Groep 8

Maandag 20 januari 2020

 

 

Alina en Illias komen eerder op school. Niet, omdat ze zich moesten melden, maar omdat ze het boekje ‘Op naar ’t VO’ afgelopen vrijdag waren vergeten mee te nemen, waardoor ze hun huiswerk niet konden maken. Ik stuur ze snel naar de klas. Goed, dat ze eerder op school kwamen.

 

Daniël: “Meester, ik heb drie keer gewonnen met schaken van m’n vader.”

Meester: “Da’s mooi. Altijd fijn als je wint van je vader.”

Daniël: “Ja. En als ik tien keer achter elkaar win, krijg ik een iPhone 11.”

Pfffffff. Nou paps, niet laten gebeuren.

 

Gaby’s moeder meldt dat ze met Gaby naar de huisarts gaat. Miran wordt ziek gemeld.

 

Yash R. heeft zijn bibliotheekboek bijna uit. Het nog kleine gedeelte leest hij uit in de personeelskamer.

 

Open Dagen. Daniël, Roni en Alina hebben Hofstad MAVO/HAVO bezocht. Alina heeft iets van een scheikundeles bijgewoond. Alina: “Wist u dat roomsoesjes alleen maar lucht is?” Blijkbaar heeft ze een proef gezien, waarbij het roomsoesje ‘vacuüm werd getrokken.’ Maakte indruk, want ze zei: “Cool om in ’t echte leven mee te maken.”

 

Jortïanny is helemaal enthousiast over het door haar bezochte Roemer Visscher College.

Selina bezocht het VCL; Yash R. het Johan de Witt College en Ömer het Dalton College. Hij won er een soort Rubik’s Cube, maar was er niet echt blij mee. Ömer: “Ik heb er al één.”

 

Mo heeft weer een eerste plaats met judo behaald. Hij showt een flinke medaille en ik vraag: “Hoeveel deden er mee?”

Mo: “Duizend. Ik moest vijf wedstrijden.”

 

Yash R. heeft met taekwondo ook prijzen (twee keer een derde) gewonnen. Uit zijn tas tovert hij twee flinke bekers en showt ze voor de klas. 

 

Illias is naar de stad geweest. Met zijn moeder. Voor zijn verjaardag mocht hij een horloge uitzoeken. Om zijn pols zit een soort Big Ben. Voor de klas laat hij het grote horloge zien. De datum klopte nog niet, maar volgens Illias liep het horloge nog twaalf uur achter.

 

Bij Graziela thuis is van het weekend de kerstboom opgeruimd (!!!!). Eindelijk.

 

Ali is dus met zijn voetbalteam gepromoveerd, want kampioen, enkele weken geleden. In de (tweede) klasse waar hij nu zit, was afgelopen zaterdag de eerste wedstrijd. Uitslag: 7 - 1. VERLIES.

 

Om 9.40 uur vertrekken we naar de bibliotheek om de boeken te gaan ruilen. Onderweg hoor ik Graziela Yash G. vragen waarom ze hem, via de app ofzo, niet heeft geantwoord. Yash wil er niet echt een duidelijk antwoord op geven en zegt herhaaldelijk: “Redenen. Redenen.”

 

In de bibliotheek zoeken ze een boek van een Nederlandse schrijver/schrijfster.

Als we dan weer bijna bij school zijn, vraagt Roni ineens: “Zijn dat postbussen, ofzo?” Ik kijk naar de muur van het flatgebouw vlakbij de school en zie, flink hoog, vier kastjes hangen. Veel te hoog voor de postbode. Het zijn vier vleermuiskastjes. 

 

Jeugdjournaal, pauzehap en SO PM. Panorama Mesdag. Wanneer ik die laatste kort erna nakijk, ontwaar ik enkele grappige antwoorden.

‘Bomschuiten’ moest worden geantwoord. Illias schreef op: platbomboot.

 

Mesdag nam het Seinpostduin als uitgangspunt voor zijn Panorama.

Selina noteerde: Kijkpostduin;

Mo schreef op: Suispostduin;

Alina: Loosduinen;

Elisse: Postduinen;

Jortïanny: Seispostduin.

 

Yannick uit groep 7 meldt mij tussen de middag: “Meester, de WC van de jongens is weer helemaal verstopt.” Ik loop met hem mee en als ik de deur van de toiletruimte open, wijst Yannick me op de betreffende WC en zegt: “Die hangende WC: “

Urinoir, dus.

 

Juf Jennifer kijkt even de klas in en we wisselen wat informatie uit. Als ze weer wegloopt, vraagt Jortïanny aan mij: “Meester, u bent toch ook vier jaar directeur geweest?”

Meester: “Ja.”

Jortïanny: “Wordt een directeur betaald?”

Meester, lachend: “Ja, natuurlijk.”

JortÏanny, overtuigd: “Maar ze dóet niks. Ze zit alleen maar aan haar bureau.”

Ik schoot in de lach over deze opmerking en adviseerde haar maar even naar juf Jennifer te lopen en te vragen wat ze allemaal doet.

Later begreep ik van juf Jennifer, dat zij Jortïanny heeft uitgenodigd te zijner tijd een dagje met haar mee te lopen.

 

Schaken. Derde ronde. Ze wilden het heel graag, dus. Leuke partijen en ‘en passant’ slaan mag nu ook. Daniël kwam er vanmorgen mee.

 

Dan naar gymnastiek. Ali niet. Hij is voor de derde keer zijn gymspullen vergeten en mag ‘tafelen.’ 

 

Roni is snel omgekleed, zoals altijd en meldt trots: “Meester, ik heb mijn goede schoenen.”

Meester: “Eindelijk. Loopt een stuk makkelijker, hè?”

Roni: “Ja en ik heb het helemaal zélf gedaan.” 

 

Om drie uur wens ik ze ‘tot donderdag.’ Immers, morgen studiedag en woensdag ben ik vrij.

 

Na schooltijd hoorde ik nog een aardige van juf Marleen uit groep 6. Ze had een jongen uit haar klas een compliment gegeven over een behaalde goede prestatie, of zoiets. Juf Marleen: “Zie je wel, dat je slim bent.”
De jongen: “Ja juf, maar zó slim.”

 

Meester Frank had in groep 7 verteld over de Romeinen en dat ze goede dingen brachten. Het gymnasium en atheneum kwamen als vanzelfsprekend ter sprake. Na afloop van de les hoorde hij een jongen tegen een andere jongen zeggen: “Zo zeg, die Romeinen konden echt goed leren, want ze gingen allemaal naar het gymnasium.”

 

Vrijdag 17 januari 2020

 

De kinderen komen eerder binnen vanwege de regen. Leuk, om te zien dat ze elkaar Uit de Krant overhoren.

 

Alina zal wat later komen in verband met orthobezoek.

 

We beginnen met tutorlezen om direct erna naar theaterles te gaan. Meester Chyramain trekt parallellen met de Lion King en Hamlet van Shakespeare. Leuk.

 

Aanstaande maandag gaan we boeken ruilen en nu alvast neem ik de boeken in. Een aantal wil zijn of haar boek in het weekend nog even uitlezen.

 

Het jeugdjournaal maakt melding van 50.000 scheidingen per jaar in Nederland. Een waanzinnig aantal, waarvan zo’n 85.000 kinderen het slachtoffer worden. Per jaar, dus.

Een ander getal is 104.000, zijnde het aantal Nederlandse joden dat in de Tweede Wereldoorlog is weggevoerd en vermoord. Er komt nu een monument met 104.000 oplichtende steentjes ter gelegenheid van 75 jaar vrijheid.

 

We bespreken het gemaakte huiswerk en ze maken werkwoordspelling.

 

’s Middags eerst bibliotheekboeklezen. Kan ik even babbelen met Martyna, oud-leerling van vorig jaar. Ze zit op Hofstad MAVO/HAVO en het gaat heel goed.

 

Dan de eerste twee ronden schaken in twee poules. Ze zijn zenuwachtig, want nu gaat het om de knikkers. Er zitten leuke partijen bij. Mo wint zijn twee partijen met een herdersmat, dus heel snel.

 

Om drie uur zit het erop. Alina: “Meester, u had écht gelijk. In groep 8 gaat het écht heel snel.”

Meester: “Hoe komt dat, denk je?”

Alina: “Omdat het leuk is.”

Meester: “En je het naar je zin hebt.”

Mooie afsluiter.

 

Donderdag 16 januari 2020

 

Mo, op het schoolplein: “Meester, zal ik een mop vertellen?”

Meester: “Is goed.”

Mo, “Vier Marokkanen zitten in een auto. Wie rijdt er?”

Meester: “Mmm, alle vier?”

Mo, lachend: “Nee, de politie.”

 

Gaby is weer aanwezig. Nog wat slapjes, maar ze moest het van haar vader gaan proberen.

Reshi zal wat later komen in verband met doktersbezoek.

 

Graziela wil weten hoe mijn vrouw de verrassing vond en wat ze heeft uitgekozen. Ik deed mijn verhaal. Mooie oorbellen heeft ze uitgekozen.

 

Op De Populier was gisteren een lesmiddag. Mo is er naartoe geweest en waardeerde het met een 9. Ook Hofstad Lyceum had zoiets, waar Lina acte de présence gaf. Ook zij waardeerde het met een 9.

Selina is níet naar Edith Stein geweest en Ömer níet naar Hofstad Lyceum. Niet slim, vind ik. Bezoeken kan altijd. Ik wees de gehele klas op de latente aanwezigheid van inertie bij henzelf en bij ouders. Deze maand is zóóó belangrijk om tot een goede VO-keuze te komen.

 

Reshi verschijnt op school. Hij heeft iets aan zijn hiel en moet oefeningen gaan doen.

 

We bespreken het gemaakte huiswerk in ‘Op naar ’t VO.’ Sommigen hebben een extra opdracht gemaakt, zijnde steden en landen bij elkaar vinden.

Meester: “Wie weet de hoofdstad van Argentinië?” Niemand, dus, dus maak ik een begin met: “Buenos ……?” (Aires)

Een groot deel van de klas: “Dias.”

 

Vervolgens berichten uit de krant, begrijpend lezen nakijken en bespreken, spelling, jeugdjournaal, pauzehap.

 

’s Middags fietskar/les. Wéér in twee groepen. Eén groep rijdt, de andere groep schaakt. Allen moesten hun rugtas om/aan doen om alvast een beetje de situatie van komend schooljaar te ervaren. Een beetje, want de rugtassen zullen dan veel zwaarder zijn, schat ik in.

Ging goed.

 

Daarna door naar gymnastiek. Roni heeft wederom zijn té kleine gymschoenen (van zijn broertje) bij zich en geeft wederom zijn moeder de schuld. Ik stel nu maar duidelijk, dat wanneer het aanstaande maandag, bij de volgende gymles, nóg niet in orde is, hij niet mee mag doen met gymnastiek.

 

Géén gymnastiek voor Yash R. Hij is zijn spullen vergeten en moet zijn agenda tot aan de grote vakantie gaan volschrijven met: gymspullen meenemen.

 

Dinsdag 14 januari 2020

 

Vandaag zou mijn moeder haar 89ste verjaardag vieren. Helaas, is ze op 66-jarige leeftijd (de leeftijd die ik binnenkort bereik) in 1997 overleden. Veel te jong.

Ik mis haar. Nog steeds.

 

Yash G. schudt mij de hand bij de klassendeur en ik vraag dan vaak aan hem: “Hoe gaat het?”

Yash: “Goed. En met u?”

Vandaag zeg ik: “Een beetje dubbel. Goed en minder goed, want vandaag zou mijn moeder jarig zijn geweest.”

De volgende die ik de hand schud, zegt per ongeluk: “O, gefeliciteerd. met uw moeder, meester.”

 

Als iedereen weer binnen is, zegt iemand: Meester, de tweeling is er weer.” Ik kijk op, evenals de twee die worden bedoeld. En inderdaad, Yash G. en Azzam hebben allebei eenzelfde overwegend witte trui aan. Van DiLoad.

 

Gaby wordt tot donderdag ziek gemeld door Heaven, haar zusje. Zat er wel in.

Ömer zal pas tegen tienen verschijnen in verband met ziekenhuisbezoek voor zijn voet.

 

Bij het AD was een onderwijsbijlage voor kinderen die naar het VO gaan. Enkele onderdelen heb ik gekopieerd en bespreek ik met ze. Zo is er een checklist en een lijst van Haagse scholen met slagingspercentages van het afgelopen jaar. Vooral Rijswijks Lyceum scoort niet al te best.

 

Na de krant moeten ze ZW’en; Zelfstandig Werken. Ze krijgen een aantal opdrachten, waarop Selina vervolgens vraagt: “Mag je samen doen?”

Om er na een reactie van mijn kant op te laten volgen: “Heb ik niet gehoord.”

 

Begrijpend Lezen. Miran komt bij me en vraagt: “Meester, wat betekent barbaren, of zoiets?”

Nu kan ik me niet herinneren dat de tekst daarover gaat, dus ik vraag hem waar dat staat. Hij wijst het woordje aan en ik lees: Barbara.

 

’s Middags deel ik boekjes uit ‘Op weg naar ’t VO.” Daarin staan allemaal opdrachten die richting VO gaan. Ook is er een oefening met Italiaanse woordjes, welke ik doorneem met ze. Achter ieder woordje staat de fonetische uitspraak en een streepje onder de lettergreep waar de klemtoon moet worden gelegd.

Meester: “Wat betekent dat streepje?”

Roni weet het en antwoordt: “Dat je daar extra druk moet leggen.”

 

De laatste drie kwartier doen we (oefen)schaken. Azzam en Roni zitten tegenover elkaar en zetten de schaakstukken in de beginstand. Roni steekt zijn vinger op en zegt: “Meester, er missen stukken.”

Ik kijk, constateer en zeg: “Het is handig de scháákkant te gebruiken. Jullie zitten nu op een dambord.”

Beschaamd draaien ze het bord om.

 

Het schaken gaat steeds beter en je merkt dat ze er steeds meer lol in gaan krijgen. Vrijdag gaan we starten ‘om het echte.’

 

Na schooltijd komen de vader van Azzam en Azzam zelf nog even naar mij toe. Ik krijg een tasje en doos chocolade overhandigd met: “Is voor uw vrouw. Gefeliciteerd, meester.” 

Gisteren had ik langs neus en lippen verteld dat woensdag mijn vrouw jarig is. En dan krijg ik nu een presentje voor haar. Ik bedankte ze hartelijk met de mededeling: “Had niet gehoeven, maar ik vind het wél leuk.”

 

Maandag 13 januari 2020

 

Het vervelendste nieuws van vandaag is natuurlijk het overlijden van Aart Staartjes (meneer Aart) van o.a. Sesamstraat aan de gevolgen van een verkeersongeluk. Iedereen in de klas kent hem wel van de televisie.

 

Illias moet vanmorgen naar het ziekenhuis voor onderzoek. Daniël wordt ziek gemeld.

 

Twee schaakborden krijg ik niet retour. Zowel Selina als Graziela zijn het hunne vergeten mee terug te nemen. Ik spreek ze ernstig aan op ‘iets lenen en dan volgens afspraak wel weer teruggeven.’ Ze begrijpen en met dat ik hiermee bezig ben, staat de moeder van Graziela in de deuropening mét …………. een schaakbord en schaakstukken. Wel lief, maar niet geheel de bedoeling.

 

Azzam heeft gisteren zijn verjaardagspartijtje gehouden met een flink aantal jongens uit de klas. Het feestje was in BALLORIG in ’s-Gravenzande en ze hadden het er heel erg leuk, begreep ik uit de verhalen. En passant legde ik uit wat ‘balorig’ betekent (heel erg lollig; schijtlollig), waarna ze het konden plaatsen.

 

Ömer heeft een vriendschappelijke wedstrijd gespeeld.

Meester: “Tegen wie?”

Ömer: “DHL.”

Meester, schijtlollig: “Lekker snel.”

Met spanning wachtten we op de uitslag. 4 - 3 gewonnen. Eindelijk weer eens gewonnen, dus.

 

Rijswijks Lyceum, van Vredenburch College en Maris Kijkduin hielden Open Dagen, afgelopen weekend. Respectievelijk Graziela, Elisse en Roni zijn er naartoe geweest en beoordeelden de scholen met een 9 of méér.

 

Yash R. kwam voor de klas demonstreren hoe zijn taekwondotraining was verlopen. Bijzonder zwaar, dus. 50 keer op zijn rechterbeen staand, doorbuigen en weer overeind. Vervolgens op het andere been en dat een aantal keren.

Na zijn verhaal bleef hij naast mij staan. Na een tijdje pakte hij een klapstoeltje en ging op z’n gemak naast me zítten. Ooit, toen ik groep 3 had, was dat usance om iedere dag een ander kindje naast me te hebben. Maar in groep 8 ……….

 

Dan SO topografie Australië. Ik keek het meteen na. Goed gemaakt. Alleen Ali had alle steden met een kleine letter geschreven en daardoor een zware onvoldoende gehaald. Morgen, samen met Roni, een herkansing.

 

Graziela zit al de hele tijd met haar hand voor haar mond. Ik had al een keer gezegd dat ze haar hand onder haar hoofd moest weg halen, maar al heel snel verviel ze weer in de oude gewoonte. Uiteindelijk bleek waarom. Ze heeft bij haar mondhoek een puistje en ze schaamt zich ervoor. Ik keek en zag bijna niks. 

 

Gaby gaat ziek naar huis. Ze voelde zich al niet lekker toen ze op school kwam, maar wilde het tóch proberen. Haar vader kwam haar ophalen.

 

Illias was ’s middags weer op school. Meteen kon hij aan de slag met SO topografie.

Met de rest voltooide ik CITO-Wereldoriëntatie van nog vòòr de vakantie.

 

Uit de Krant wilden ze weer eens op de gang overhoren. Ze stelden zich op in een rij volgens kleding van licht naar donker. Daarna flink veel vragen stellen aan elkaar.

 

Gymnastiek, maar niet voor Illias. Hij was zijn shirt vergeten en ging aan de slag met de tafels van 1 t/m 25.

 

Roni is als eerste klaar met omkleden naar gymtenue, maar heeft z’n gymschoenen nog niet aan. Ik zie dat het dezelfde zijn als vorige week. Die pasten amper, omdat het de gymschoenen van zijn broertje waren. Nu dus wéér en ik vraag naar het waarom.

Roni: “Ja, m’n moeder heeft ze in mijn tas gedaan.”

Meester: “Je moeder? Dat moet je zélf doen, meneer.”

 

Na gymnastiek komen de kinderen de klas binnen druppelen. Graziela is daar ook bij en houdt nog steeds de hand op de pukkelplek. Andere kinderen plagen haar er een beetje mee. Dan wijst Graziela op de linkerkant van haar hoofd waar op haar slaap een hoeveelheid kleine pukkeltjes zit en zegt: “Hier, die Puistlandia vind ik niet zo erg, want dat zie je bijna niet, maar ….” Iedereen schiet in de lach om het “Puistlandia.”

 

Illias heeft zijn strafwerk nog niet af en zal dat thuis moeten gaan doen.

 

Vrijdag 10 januari 2020

 

Ömer is nog steeds ziek. Daniël zal wat later komen in verband met tandartsbezoek.

 

We beginnen met tutorlezen om direct daarna door te gaan naar meester Chyramain voor theaterles. Tijdens zijn les komt Illias terug naar de klas. Hij heeft al dagen een zeehondenhoest en is niet lekker. Nu gaat het écht niet meer, zegt hij, en hij vraagt of hij naar huis mag bellen. Rond de pauze is zijn moeder er om hem op te halen.

 

Uit groep 4 krijgen we een drietal leerlingen op bezoek. Weer geen bezetting voor die groep, helaas.

 

Nog net voor de pauze deel ik de ‘Tas van Lucas’ uit. Lucas Onderwijs heeft ook enkele VO-scholen onder zijn beheer en van die scholen bevinden zich folders in een handig tasje. 

 

Na de pauze overhoor ik Uit de Krant mondeling, alsmede de vormen van deelbaarheid. De meeste kinderen kennen ze nu goed uit hun hoofd en kunnen deze ook toepassen op enkele grote getallen die ik op het bord schrijf.

 

Bij Uit de Krant komt ‘geurloos’  voorbij en ik vraag ze nog enkele woordjes met ‘loos’ aan het eind te noemen. Respectloos, kleurloos, pijnloos passeren de revue. Mo heeft er ook nog eentje en zegt: “Alarmloos.”

Loos alarm, dus.

 

Om vijf voor twaalf verschijnt Ömer in de klas. Het ging wel weer en thuis verveelde hij zich. Meteen sluit hij aan bij de mondelinge overhoring van Uit de Krant en ik vraag hem: “Heel trieste gebeurtenis?”

Ömer in de geest van Reshi: “Trage-die.”

 

Ook aardrijkskunde (Australië) behandelen we en ze weten wat ze aanstaande maandag kunnen verwachten bij het SO.

 

’s Middags, na enkele berichten van uit de krant, gaan we schaken. Op het grote bord herhaal ik klassikaal nog even de zetten en de namen van de stukken. 

Meester: “Naast de dame en de koning staan twee helpers. Hoe heten die?” (lopers)

Yash G. kan er zo gauw niet op komen en zegt dan: “Boodschapper.”

 

Na de uitleg doen we onderling enkele partijtjes schaak en hoewel het hier en daar nog wat hulpeloos oogt, worden ze steeds enthousiaster. Enkelen willen en mogen een schaakbord en schaakstukken mee naar huis nemen om thuis te oefenen.Leuk.

 

Yash R. en Reshi hebben weekdienst en lopen tijdens het vegen wat te geiten. Vraag Yash aan  recht: “Reshi, wat begint met een k en eindigt op uiken?”

Reshi weet het niet en ik ook niet, want ‘kuiken’ zal het toch niet zijn.

Yash, luid lachend: “Kletterende luiken, haha.”

 

En met deze vrolijke noot eindigt deze eerste lesweek van het nieuwe jaar.

 

Donderdag 9 januari 2020

 

Lina: “Meester, mag ik mijn gymspullen van mijn fiets gaan halen. Ik ben ze vergeten.”

Meester, lollig: “Eén keertje kan ik me voorstellen. Twee keer, vier keer, zeven keer ook wel, maar négen keer?”

Lina, verbaasd kijkend: “Houdt u dat bij?”

 

Ömer wordt ziek gemeld.

 

De VO-lijstjes gaan we weer doornemen. Daniël heeft het, samen met zijn vader, keurig in een mooi getypt schema gezet. Wát een verschil met enkele anderen, die het op een superklein en/of afgescheurd blaadje hebben geschreven. Gek, dat ouders daar niks van zeggen, want ze moesten het samen met hun ouders voor elkaar boksen.

 

Vier dames en heren hebben Nieuwsbegrip niet gemaakt. Afgelopen maandag had ik het voor dinsdag, woensdag en vandaag in de agenda laten noteren. Tijd voor een uitbrander in het algemeen, want de werkhouding en alertheid zijn weer flink zoek bij een groot aantal.

 

SO Uit de Krant en de vormen van deelbaarheid. De schriften met antwoorden worden door de weekdienst op mijn bureau gelegd.

Als we na de pauze weer binnenkomen, vraagt Jortïanny: “Heeft u de cijfers al?”

Ik kijk haar meewarig aan, waarop ze nog zegt: “U bent toch altijd snel?”

 

We herhalen Australië voor een groot deel, zodat ze weten wat ze de komende dagen te wachten staat voor wat betreft een overhoring.

 

’s Middags gaan we direct naar het schoolplein voor fietsles. Immers de fietskar staat op het schoolplein, zodat er les kan worden gegeven. De meeste kinderen hebben hun eigen fiets meegenomen.

 

Daarna door naar gymnastiek en dan zit deze dag er ook weer op.

Na schooltijd staat er voor ons nog een vergadering en nieuwjaarsborrel op het programma. Na afloop daarvan realiseer ik me dat ik vanmorgen met donker naar mijn werk ging (in de motregen) en ook met donker (wéér of nog steeds motregen) weer thuis kwam.

 

Dinsdag 7 januari 2020

 

Vannacht schoot mij het volgende, wat ik gisteren vergeten ben te vermelden, te binnen:

Gisteren, toen ik op school arriveerde, wensten juf Lilian en ik elkaar een heel gelukkig nieuwjaar. Ineens realiseerden wij ons, dat dit de laatste keer is dat we dit doen. Immers, volgend jaar om deze tijd is óók juf Lilian al met pensioen. Raar idee.

 

Iedereen heeft zijn of haar VO-lijstje bij zich en ieder kind vraag ik welke te bezoeken scholen erop staan. Een flink aantal moet er nog een paar bij schrijven om in ieder geval tot 4 of 5 te komen. 

De meesten moeten de data en tijden van de Open Dagen nog gaan noteren. Moet donderdag in orde zijn.

 

Het ‘pumpy’ van Selina gaat niet door, meldt ze.

 

We starten met rekenen en wel de eerste vier vormen van deelbaarheid (2, 3, 4 en 5). Ze moeten het in hun schrift noteren en donderdag kennen en kunnen toepassen.

 

Dan enkele berichten uit de krant. Er staat iets in over ‘twintigers’ en ik vraag welke leeftijd deze mensen kunnen hebben (van 20 tot 30 jaar). Daarna enkele voorbeelden ter controle en tot slot de vraag: “En wat ben ik?” (zestiger)

Zegt Ali iets met ‘honderd,’ hetgeen tot veel hilariteit leidt.

 

Begrijpend Lezen is besproken en moet in de multomap worden gedaan. Alina heeft geen 23-rings, maar 2-rings, waardoor ze eerst een reep moet afsnijden. Ze loopt met haar papiertje langs me heen, ziet de snijmachine niet en vraagt: “Waar is dat snijdingetje?”

 

’s Middags Australië. Ik behandel enkele plaatsen waar veel bosbranden zijn en laat ze deze (Sydney en Melbourne) aanwijzen op hun kaartje. 

Meester: “Welke plaats ligt er halverwege Sydney en Melbourne?” (Canberra)

Mo: “Athene.”

 

Meer naar het noorden ligt een plaats welke op het kaartje staat aangegeven met de letters ‘Ca.’ (Cairns)

“Welke plaats is dat?” vraag ik.

Gaby, zonder in de tekst te kijken: “Californië.”

 

Dan denk je het te hebben gehad met dit soort antwoorden, komt Yash R. nog met een heel vreemde. Ik wijs Nieuw-Zeeland aan en vertel: “Nieuw-Zeeland is eigenlijk heel makkelijk. Het bestaat uit twee eilanden. De meest noordelijke eiland heet Noorder ……?” (Noorder Eiland)

Yash: “Noorderlicht.”

 

Tot slot schaken. Alle kinderen staan rond het grote schaakbord en ik vertel hoe de stukken over het bord bewegen. Daarna doen we een potje met z’n allen. Ze zijn betrokken en vinden het leuk. Ali zegt op het eind, dat hij nu overtuigd is dat schaken heel erg leuk is.

Juf Marjolijn komt ook nog even buurten en ziet een prachtige ‘schaak.’

 

Dan is de tijd alweer voorbij. Donderdag zien we elkaar weer.

 

Maandag 6 januari 2020

 

De leerlingen, die ik op het schoolplein tegenkom, wens ik alvast (en zij mij) een heel gelukkig nieuwjaar. Oók Selina, die meteen daarna roept: “Ik krijg een pumpy.”

Puppy, dus.

 

Azzam en Gaby komen met traktaties het schoolplein oplopen en ik dirigeer ze meteen naar de klas om ze daar alvast neer te zetten. Azzam was op 30 december jarig en Gaby is het vandaag.

 

Bij de klassendeur wens ik iedereen stuk voor stuk een heel fijn VO-nieuwjaar. De ouders van Mo hebben de moeite genomen om mij ook een heel gelukkig nieuwjaar te wensen. Lief.

Dan roep ik Azzam naar voren. Het lijkt wel of hij weer is gegroeid. Weifelend gaat hij toch op de kruk staan en we zingen voor hem. Cadeautjes heeft hij niet gekregen, maar zijn grote wens is wél uitgekomen. Hij is geselecteerd voor het Nederlands cricketteam. Een groot applaus klinkt. 

Hij zal flink méér moeten gaan trainen (in Rotterdam o.a.), nu, begreep ik.

 

Dan neemt Gaby plaats op de kruk en ook voor haar zingen we. Ook zij heeft (nog) geen cadeaus gekregen, maar is wél altijd op Driekoningen jarig. Niemand weet wat dat inhoudt, dus leg ik het uit (een opkomende ster deed de drie wijzen uit het oosten (Caspar, Melchior en Balthasar) op zoek gaan naar de koning van de Joden in Bethlehem. Zoals bekend, vonden ze Jezus).

 

Dan een rondje vakantie. Velen hebben vuurwerk afgestoken, waaronder een flink aantal ZONDER vuurwerkbril. Gek, want die krijg je er tegenwoordig gratis bij. Gek ook, dat ouders daar dan niet op letten.

Ook zijn er veel naar de film (Frozen II, Star Wars) geweest of zijn op familiebezoek geweest.

Alina heeft een rondje Europa gedaan met de familie en Miran had iets heel bijzonders. Hij vertelde: “Mijn neefje was met Oud en Nieuw jarig.”

Twéé dagen jarig. Héééél bijzonder.

Graziela is in Woerden geweest en Jortïanny in Zwolle.

 

Azzam deelt zakjes met veel snoep en drinken uit; Gaby deelt ook zakjes met snoep uit. Ze heeft ze zelf gemaakt en ze zien er echt heel mooi uit. Ook de traktaties voor de juffen en meesters heeft ze zelf samengesteld en ingepakt.

 

Na het jeugdjournaal en de pauze pakken we wat berichten uit de krant. Een bericht heeft als titel: Positieve aandacht voor de meeuw.

Meester: “Wat is positief?”

Illias: “Niet negatief.”

Een onverwacht maar helemaal correct antwoord.

 

’s Middags gaan de jarigen de klassen rond. De anderen maken spelling af en moeten daarna in hun bibliotheekboek lezen. Soms begrijpen ze een woordje niet en komen het dan aan mij vragen. Yash G. is de eerste en zijn onschuldige vraag luidt: “Meester, wat is debiel?” 

Roni komt niet veel later bij me met de vraag: “Meester, wat is een baard-toppels?”

Baardstoppels, dus.

 

Het woordje ‘microscoop’ passeert bij spelling de revue en ik laat op het bord zien hoe de eerste microscoop, uitgevonden in 1595 door de Nederlander Antoni van Leeuwenhoek, er uit zag. Verbazing alom.

We hebben het over heel bijzondere, maar eigenlijk heel simpele, uitvindingen, zoals onder andere de paperclip (in 1901 uitgevonden en gepatenteerd door de Noor Johan Vaaler).

Ik doe dan kond van een wel heel erg simpele uitvinding door iemand die op het idee kwam een witte streep in het midden van wegen te plaatsen, zodat het verkeer ‘in goede banen’ werd geleid.

Reshi reageert uiteindelijk met: “Meester, als ik in bed lig, krijg ik soms kippenvel als ik denk aan hoe ver we niet zijn met technologie en wat ze allemaal niet kunnen." 

 

Te lang gepraat. Snel naar gymnastiek.

 

Na schooltijd doen Yash R. en Reshi de klas. Ze hebben weekdienst. Reshi vraag ik nog een keer hoe hij zijn ‘kippenvelmoment’ nu precies omschreef, een uur geleden. Hij herhaalt het en ziet dat ik het opschrijf, waarop hij reageert met: “Die komt zeker in het grappenboek?”

Inderdaad.

 

Vrijdag 20 december 2019

 

Van Ali krijg ik ook een kerstkaart. De tekst die erin staat, begint ook niet al te opgewekt. Er staat: Dit is ons laatste jaar. Ik wens u prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar.

Groetjes Ali Kaplan.

Ik bedankte hem.

 

Mo’s vader staat in de gang, samen met Mo, op mij te wachten. Ik geef hem een hand en bedank hem voor de presentjes, waaronder de Beerenburger. Dan laat hij mij een afsprakenlijst zien van de orthodontist. Van gisteren. Ineens begrijp ik waarover het gaat. Ik had Mo gisteren, ’s morgens naar de ortho en 

’s middags weer aanwezig, voor de grap aangesproken over de wel erg lange behandeling aan zijn gebit. Blijkbaar was dat ‘iets anders’ overgekomen, thuis. Nogmaals maakte ik duidelijk dat het absoluut niet serieus was bedoeld. Mo’s vader begreep en we wensten elkaar een fijne vakantie.

 

Vandaag mogen ze spelletjes mee naar school nemen. Ömer is heel wat van plan, want op zijn tafel staat een ‘200 spellendoos.’

 

Velen hebben nu mijn kaartje ontvangen. Enkelen nog (steeds) niet.

 

We beginnen met tutorlezen en daarna gaan we direct door naar meester Chyramain voor theaterles in de grote gymzaal.

 

Van Yasmin uit groep 6 krijg ik een zelfgemaakte kerstkaart, waarop ze heeft geschreven dat ik de liefste meester ben en dat ik heel erg goed kan voorlezen. Aandoenlijk en lief.

 

Tijdens de pauzehap mogen ze allemaal een beertje uit de berenkerstboom pakken. Als aandenken. Sara, ook weer van de partij, mocht dat vorig jaar ook en heeft ‘m nog steeds op haar bureau staan.

Ieder kind bepaalt zorgvuldig welk beertje hij/zij meeneemt.

Waarom doe ik dit? Omdat dit de laatste keer is dat ik deze spullen gebruik en ik er eigenlijk van af moet. Heel veel kerstspullen doneer ik aan juf Marleen. Immers, het is haar eerste jaar (en mijn laatste, hetgeen een band geeft) en veel spullen heeft ze nog niet. Ze is er erg blij mee.

 

Van Reshi krijg ik een kerstboompje met chocolaatjes erin. Ik bedank hem.

De laatjes moeten worden opgeruimd en dat is voor sommigen een flinke klus.

Na de vakantie wil ik met een schone lei beginnen. Ze weten amper wat het betekent en ik leg het uit aan de hand van de lei met griffel die aan de muur hangt.

 

De laatste kerstspullen verdwijnen uit de klas. Wel een vreemde gedachte dat in dit lokaal volgend jaar op een geheel andere manier kerst zal worden gevierd en niet meer door meester Van Buren. Een beetje weemoedig gevoel post vat.

 

De kinderen vermaken zich prima op de gang met spelletjes of helpen juf Lilian. Tegen twaalven roep ik ze allemaal terug de klas in. Nog even wat korte mededelingen (vuurwerk, Open Dagen in januari, flink aan de slag, verjaardagen van Azzam en Gaby), waarna ik ze bij de klassendeur een hand geef en zeg: “Tot volgend jaar.”

 

Donderdag 19 december 2019

 

Ali heeft gisteren blijkbaar delen gezien van een Spaanse voetbalwedstrijd. Ali: “Meester, gisteren was El Clasico en het was 0 - 0.”

Inderdaad heb ik ook iets gezien van Barcelona - Real Madrid en zeg: “Ja, jammer.”

Ali weer: “Ja. Ik was puur voor Barcelona.”

 

Van Selina krijg ik op het schoolplein een kerstkaartje. Selina: “Nog niet openmaken.”

Binnen maakte ik het wél open en las: Dit is onze laatste kerst samen. Groetjes, Selina!

Ondanks de wat macabere tekst heel erg lief. Ik bedankte haar.

Een flink aantal kinderen heeft nu ook mijn kerstkaart ontvangen.

 

Om half negen, de klas is nog in kerstsferen, maar wel al door mij opgeruimd, begin ik met O, Dennenboom van Jacques Vriens. Alweer? Ja, alweer, maar nu komen de kinderen en juf Marleen van groep 6 luisteren. De afgelopen dagen hoorden ze steeds flarden (als kleine Wouter weer begon te zingen van ‘O, o, o, die boom’ en ‘Kling, klang, klong, in alle grote tanden’) van dit verhaal en waren nu wel heel erg benieuwd hoe het verloopt. Mijn groep vindt het niet erg het verhaal nog een tweede maal te horen. Integendeel.

De kinderen van groep 6 en ook hun juf genoten. Juf Marleen: “Nou Dick, je legt de lat wel erg hoog voor mij wat voorlezen betreft.”

 

Ik zet ze aan CITO-Geschiedenis. Een vraag gaat over gilde, meester-timmerman en gezel (leerling-timmerman).

Miran komt bij me en vraagt: “Meester, wat is een gesel?”

Ge-zèl, dus.

 

Een aantal vouwt ondertussen de schoolkrant tot een boekje, welke over de andere groepen onder de leerlingen wordt verspreid. Die schoolkrant wordt tegenwoordig in principe digitaal naar de ouders verstuurd, maar ik vind dat een papieren exemplaar veel meer uitnodigt tot lezen. Bovendien zitten er ook kleurplaten bij, dus. 

 

Ik kijk SO Uit de Krant van gisteren na. Defensie bestaat uit leger, luchtmacht en marine.

Lina noteerde: Leger, vliegmaatschap, marine.

Zoals gebruikelijk kijken we rond tien uur altijd naar het jeugdjournaal. Interessant en leerzaam. Zelfs het weerbericht op het einde van het journaal. Op de kaart van Nederland verschijnen dan in vogelvlucht enkele plaatsnamen en de temperaturen. Hel vaak is Den Haag er niet bij. Wél Monster, Leiden of Oegstgeest. Vandaag floept ‘Den Haag’ op en een gejuich steekt op in de klas. Grappig.

 

’s Middags krijg ik van Yash G. een kerstcadeautje. Het is een mok met enkele chocolaatjes in een schattig klein doosje. Ik bedank hem.

 

Groep 6 komt weer op bezoek om het restant van O, Dennenboom van Jacques Vriens te horen. Eerst hadden de juf en ik het morgenochtend willen doen, maar door tutorlezen en theaterles wordt dit vrijwel onmogelijk. Dan maar nú en dat vindt niemand vervelend. Applaus wordt mijn deel.

 

Een oud-leerling van vier jaar geleden stapt de klas binnen. Was hij in groep 8 nog tamelijk klein van stuk; nu kijk ik hem recht in de ogen. Het is Ayberk Yonar en hij komt voor de gezelligheid even langs. Dit jaar moet hij examen doen en zal nog laten weten of hij is geslaagd. Kan nog net.

 

Als de kinderen naar gymnastiek gaan, verander ik samen met Sara Ince, oud-leerling van vorig jaar en ook op bezoek, de opstelling van tafels en stoelen. Vrijwel alles heb ik opgeruimd. Alleen de (beren)kerstboom staat er nog. Die ruim ik morgen op.

 

Woensdag 18 december 2019

 

Daniël komt wat later in verband met orthobezoek. Illias ondergaat hetzelfde, maar dan pas om elf uur.

 

Reshi heeft zijn keyboard in de klas gezet. Gisteren heeft hij thuis flink geoefend op de kerstliedjes en zal vanavond meedoen met het lerarenorkest.

Omdat we zometeen in de hal gaan oefenen, zet hij zijn keyboard naast de piano van juf Nina.

 

Lina vraagt: “Meester, ik heb nog wat kerstversiering. Mag dat nog?”

Meester: “Nou, het is de laatste dag, maar het mag.”

 

Even later staan alle kinderen van de school beneden en boven in de hal en oefenen we de kerstliedjes die we vanavond op het schoolplein ten gehore gaan brengen. Klinkt goed met meester Frank op trompet, juf Jennifer op gitaar, juf Nina achter de piano, juf Ivanka op cello en meester Frank van groep 7 op de bongo’s.

Reshi speelt niet mee. Blijkt dat hij de verkeerde muziek heeft geoefend, gisteren. Jammer.

 

Terug in de klas SO Uit de Krant en daarna enkele berichten uit de krant van vandaag.

 

Een viertal kinderen helpt enkele ouders van de Ouderraad om het speelleerlokaal in orde te brengen voor vanavond.

 

Ook moeten ze groepjes maken voor vanavond in Restaurant Van Buren. Na wat kleine onenigheden vormen zich uiteindelijk twee groepen van 9 leerlingen.

 

Om elf uur gaat Illias naar de ortho en ik naar mijn vrouw. Meester Frank neemt de les even over, totdat ik weer terug ben.

 

Om kwart voor twaalf ben ik weer terug en formeren we de twee groepen van negen. De tafels worden gedekt en bord, beker en bestek worden neergezet/gelegd.

Nog wat laatste instructies voor vanavond, waarna ze huiswaarts keren.

Ikzelf zet de puntjes op de i’s onderbroken door een bezoekje van oud-leerling Heidi, die nu in 4-VWO op Hofstad Lyceum zit en haar rapport komt laten zien. Ziet er fantastisch uit. Leuke meid, ook.

 

Vanaf tien over half zes komen de kinderen naar boven met hun lekkers. Van Daniël krijg ik een doosje chocolaatjes. Lief.

 

Jortïanny brengt haar lekkers ook boven. Als ze het heeft neergezet, zeg ik tegen haar: “Ik zie je buiten.”

Jortïanny antwoordt met: “Tot buiten, meester.”

 

Van Lina krijg ik een kerstboompje met Merci-bonbons. Van Azzam een heel pakket met daarin een kerstkaart (Beste meester Van Buren, Prettige feestdagen en een voorspoedig 2020!. Ik wens u toe een jaar vol vreugde en zonneschijn waarin verdriet en zorgen twee onbekenden zijn. Liefs, Azzam), een geurkaars en chocolade.

Ook van Mo krijg ik ook een heel pakket met daarin een fles Beerenburger, 

CK-sokken, chocolade en een kerstkaart (Lieve meester Van Buren, Ik wens u heel veel geluk en gezondheid in 2020. Dank u voor alles, veel beterschap voor uw vrouw. Mo).

De moeder van Illias overhandigt mij een kerstkaart (Hele fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar. Liefs, Regina en Illias) en bedankt mij voor de mijne. Ieder jaar stuur ik al mijn leerlingen een kerstkaart via de post. Is natuurlijk altijd leuk om persoonlijke post te krijgen en dan ook nog een van je meester. De reacties zijn altijd, en dat al 43 jaar, zeer positief en blij.

 

Om zes uur staat iedereen op het schoolplein en worden er onder begeleiding van het schoolorkest vier kerstliederen ten gehore gebracht. Altijd weer leuk om te zien hoe trots ouders naar hun kind kijken.

 

Dan naar Restaurant Van Buren ***** 

Iedereen ziet er prachtig gekleed in kerstsfeer uit en gaat zitten op de plek die ze vanmorgen hebben uitgekozen. Ik ontvang ze en na enkele instructies en een ogenblikje stilte vangen we het kerstdiner aan. Er is heel veel eten gemaakt en de kinderen smullen ervan. Een flink aantal overeet zichzelf en zullen daarvan de gevolgen later op de avond of in de nacht gaan merken.

 

Om even over zevenen mogen ze hun telefoon vijf minuten gaan gebruiken om foto’s te nemen. Niet lang daarna houden we een pauze, waarin ik een kerstverhaal voorlees (Het kleine meisje met de zwavelstokjes).

 

Om half acht zit het erop. Voor ieder kind heb ik nog een klein cadeautje (ook traditie) in de vorm van een kerstfiguurtje met lampje erin.

Het meeste overgebleven eten wordt weer meegenomen naar huis. Een klein deel blijft op school. Kunnen we morgen consumeren.

Het was een zeer geslaagd kerstdiner. Voor mij het laatste, maar ook voor deze kinderen in groep 8. Schept een band.

 

Het personeel heeft daarna nog een borrel met klein presentje en een persoonlijk woordje van de directeur.

 

Nog een leuke uit de groep van juf Nina. Juf Nina is vegetarisch en dat weten de kinderen van haar groep 4. Als een kindje ’s avonds zijn eten de klas inbrengt, zegt hij tegen de juf: “Juf, u kunt het ook eten, hoor, want het is gevetarisch.”

 

 

Dinsdag 17 december 2019

 

Illias zit al in de klas, gebogen over zijn Uit de Krant. Om 8.15 uur moest hij zich melden.

Meester: “Wat zei mama?”

Illias: “Dat ik me sneller moet aankleden.”

 

Gaby is gelukkig weer aanwezig.

 

Azzam weet nog steeds niks over zijn eventuele selectie voor het Nederlands cricketteam. Ze houden het wel spannend.

 

Lina is haar fietssleuteltje kwijt en gaat met Graziela buiten zoeken. Even later zijn ze te terug en vraag ik: “Waar heb je ‘m nu gevonden?”

Lina, enigszins beschaamd: “Hij zat nog in mijn fiets."

 

Ik begin met het kerstverhaal en wel het vervolg van O, Dennenboom van Jacques Vriens. Ze liggen weer krom van het lachen. Het boekje lees ik uit, waarna ze het jammer vinden dat het al uit is.

Vooral waar kleine Wouter met Mieke en Margje het kerstverhaal speelt, levert lachers op. Margje vraagt namelijk wie er in de doos ligt (Jezus, natuurlijk). Kleine Wouter antwoordt: "Uuuh, je zusje."

 

Ook komen de figuren, die het stalletje bevolken, voorbij. Meester: "De herders, de os, de ezel, maar ook de drie ………….?" (Kasper, Balthasar en Melchior)

Hier houd ik even stil en kijk vragend de klas in. Alina is de eerste die reageert met een 'juist'  antwoord: "Ja, de drie … musketiers.”

 

Verderop in de dag vraagt Ali: "Meester, is er ook van kleine Wouter een 'Oud en Nieuwboekje?”

 

Vervolgens nemen we de kerstliedjes door. Ook Imagine zingen en vertalen we.

 

Na de pauze doen we Begrijpend Lezen en CITO-WO, met welk we ’s middags verder gaan en het voltooien.

 

Om half drie lopen we naar het lokaal van juf Nina. Zij wil de kerstliedjes nog even extra oefenen. Op de piano begeleidt ze de kinderen en na een aantal keren klinkt het al veel beter dan in de klas.

 

Om drie uur is het gedaan. Morgen ben ik aanwezig in verband met het kerstdiner, ’s avonds.

 

Maandag 16 december 2019

 

De dames handballers zijn gisteren wereldkampioen geworden door in de finale Spanje met 30-29 te verslaan. Een prestatie van formaat.

 

Van Mo krijg ik een flink stuk cake, net als meester Frank. Heeft zijn oma gebakken. Voor bij de koffie. Het smaakte geweldig. Lief.

 

Gaby werd op het schoolplein al door haar zusje ziek gemeld.

Azzam is er gelukkig weer, net als Illias en Graziela.

Illias is te laat en zal zich morgen om kwart over acht moeten melden.

 

Graziela en Illias hebben geen strookje voor kerstavond bij zich, maar weten wél wat hun moeder gaat maken. Selina noteert het, waarmee de menulijst nu compleet is.

 

Géén griezellig kerstverhaal, vandaag, maar O, Dennenboom van Jacques Vriend met Mieke en kleine Wouter. Ze liggen al heel snel weer in een deuk om kleine Wouter en zijn uitspraken.

Vooral de opmerking van kleine Wouter onder de douche is hilarisch: “Heeft het baby’tje van Kersumus ook een piemel?”

 

Dan naar de bibliotheek om boeken te ruilen. Bij de bibliotheek aangekomen, stapt er een oud-leerling op mij af. Het is Shane en hij is nu 20 jaar met baardgroei, zodat ik ‘m in eerste instantie niet herkende. Hij gaat nog eens langskomen op school, zegt hij.

 

Ik krijg weer een compliment over hoe de kinderen zich in de bibliotheek gedragen. Niet meer dan normaal, natuurlijk, maar blijkbaar schijnt het bij andere scholen totaal anders te zijn.

 

Onderweg loopt een aantal met losse veters. Mo en Illias. Ze moeten ze gaan strikken, hetgeen bij Mo de nodige problemen oplevert, omdat hij er een knoop in had gelegd en die eerst moest ontwarren.

 

Terug op school meteen pauze, waarbij ik Ali een dijk van een panna bezorg. 

 

Het jeugdjournaal begint met de handbaldames die dus wereldkampioen zijn geworden.

 

We bespreken de gemaakte CITO-WO van afgelopen vrijdag. De meiden hebben dus de verkeerde gemaakt wat een ‘lekker puh’ van de jongens oplevert.

 

’s Middags gaan we direct naar gymles, omdat de klas van meester Frank naar het Mauritshuis is. Boogschieten is een onderdeel van deze gymles en dat vinden ze geweldig.

 

Na de gymles door met CITO en om drie uur naar huis.

 

Vrijdag 13 (!!) december 2019

 

Ömer is gelukkig weer beter.

Graziela, Azzam en Illias, daarentegen, niet, dus zit ik weer met maar 5/6 deel van mijn klas.

 

Twee strookjes voor kerstavond krijg ik terug. Die van Lina vermeldt: Cupcakes (zelfgemaakt).

Lina: “Niet om op te scheppen, meester, maar de cupcakes van mijn moeder zijn écht heel lekker. Ze verkoopt ze zelfs.”

 

Mo en Daniël gaan hun tutormaatjes ophalen, maar lopen even langs mij en melden: “Meester, gisteren bij judo moest ik steeds aan dat liedje denken van Wonderful Christmas Time. Het zat steeds in mijn hoofd.”

 

Tutorlezen. Daniël komt met zijn boekje naar me toe, wijst ‘gedisciplineerd’ aan en vraagt wat dat betekent.

Meester: “Welk woord zit er in?”

Daniël: “Discipline?”

Meester: “Ja. En wat betekent dat?”

Daniël, met begrip: “O, wat ík moet hebben.”

 

Direct na tutorlezen theaterles. Meester Chyramain staat ons al op te wachten in de grote gymzaal. Fijn, dat hij er weer is.

 

Terug van theaterles leg ik ze uit dat ze vanmiddag wederom worden verdeeld, , vanwege zorgverlof van mij. De reacties zijn wisselend. Als ik het goed beschouw willen ze eigenlijk liever in de klas blijven.

 

Na de pauze het griezellige kerstverhaal De Mooiste Wraak van Bies van Ede. Weer een heel spannende met barbies en al.

 

Dan nog wat berichten uit de krant en het jeugdjournaal met als meest indrukwekkende onderwerp de zeer zware vuurwerkbom die door vandalen onder een politiebusje in de wijk Duindorp werd gegooid.

 

Om tien voor twaalf brengen ze hun spullen naar de groep waar ze vanmiddag zitten en om twaalf uur wens ik ze “Tot maandag.”

 

Gelukkig zijn er geen ongelukken gebeurd, vanochtend.

 

Donderdag 12 december 2019

 

Illias en Ömer worden ziek gemeld. Graziela is dat nog steeds, hetgeen betekent dat 1/6 deel van mijn klas afwezig is.

 

Vijf kinderen helpen juf Lilian met het wegbrengen van een flink aantal vuilniszakken naar de ORAC (=ondergrondse restafvalcontainer) verderop in de straat.

 

Gaby stapt de klas binnen met een kerststrik met lichtjes erin om. Grappig.

Heel wat kerstspulletjes, ook. Jortïanny heeft bijna een heel dorp op haar tafel uitgestald zijn. Níet van de Albert Heijn, begreep ik.

 

Van Lina krijg ik een kersttekening/wens. Lief.

 

Ook weer heel wat strookjes met heerlijke etenswaren voor aanstaande woensdag. Nog vier stuks terug te krijgen.

Selina gaat patat meenemen.

Meester: “Hoe houd je dat dan warm?”

Selina: “Ik heb een airvrijer.”

Meester, lachend om de Hollandse uitspraak van dit Engelse woord: “Zo, heb jij een vrijer.”

 

Het griezelige kerstverhaal van hedenochtend is Een Onverwacht Oudejaarsfeest van Ton van Reen. Ze vonden het niet zo spannend als de eerste twee. Dat kan.

 

Dan de kerstliedjes. Eerst nog even Happy X-mas herhalen. Ook stel ik wat vragen over de tekst.

Meester: “What does mean ‘War is Over’ in Dutch?”

Lina: “Wanneer is het over.”

 

Daarna een nieuwe en wel die van Paul McCartney (we zijn toch bezig met The Beatles). Velen herkennen Wonderful Christmas Time. Ook weer een tamelijk simpel liedje, maar wel lekker klinkend.

 

Na de pauze, die wat langer duurde doordat ik met een oud-leerling (Dominique Vrolijk, nu getrouwd, dus anders hetend en 24 jaar) stond te praten, een aantal berichten van uit de krant.

CITO-Taal moet daarna worden afgemaakt en we kijken werkwoordspelling na.

 

In de pauze maakt Azzam kenbaar zich niet zo lekker te voelen en belt naar huis. Zijn vader komt hem ophalen.

 

’s Middags behandelen we CITO-Taal, waarna het alweer tijd is voor gymnastiek. Niet voor Mo, want die is afgelopen maandag zijn gymspullen vergeten mee naar huis te nemen. Hij schrijft zijn agenda vol.

Meester Frank heeft dus maar 13 leerlingen. De les is wel leuk; sneeuwballen gooien.

 

Dinsdag 10 december 2019

 

Om 8.14 uur meldt Alina zich, samen met haar broertje. 

Meester: “Wat zei mama?”

Alina, een beetje fel: “Mijn moeder maakt me pas om kwart voor acht wakker in plaats van om half acht.”

Meester Frank: “En je telefoon?”

Alina, nu benepen en niet geheel geloofwaardig: “Die is stuk.”

 

Graziela wordt ziek gemeld.

 

Een flink aantal strookjes voor kerstavond krijg ik retour met daarop wat ouders gaan maken. Die van Jortïanny is wel grappig. Daarop staat: Fruitstokjes. Op zich prima, maar daarachter staat tussen haakjes: fruit op een stokje.

 

Het griezellige kerstverhaal van vandaag heet De Kerstster van Els Rooijers. De manier waarop Daan praat, wekt de lachlust op. Verderop wordt het steeds spannender met enkele schrikeffecten. Een applaus tot besluit. 

 

Na het kerstverhaal een kerstlied en wel Happy Xmas/War is Over van John Lennon. Velen (her)kenden het en zongen het even later mee vanaf een tekstblad. Daarna vertaalden we het lied in het Nederlands.

Ook willen ze weten waarom John Lennon in 1980 werd vermoord. Ga ik vanmiddag uit de doeken doen.

 

De Scholenwijzer is binnen. Een boekje waarin alles staat over de VO-scholen in Den Haag en omstreken. Ook krijgen ze een concept-aanmeldformulier met daarop alle VO-scholen passend bij hun advies. We nemen alles goed door, zodat ze goed op de hoogte zijn. Het gaat nu allemaal dichtbij komen, natuurlijk.

 

Na het jeugdjournaal, pauzehap en pauze doen we weer eens wat berichten uit de krant. ‘Rentree’ is een te noteren woordje. Niemand weet wat het betekent, dus ga ik terug naar ‘entree.’ Iemand weet dat dat ‘ingang’ betekent.

Meester: “Dus rentree kan je een beetje raden.”

Daniël: “Uitgang?”

 

Tijdens CITO-Taal mogen de kinderen om de beurt steeds enkele beren in de kerstboom hangen, totdat deze bijna helemaal vol hangt. Ook voor de laatste keer.

 

Mo, Selina en Lina, werken op de gang aan de schoolkrant.

 

’s Middags bespreken we CITO-Taal en vertel ik over John Lennon aan de hand van enkele beelden via het bord. Was eergisteren dus alweer 39 jaar geleden dat hij werd vermoord. Veroorzaakte ook zo’n schok in de wereld.

 

Om drie uur is het alweer gedaan. Donderdag zie ik ze weer.

 

Maandag 9 december 2019

 

Op het schoolplein lopend zie ik Lina plotseling. Erg vroeg voor haar doen. Ik spreek haar plagerig aan met: “Goh, Lina, ben je er nu al? En hoe vind je het schoolplein er uitzien?”

 

Roni overhandigt mij zijn te ondertekenen briefje wat hij vrijdag heeft meegekregen. Zijn ouders