En we hebben een nieuwe TV. ’t Is een joekel.”

 

In de klas constateer ik dat iedereen er is, dus beginnen we lekker compleet. 

Het eerste wat ik doe is de twee bibliotheekboeken van leerlingen, die ze in de vakantie hebben meegenomen om uit te lezen, in te nemen. Jortïanny is één van de twee en ik vraag haar ho